Edward Bond “Early Morning” (1968)
Fully
Permissive
article
by Margaret
Jones
The Age
April 1968
Θεατρογραφικά
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
/ - 1.
Marianne
Faithfull
πρωταγωνίστρια του “Early Morning”
(φωτο από το άρθρο)
ΘΕΑΤΡΟ / Margaret Jones από το Λονδίνο
«Πλήρως επιτρεπτό»
( Fully Permissive
)
Το παλιό
αγγλικό σπορ του «νίκησε τον λογοκριτή» πήρε πρόσφατα μια νέα τροπή, όταν η
«πρόβα με κοστούμια» (πρόβα τζενεράλε) ενός έργου του Edward Bond παρουσιάστηκε
στο Royal Court Theatre μπροστά σε κοινό κατόπιν πρόσκλησης,
το οποίο γινόταν δεκτό ένα άτομο τη φορά, έπειτα από προσεκτικό
έλεγχο στην πλαϊνή είσοδο.
Σειρά με
σειρά, διασημότητες —από τον Mick Jagger των Rolling Stones
μέχρι τον Tom Driberg, βουλευτή— κάθισαν ανάμεσα σε ένα σύνολο
θεατρικών κριτικών, οι οποίοι έδειχναν σχεδόν αποσβολωμένοι, καθώς είχαν
παραλείψει να παρακολουθήσουν το έργο Early Morning όταν αυτό
είχε παρουσιαστεί ως λέσχη-παράσταση στο Court μία εβδομάδα νωρίτερα.
Το Early
Morning, ακόμη και για τα δεδομένα του Royal Court, είναι αρκετά
συνταρακτικό. Υπονοεί έναν λεσβιακό δεσμό ανάμεσα στη Florence
Nightingale και τη Βασίλισσα Βικτωρία («πες με
Victor»). Σε μια σκηνή, η δεσποινίς Nightingale, την οποία υποδύεται η γοητευτική
Marianne Faithfull, ντύνεται ως ο κυνηγός Ghillie John Brown
— πράξη που είτε ξεκαθαρίζει
είτε περιπλέκει το ζήτημα, ανάλογα
με την οπτική σου.
Οι κριτικοί
έμειναν ακόμη πιο αποσβολωμένοι από την τελευταία σκηνή, η οποία είναι ένα
είδος βασιλικού κανιβαλικού συμποσίου στον παράδεισο.
Τα μέλη της
Βασιλικής οικογένειας τρώνε ο ένας τα πλευρά του άλλου, τα οποία τους τα
διανέμει η βασίλισσα Victoria
από ένα τελετουργικό καλάθι του πικ
νικ.
Poor Prince Arthur comes off worst, and ends
up as only a head, hiding under Miss Nightingale’s skirts, and capable of
hardly more than a passing indecorous suggestion.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Ο καημένος ο
Πρίγκηπας Άρθουρ τα καταφέρνει χειρότερα και καταλήγει σαν ένα κεφάλι,
κρυμμένος κάτω από τις φούστες της δεσποινίδας Νάιτινγκεϊλ, ικανός για κάτι
περισσότερο από μια περαστική άσεμνη υπόδειξη.
Edward Bond is a profoundly serious
playwright, whose last play, “Saved”, involved the Royal Court in a
prosecution. “Saved” outraged the critics and the public because of a scene in
which a baby was stoned to death.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ο Έντουαρντ
Μποντ είναι ένας βαθιά σοβαρός θεατρικός συγγραφέας, του οποίου το τελευταίο
έργο, «Σωτηρία» [Saved, ~1965], ενέπλεκε τη Βασιλική Αυλή σε μια δίωξη/δίκη. Το «Σωτηρία» [Saved] εξόργισε τους κριτικούς και το κοινό λόγω μιας σκηνής στην οποία ένα μωρό
λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου.
“Early Morning” shows the same pre-occupation
with brutality, and rejects Bond’s morbid and pessimistic view of his fellow
man, whom he sees as cannibals all. ( Hardly surprising, one of the kinder
critics points out, in view of the scenes of
real life carnage now appearing nightly on our television scenes.)
(απόδοση στα Ελληνικά):
Το «Early
Morning» δείχνει την ίδια ενασχόληση με τη βιαιότητα και απορρίπτει την νοσηρή
και απαισιόδοξη άποψη του Μποντ για τον συνάνθρωπό του, τους οποίους μας θεωρεί
όλους κανίβαλους. (Δεν αποτελεί έκπληξη, επισημαίνει ένας από τους πιο
ευγενικούς κριτικούς, δεδομένων των σκηνών σφαγής στην πραγματική ζωή που
εμφανίζονται τώρα κάθε βράδυ στις τηλεοπτικές μας οθόνες.)
