Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης "Ίδρυση Διεθνούς Οργανισμού της τέχνης του πηλού στη Μαγνησία" Εικαστικά Πολιτιστικά

 

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

Ίδρυση Διεθνούς Οργανισμού

της τέχνης του πηλού

στη Μαγνησία

Εικαστικά

Πολιτιστικά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

Ίδρυση διεθνούς οργανισμού

στη χώρα της κλασσικής τέχνης του πηλού

 

                                                                                                   ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ

 

Με σκοπό την εγκατάσταση και οργάνωση διεθνούς λαογραφικού, πολιτιστικού, μορφωτικού και φιλεκπαιδευτικού ιδρύματος στην Ελλάδα το  Διεθνές Κέντρο Κεραμικής και Σύγχρονης Αγγειοπλαστικής Τέχνης της ιστορικής Οικογένειας Βασίλειου Ανετόπουλου απηύθυνε πρόσκληση συμμετοχής σε 42 γνωστούς ομοειδείς φορείς του εξωτερικού με καταξιωμένο ακαδημαϊκό και καλλιτεχνικό έργο αναγόμενο στον πολιτισμό και την ιστορία της κεραμικής τέχνης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

 

Σύμφωνα με το κείμενο της πρόσκλησης, που υπογράφει ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Κέντρου Κεραμικής και Σύγχρονης Αγγειοπλαστικής Τέχνης της Οικογένειας Βασίλειου Ανετόπουλου, Βαγγέλης Ανετόπουλος, καταστατικός στόχος του υπό ίδρυση διεθνούς οργανισμού κεραμικής και πολιτισμού είναι η μελέτη και η προώθηση της παγκόσμιας κεραμικής από την αρχαιότητα μέχρι το παρόν και το μέλλον, η προστασία και προβολή της πολιτιστικής κεραμικής κληρονομιάς και η ανάπτυξη μορφωτικών σχέσεων και ανταλλαγών με φορείς επιστημονικών, εκπαιδευτικών, ερευνητικών και καλλιτεχνικών δικτύων του εξωτερικού.

Για τον σκοπό αυτό το Διεθνές Κέντρο Κεραμικής της οικογένειας Βασίλειου Ανετόπουλου διαθέτει δωρεάν στον Οργανισμό λειτουργικές εγκαταστάσειςγραφείων διοίκησης και εργαστηρίων για αρχαία, βυζαντινή και σύγχρονη κεραμική, χώρους πολλαπλών χρήσεων με πλήρη οπτικοακουστικό εξοπλισμό και Μουσειακές συλλογές για χρήση εκπαιδευτικής ενημέρωσης και έρευνας στις ήδη από μακρού χρόνου λειτουργούσες δομές στην περιοχή Μαλάκι του Βόλου.

 

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ

και Σύγχρονης Αγγειοπλαστικής Τέχνης της Οικογένειας Βασίλειου Ανετόπουλου, με έδρα των γνωστών εγκαταστάσεών του στο Μαλάκι του Βόλου, συνιστά μη κερδοσκοπικό Ίδρυμα, που ιδρύθηκε το 1989 σε ανάμνηση του πρώτου κεραμέα της ιστορικής οικογένειας Ανετόπουλου της Νάξου (1790) και έχει καταχωρηθεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Το Ίδρυμα διοργανώνει διεθνή συμπόσια, εκθέσεις κεραμικής, εκπαιδευτικές σχολικές ημερίδες για μαθητές και σπουδαστές όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων και σε όλο το εύρος των δράσεών του συνεργάζεται με το Υπουργείο Πολιτισμού, την Περιφέρεια Θεσσαλίας, την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το Κέντρο Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, τον Οργανισμό «Μαγνήτων Κιβωτός» της Μητρόπολης Δημητριάδος και Αλμυρού, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) της Ελλάδος, την Ακαδημία Αρχαίας και Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Θεσσαλίας, τους Δήμους Βόλου και Αρτέμιδας και τους συλλογικούς φορείς των Ελλήνων Κεραμιστών και Αγγειοπλαστών.

Πρόσφατα το Ίδρυμα συμμετέχει στο «Πιλοτικό Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του Κέντρου Επιμόρφωσης & Δια Βίου Μάθησης (ΚΕΔΙΒΙΜ) του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας για την ανάπτυξη δεξιοτήτων που σχετίζονται με τη χειροτεχνία» και συγκεκριμένα των κλάδων της Υφαντικής και της Κεραμικής.

Το πρόγραμμα αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο της ευρύτερης Δράσης του Υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο: «Αναζωογόνηση των τοπικών χειροτεχνικών μονάδων ως κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης» του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας Ελλάδα.

 

LINKS

https://www.anetopoulosceramics.gr/

Μουσείο Αγγειοπλαστικής Κεραμικής Ανετόπουλου

https://science.fandom.com/el/wiki/INTERNATIONAL_CENTRE_FOR_CERAMICS_AND_MODERN_POTTERY_ART_OF_THE_VASSILIOS_ANETOPOULOS_FAMILY

https://science.fandom.com/el/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:THE_MUSEUM.jpg#file

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 1 Μαϊου 2026 :  

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

Ίδρυση Διεθνούς Οργανισμού

της τέχνης του πηλού

στη Μαγνησία

Εικαστικά

Πολιτιστικά ]

 

 

 

 

 

 

Ν.Δ. Περβολαράκης "Γλύπτης" ποίημα 1922 ΠΟΙΗΣΗ

 

Ν. Δ. Περβολαράκης

«Γλύπτης»

ποίημα  (1922)

ΠΟΙΗΣΗ

 

  

 

 

 

 

 

 

ΓΛΥΠΤΗΣ

 

Καλέ του καλαμιού τεχνίτη!

τί πολεμάς να πλάσης; …

σ’ το μάρμαρο μπροστά ωσάν προφήτη

σε βλέπω, όλο φως και αποκαλύψεις…

πασχίζοντας να σπάσης

της μαρμαρένιας αντιλήψεις

κόσμου θνητού κι’ εκεί να στήσης

ό,τι αθάνατο θα πλουστουργήσης

 

Γι’ αυτό ό,τι κι αν λάμψη αναπηδώντας

από το μάρμαρό σου,

θα είναι αποκάλυψη, αντανακλώντας

ένα υπερήλιο φως, όλο αθανασία…

πλάθε το είδωλό σου

και όμοια πανάρχαιη οπτασία

σ’ αυτό θα βλέπη ο λογισμός μου,

τη τέχνη σου, μητέρα όλου του κόσμου!

 

 

 

 

 

 

το πρωτότυπο κείμενο σε πολυτονικό

το παρόν ποίημα φιλοξενείται στη σελίδα 35 της ποιητικής συλλογής «Φως,  Φωνές και Μύρα».

 

 

 

 

Ν.Δ. Περβολαράκης, «Φως, Φωνές και Μύρα», (Ποιητικαί Συνθέσεις), τύποις Μιχ. Μαντζεβελάκη, Αθήναι, 1922,  (σ. 47).

 

 

 

Τα ποιήματα της ποιητικής συλλογής:

Σκέψη

Αίσθηση

Έρως

Ηδονή

Σύλληψη

Αρμονία

Θέληση

Ελπίδα

Θάνατος

Μυστήριο

Πόνος

Εξέλιξη

Αλήθεια

Χριστός

Δημιουργία

Νους

Τέχνη

Θάλασσα

Κρασί

Ζωγράφος

Γλύπτης

Τριαντάφυλλα

Υμηττός

Λουλούδια

Ευτυχίες

Χωράφια

Αδελφός

Ύπαρξη

Φιλία

Στους Γονείς μου

 

¨

 

όπως αναγράφεται ρητά στο εσώφυλλο:

«Εις τας ποιητικάς αυτάς συνθέσεις, δεν ετηρήθη κανέν εκ των  γνωστών γλωσσικών  ιδιωμάτων.»

 

 

 

Λίγα Σχόλια

 

Το ποιητικό υποκείμενο:

   Το ποίημα «Γλύπτης» του Ν. Δ. Περβολαράκη οργανώνεται σε δύο στροφές και έχει τη μορφή ενός αποστροφικού διαλόγου, όπου το ποιητικό υποκείμενο απευθύνεται άμεσα στον γλύπτη με θαυμασμό και δέος. Η γλώσσα είναι μικτή, με στοιχεία που δεν υπακούουν αυστηρά ούτε στην καθαρεύουσα ούτε στη δημοτική, γεγονός που ενισχύει τον λυρικό και υπερβατικό τόνο του ποιήματος.

   Στην πρώτη στροφή (στ. 1–8), το ποιητικό υποκείμενο προσφωνεί τον γλύπτη («Καλέ του καλαμιού τεχνίτη!») και θέτει ένα ερώτημα σχετικά με το έργο του («τί πολεμάς να πλάσης;»), το οποίο δεν δηλώνει άγνοια αλλά θαυμασμό για τη δημιουργική του προσπάθεια. Στη συνέχεια, τον παρομοιάζει με «προφήτη», προσδίδοντάς του μια διάσταση πνευματικού οδηγού που κατέχει ανώτερη γνώση. Η εικόνα του γλύπτη «όλο φως και αποκαλύψεις» υποδηλώνει ότι η τέχνη του δεν περιορίζεται στην υλική μορφή, αλλά συνδέεται με την αποκάλυψη μιας βαθύτερης αλήθειας. Το ποιητικό υποκείμενο αντιλαμβάνεται τη διαδικασία της γλυπτικής ως έναν αγώνα υπέρβασης της ύλης («πασχίζοντας να σπάσης της μαρμαρένιας αντιλήψεις κόσμου θνητού») με στόχο τη δημιουργία του αθάνατου. Έτσι, η τέχνη προβάλλεται ως δύναμη που μεταμορφώνει το θνητό σε αιώνιο, και ο γλύπτης ως δημιουργός που «στήνει» κάτι που θα υπερβεί τον χρόνο.

   Στη δεύτερη στροφή (στ. 9–16), το ποιητικό υποκείμενο προχωρά από την περιγραφή και τον θαυμασμό στη βεβαιότητα και τη γενίκευση. Ό,τι προκύπτει από το έργο του γλύπτη («ό,τι κι αν λάμψη αναπηδώντας από το μάρμαρό σου») αποκτά χαρακτήρα «αποκάλυψης» και αντανακλά ένα «υπερήλιο φως», δηλαδή ένα φως υπερβατικό που συνδέεται με την αθανασία. Ο τόνος γίνεται πιο αποφθεγματικός και λιγότερο ερωτηματικός. Το ποιητικό υποκείμενο προτρέπει τον γλύπτη («πλάθε το είδωλό σου»), αναγνωρίζοντας πλέον τη δύναμή του να δημιουργεί μορφές που αποκτούν διαχρονική αξία. Στο τέλος, η τέχνη προσωποποιείται και ανυψώνεται σε κοσμογονική αρχή («μητέρα όλου του κόσμου»), ενώ ο ίδιος ο νους του ποιητικού υποκειμένου δηλώνει ότι θα αναγνωρίζει σε αυτήν μια «πανάρχαιη οπτασία».

   Η μετεξέλιξη του ποιητικού υποκειμένου από την πρώτη στη δεύτερη στροφή είναι εμφανής. Στην αρχή, εμφανίζεται ως θαυμαστής που παρατηρεί και διερωτάται, προσπαθώντας να κατανοήσει τη φύση της δημιουργικής πράξης. Στη συνέχεια, μετατρέπεται σε βέβαιο γνώστη και υμνητή της τέχνης, ο οποίος όχι μόνο κατανοεί αλλά και διακηρύσσει την υπερβατική αξία της. Παράλληλα, εξελίσσονται και τα θέματα: από την εστίαση στη διαδικασία της δημιουργίας και στον αγώνα υπέρβασης της ύλης, περνάμε στην ανάδειξη του αποτελέσματος της τέχνης ως αποκάλυψης και στη γενίκευση της τέχνης ως καθολικής, σχεδόν θεϊκής δύναμης. Έτσι, το ποίημα κινείται από το συγκεκριμένο (τον γλύπτη και το έργο του) στο καθολικό (την τέχνη ως πηγή αθανασίας και κοσμικής δημιουργίας).

 

 

ο γλύπτης-δημιουργός ως θεός-δημιουργός του κόσμου:

   Στο ποίημα «Γλύπτης» του Ν. Δ. Περβολαράκη διατυπώνεται έμμεσα η υπόθεση ότι η καλλιτεχνική δημιουργία προσεγγίζει τη θεϊκή δύναμη, καθώς ο γλύπτης παρουσιάζεται με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στον δημιουργό του κόσμου. Η υπόθεση αυτή επιβεβαιώνεται μέσα από εικόνες, μεταφορές και εκφραστικά μέσα που αναπτύσσονται και στις δύο στροφές του ποιήματος.