The Bond play, however, is less important in
itself than in the challenge it offers to censorship at a moment in history
when the performing arts seen to be moving at breakneck speed into total
permissiveness. It also gives something of a check to those who believed that
the approaching demise of the Lord Chamberlain as censor – a private member’s
bill to abolish this role had a second reading in the House in February – would
free the theatre completely from archaic restraints.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Το έργο του
Μποντ, ωστόσο, είναι λιγότερο σημαντικό από μόνο του από ότι στην πρόκληση που
θέτει στη λογοκρισία σε μια ιστορική στιγμή όπου οι παραστατικές τέχνες (performing arts) θεωρούνται ότι κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα
προς την απόλυτη ανεκτικότητα. Δίνει επίσης ένα είδος ελέγχου σε όσους πίστευαν
ότι η επερχόμενη πτώση του Λόρδου Τσάμπερλεν ως λογοκριτή - ένα νομοσχέδιο
ιδιώτη βουλευτή για την κατάργηση αυτού του ρόλου είχε δεύτερη ανάγνωση στη
Βουλή τον Φεβρουάριο - θα απελευθέρωνε πλήρως το θέατρο από τους αρχαϊκούς
περιορισμούς.
“Early Morning” was in fact refused a
license by the Lord Chamberlain, but the Court of Management, in a “who’s
afraid of Lord Cobbold” spirit, gave it a club performance on March 31. Another
was scheduled for the following Friday. but the threat of prosecution forced
the management to resort to the ruse of a dress rehearsal before an invited
audience.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ο λόρδος
Τσάμπερλαιν αρνήθηκε στην πραγματικότητα την άδεια για το «Early Morning», αλλά
το Δικαστήριο Διοίκησης (Court
of Management),
με το πνεύμα του «ποιος φοβάται τον Λόρδο Κόμπολντ», του έδωσε μια παράσταση σε
κλαμπ στις 31 Μαρτίου. Μια άλλη είχε προγραμματιστεί για την επόμενη Παρασκευή,
αλλά η απειλή δίωξης ανάγκασε τη διεύθυνση να καταφύγει στο τέχνασμα μιας
πρόβας τζενεράλε μπροστά σε προσκεκλημένο κοινό.
That audience however, included critics, who
gleefully gave “Early Morning” saturation coverage the next morning. A spectacular all-star prosecution for
obscenity will undoubtedly be the next production for the Royal Court.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Σε αυτό το
κοινό, ωστόσο, συμπεριλαμβάνονταν και οι κριτικοί, οι οποίοι με χαρά έδωσαν κάλυψη
στο «Early Morning» το επόμενο πρωί. Μια θεαματική δίωξη με πρωταγωνιστές για
άσεμνη συμπεριφορά θα είναι αναμφίβολα η επόμενη παραγωγή για τη (Royal Court) Βασιλική Αυλή.
For those who want
to see the whole question of censorship ventilated, a prosecution could not
come at a better time – the English theatre, always adventurous, has been bursting
out lately into a positive fireworks display of quirkiness.
(απόδοση στα
Ελληνικά):
Για όσους
θέλουν να δουν όλο το ζήτημα της λογοκρισίας να ξεκαθαρίζεται, μια δίωξη δεν θα
μπορούσε να έρθει σε καλύτερη στιγμή – το αγγλικό θέατρο, πάντα περιπετειώδες,
ξεσπά τελευταία σε μια θετική επίδειξη ιδιαιτερότητας (quirkiness).
Why should – the bolder spirits will ask – Lord
Cobbold quibble at “Early Morning” when the Old Vic has in repertory a play
about a woman who skewers herself through the womb with a golden spike after
sleeping with her son, and where the play ends with a giant, gift-wrapped golden
phallus being wheeled solemnly on stage? It is the story of Oedipus more
respectable because it is written by Seneca, even in Peter Brook’s staggeringly
explicit production?
(απόδοση στα Ελληνικά):
Γιατί –θα
ρωτήσουν τα πιο τολμηρά πνεύματα– ο Λόρδος Κόμπολντ (Cobbold) να γκρινιάζει για το «Early
Morning» όταν το Old Vic έχει στο ρεπερτόριό του ένα έργο για μια γυναίκα (την
Ιοκάστη) που [στο τέλος του έργου] σουβλίζει τον εαυτό της μέσα από τη μήτρα με
ένα χρυσό καρφί αφού κοιμηθεί πρώτα με τον γιο της (τον Οιδίποδα), και όπου το
έργο τελειώνει με έναν γιγάντιο, τυλιγμένο σε δώρο χρυσό φαλλό να περιστρέφεται
επίσημα στη σκηνή; Είναι η ιστορία του Οιδίποδα πιο αξιοσέβαστη επειδή είναι
γραμμένη από τον Σενέκα, ακόμη και στην εκπληκτικά σαφή παραγωγή του Πίτερ
Μπρουκ;
[ Εννοεί την παράσταση του Oedipus του Seneca σε
σκηνοθεσία Peter Brook.]
The Old Vic has also still in repertory its
marvelous “drag” version of “As You Like It”, in which the girl’s parts are
played, not by beardless boys, but by men who make no attempt to look like
transvestites. The production is mod, all PVC and perspex, tight pants and mini
skirts.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Το Old Vic
έχει ακόμα στο ρεπερτόριό του την υπέροχη «drag» εκδοχή του «As You Like It» [Όπως
σας αρέσει], στην οποία τους ρόλους των κοριτσιών παίζουν όχι αγόρια χωρίς
γένια, αλλά άντρες που δεν κάνουν καμία προσπάθεια να μοιάσουν με τραβεστί. Η
παραγωγή είναι mod, όλο PVC και πλεξιγκλάς, στενά παντελόνια και μίνι φούστες.