   Στην πρώτη στροφή (στ. 1–8), η σύγκριση του γλύπτη με μια ανώτερη, σχεδόν θεϊκή μορφή αρχίζει ήδη από την προσφώνηση και κορυφώνεται με την παρομοίωσή του «ωσάν προφήτη» (στ. 3). Ο προφήτης λειτουργεί ως μεσολαβητής μεταξύ θεού και ανθρώπων, γεγονός που ανεβάζει τον γλύπτη σε πνευματικό επίπεδο πέρα από το ανθρώπινο. Επιπλέον, η εικόνα «όλο φως και αποκαλύψεις» (στ. 4) παραπέμπει σε θεϊκή φανέρωση, αφού το φως και η αποκάλυψη αποτελούν βασικά γνωρίσματα της θεότητας. Στους στίχους 5–8 («πασχίζοντας να σπάσης / της μαρμαρένιας αντιλήψεις / κόσμου θνητού κι’ εκεί να στήσης / ό,τι αθάνατο θα πλουστουργήσης») αναδεικνύεται η δημιουργική δύναμη του γλύπτη, ο οποίος υπερβαίνει τον «κόσμο θνητό» και δημιουργεί κάτι «αθάνατο». Η ικανότητα αυτή, δηλαδή η μετάβαση από το θνητό στο αθάνατο, αποτελεί κατεξοχήν ιδιότητα της θεϊκής δημιουργίας, ενισχύοντας έτσι την έμμεση ταύτιση του καλλιτέχνη με τον θεό-δημιουργό.

   Στη δεύτερη στροφή (στ. 9–16), η σύνδεση δημιουργίας και θεϊκής δύναμης γίνεται ακόμη πιο έντονη και σαφής. Στους στίχους 9–11 («ό,τι κι αν λάμψη αναπηδώντας / από το μάρμαρό σου, / θα είναι αποκάλυψη») το έργο του γλύπτη αποκτά χαρακτήρα θεϊκής φανέρωσης, αφού κάθε δημιούργημα παρουσιάζεται ως «αποκάλυψη». Η φράση «υπερήλιο φως» (στ. 11) δηλώνει ένα φως ανώτερο από το φυσικό, στοιχείο που συνδέεται άμεσα με το θείο και την υπερβατικότητα. Στη συνέχεια, η προτροπή «πλάθε το είδωλό σου» (στ. 13) μπορεί να ερμηνευθεί ως δημιουργία «κατ’ εικόνα», παραπέμποντας στη βιβλική ιδέα της δημιουργίας του ανθρώπου από τον Θεό. Τέλος, στους στίχους 14–16 («όμοια πανάρχαιη οπτασία… τη τέχνη σου, μητέρα όλου του κόσμου») η τέχνη προσωποποιείται και παρουσιάζεται ως «μητέρα όλου του κόσμου», δηλαδή ως πρωταρχική δημιουργική δύναμη, θέση που αντιστοιχεί στον ρόλο του θεού ως γεννήτορα της ύπαρξης.

   Συνολικά, η υπόθεση επιβεβαιώνεται, καθώς ο γλύπτης προβάλλεται όχι απλώς ως τεχνίτης αλλά ως δημιουργός με ιδιότητες που προσεγγίζουν το θείο. Στην πρώτη στροφή θεμελιώνεται η σύγκριση μέσα από την εξύψωση και την υπέρβαση της θνητότητας, ενώ στη δεύτερη στροφή ολοκληρώνεται με την ανάδειξη της τέχνης ως καθολικής, κοσμογονικής δύναμης. Έτσι, η καλλιτεχνική δημιουργία ταυτίζεται έμμεσα με τη θεϊκή δημιουργία, και ο γλύπτης λειτουργεί ως ανάλογο του θεού-δημιουργού μέσα στον ανθρώπινο κόσμο.

 

 

 

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 1 Μαϊου 2026 :  

Ν. Δ. Περβολαράκης

«Γλύπτης»

ποίημα  (1922)

ΠΟΙΗΣΗ ]