According to the producer, the casting of
men in the girls’ roles accomplishes what Shakespeare intended: it moves the
love affair beyond sensual bounds into a rarer, purer realm.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Σύμφωνα με
τον παραγωγό, η επιλογή ανδρών για τους ρόλους των κοριτσιών επιτυγχάνει αυτό
που είχε σκοπό ο Σαίξπηρ: μεταφέρει την ερωτική σχέση πέρα από τα αισθησιακά
όρια σε ένα πιο σπάνιο, πιο αγνό βασίλειο.
Across the river, in the less adventurous
commercial theatre, the “drag” tradition has also been flourishing.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Απέναντι από
το ποτάμι (στην άλλη πλευρά του ποταμού), στο λιγότερο περιπετειώδες εμπορικό
θέατρο, η παράδοση του «drag» ακμάζει επίσης.
Sir Alec Guinness has just finished camping
away to his heart’s content in a new play, “Wise Child”, when he played the
part of a grey-haired, ample-bosomed middle-aged lady – or at least, the part
of a brutal burglar disguised as a grey-haired, ample-bosomed, middle-aged
lady.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ο σερ Άλεκ
Γκίνες μόλις τελείωσε το κάμπινγκ του όσο ήθελε σε ένα νέο θεατρικό έργο, το
«Σοφό Παιδί», όπου υποδύθηκε τον ρόλο μιας γκρίζας, μελόψυχης μεσήλικης κυρίας
- ή τουλάχιστον, τον ρόλο ενός βάναυσου διαρρήκτη μεταμφιεσμένου σε γκρίζα,
μελόψυχη μεσήλικη κυρία.
The reasons were
somewhat obscure, but involved the affections of a quirky young man who longed
for a mum (provided she was not really a lady), and an amorous boarding house
keeper (male) who hankered after them. Could it have been the presence of Sir
Alec Guinness which kept Lord Cobbold from objecting?
(απόδοση στα Ελληνικά):
Οι λόγοι ήταν
κάπως ασαφείς, αλλά αφορούσαν τα αισθήματα ενός ιδιόρρυθμου (quirky) νεαρού άνδρα που λαχταρούσε μια μαμά (αρκεί να μην
ήταν στην πραγματικότητα κυρία) και ενός ερωτευμένου ιδιοκτήτη πανσιόν (άνδρα)
που τις λαχταρούσε. Μήπως η παρουσία του Σερ Άλεκ Γκίνες (Alec Guinness) εμπόδισε τον Λόρδο
Κόμπολντ (Cobbold) να φέρει αντίρρηση;
The cinema, once notably puritanical, seems
to be catching up fast with the theatre in license. The news this week that
Richard Burton is to play a middle-aged homosexual barber in the film of
Staircase, with Rex Harrison playing his lover, seems even to outdo “Early
Morning”.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ο
κινηματογράφος, κάποτε ιδιαίτερα πουριτανικός, φαίνεται να προλαβαίνει γρήγορα
το θέατρο ως προς την επιτρεπτικότητα. Η είδηση αυτή την εβδομάδα ότι ο
Ρίτσαρντ Μπάρτον (Richard Burton) θα υποδυθεί έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο κουρέα στην ταινία
Staircase, με τον Ρεξ Χάρισον (Rex Harrison) να υποδύεται τον εραστή του, φαίνεται να ξεπερνά
ακόμη και το «Early Morning».
The Age, Melbourne,
Australia, April 20, 1968, section: The Saturday Pages/ Arts, p. 12.
Edward Bond “Early Morning”
Πρεμιέρα:
Royal Court Theatre του Λονδίνου στις 31 Μαρτίου 1968
Διανομή:
Florence Nightingale:
Marianne Faithfull
Queen Victoria:
Moira Redmond
Len:
Dennis Waterman
Albert:
Nigel Hawthorne
Lord Chamberlain:
David Anderson
Disraeli:
Malcolm Tierney
Arthur:
Peter Eyre
George:
Tom Chadbon
Lord Mennings:
Norman Eshley
Joyce:
Jane Howell
Jones:
Hugh Armstrong
Griss:
Harry Meacher
Doctor:
Gavin Reid
Gladstone:
Jack Shepherd
Ned:
Bruce Robinson
για το ιστορικό των παραστάσεων, την υπόθεση του έργου, και τα σχετικά διαδικαστικά και τις παραστάσεις μετά την άρση της λογοκρισίας στο Η.Β. δες, μεταξύ άλλων, το άθρο στην Wik.:
Υπερσύνδεση:
Early
Morning
Bond Plays: 1: Saved; Early Morning; The Pope's Wedding
/ - 2.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 14 Ιουλίου 2025 :
Edward Bond “Early Morning” (1968)
Fully Permissive
article by Margaret Jones
The Age
April 1968
Θεατρογραφικά
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου