Yes
Live in Pittsburgh June 1976
The
Pittsburgh Press June 1976
Συναυλίες Εμφανίσεις Gigs
ΜΟΥΣΙΚΗ
το άρθρο:
Φώτα, Εφέ Ζωντανεύουν το Παλαιό Υλικό για τους Yes
του PETE
BISHOP
Όταν δεν είσαι ξένος σε μια περιοδεία και η συναυλία σου αποτελείται
σχεδόν εξ ολοκλήρου από παλιό υλικό, πώς εντυπωσιάζεις ξανά το κοινό;
Με ένα από τα καλύτερα και πιο εντυπωσιακά show φωτισμού και εφέ που
έχουν υπάρξει, όπως αυτό που παρουσίασαν οι Yes χθες το βράδυ στο Civic
Arena.
Ένας εξαιρετικός μουσικός στην κιθάρα, και συγκεκριμένα ο Steve Howe,
έπαιξε επίσης μεγάλο ρόλο στην επιτυχία του Βρετανικού κουιντέτου, αποσπώντας
θερμά "thumbs up" από το κοινό, αν και για το μεγαλύτερο μέρος της
βραδιάς έπαιζε δεύτερο ρόλο στο μπάσο.
Τα σκηνικά περιλάμβαναν ένα ψηλό, λεπτό τύμπανο του Alan White
που ακτινοβολούσε μπλε και πράσινο φως μέσα από το πλήθος, μια οθόνη πίσω από
το συγκρότημα που προέβαλλε φυτά και αστέρια, σύννεφα και μάσκες και το
γενικότερο σκηνικό – ένα τριεπίπεδο οκταγωνικό σύστημα, ένα τριμερές
"φίδι" με κόκκινο σώμα, μπλε και χρυσά σαγόνια, πράσινα κεφάλια, όλα
κινητά, φωτισμένα από μέσα.
Η μουσική φυσικά, δεν είχε καμία σχέση με
το "Siberian Khatru",
"Sound Chaser", "Your Move", "Gates of Delirium", "Long Distance Runaround", "Heart of the Sunrise" και "Ritual" (το τελευταίο “μέρος” του
“Tales
from Topographic Oceans”), συν δύο encore – το “Roundabout” και το “I’m Down”.
Το “Crimson-ness”
περιγράφει το είδος του progressive rock που παρουσιάζουν οι Yes – μην μετράτε
τον πυρήνα, το show σήμερα διαρκεί περίπου 40 λεπτά λιγότερο. Αυτή η μείωση
χρόνου επέτρεψε περισσότερο χώρο για αυτοσχεδιασμό, και οι Yes τον αξιοποίησαν
πλήρως.
Ο HOWE ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ
τον Rick Wakeman ως κυρίαρχη φιγούρα στη σκηνική παρουσία, όχι με φυσική
εμφάνιση αλλά με οργανοπαικτική δεξιοτεχνία. Ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακός κατά
τη διάρκεια του “Ritual” και ξεχώρισε
καθαρά.
Ο βασικός τραγουδιστής Jon Anderson,
φυσικά, είχε ελαφρώς αισθητή παρουσία επειδή είναι ο βασικός τραγουδιστής, αλλά
δεν βρίσκεται στο καλύτερό του φωνητικά.
Η μουσική δύναμη του συγκροτήματος ανέκαθεν
βασιζόταν στο συγχωνευμένο ήχο και όχι στους ήρωες. Ο πληκτράς Patrick Moraz,
ο νεότερος των Yes, αισθανόταν πιο άνετα με τις σύνθετες δουλειές, ενώ ο
μπασίστας Chris Squire και ο White
παρείχαν μαγευτικούς ρυθμούς και εντυπωσιακά εφέ ελέγχου στον ρυθμό.
Oι
Pousette-Dart Band άνοιξαν την βραδιά με ένα σετ Top-40 τραγουδιών – ροκ
μπάλες, δεν ήταν άσχημο, αλλά κανείς σχεδόν δεν εμφανίστηκε για τους Yes.
Τα καλύτερά τους τραγούδια ήταν τα “Halo”
και “That’s a Woman”. Ο John
Pousette-Dart είχε ισχυρότερη παρουσία στα τραγούδια με πιο έντονο
συναισθηματικό βάθος και πιο σκληρές κιθάρες – όπου ένας βασικός τραγουδιστής
με ηγετική φωνή θα προσέφερε ισχυρότερο αντίκτυπο.
σχόλιο 1:
Το Civic
Arena βρισκόταν στο Πίτσμπουργκ της πολιτείας Πενσυλβάνια,
στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν επίσης γνωστό ως The Igloo (λόγω
της εμφάνισής του) και λειτούργησε από το 1961 έως το 2010, πριν κατεδαφιστεί.
Πότε δόθηκε η συναυλία των Yes;
Από το άρθρο προκύπτει πως η συναυλία
πραγματοποιήθηκε "last night", δηλαδή την προηγούμενη ημέρα
από τη δημοσίευση του άρθρου.
Η σύνθεση των Yes που περιλαμβάνει Steve
Howe, Patrick Moraz και Alan White είναι χαρακτηριστική της
περιόδου 1974–1976.
Η αναφορά σε
τραγούδια όπως:
“Gates of Delirium” (από το άλμπουμ Relayer, 1974),
“Ritual” (από το Tales from Topographic Oceans, 1973),
“Sound
Chaser”, και
η παρουσία
του Moraz (που αντικατέστησε τον Wakeman μεταξύ 1974–1976),
Τοποθεσία
συναυλίας: Civic
Arena,
Πίτσμπουργκ,
Πενσυλβάνια, ΗΠΑ
Η συναυλία των Yes στο Civic Arena
δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1976.
Αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση έγινε στο
πλαίσιο της 1976 North American Tour, όπου η μπάντα προώθησε ακόμα υλικό
από τα άλμπουμ:
Relayer (1974), και
επιλεγμένα
κομμάτια από παλαιότερα άλμπουμ, όπως Fragile
και Close to the Edge.
Σε εκείνη την περιοδεία, ο Patrick Moraz
ήταν ακόμα στα πλήκτρα, λίγο πριν αποχωρήσει και επιστρέψει ο Rick Wakeman
αργότερα το ίδιο έτος.
σχόλιο
2:
Yes –
1976 North American Tour
(γνωστή και ως "Solo Albums Tour")
Περίοδος περιοδείας:
21
Μαΐου – 22 Αυγούστου 1976
Η περιοδεία περιλάμβανε 49
εμφανίσεις σε πόλεις των ΗΠΑ και του Καναδά.
Ιδιαιτερότητες της περιοδείας:
Κάθε μέλος του συγκροτήματος είχε κυκλοφορήσει
ή ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει σόλο άλμπουμ, γι’ αυτό και αναφέρεται
ανεπίσημα ως “Solo Albums Tour”.
Η περιοδεία δεν προωθούσε νέο δίσκο
των Yes, αλλά ήταν μια ευκαιρία να παρουσιάσουν υλικό από το παρελθόν,
μαζί με προσωπικά highlights των μελών.
Ήταν η τελευταία περιοδεία
με τον Patrick Moraz στα πλήκτρα.
Το φθινόπωρο του 1976 αποχώρησε και επέστρεψε ο Rick Wakeman.
Σύνθεση του συγκροτήματος (1976):
Jon
Anderson – φωνητικά
Steve
Howe – κιθάρες
Chris
Squire – μπάσο
Patrick
Moraz – πλήκτρα
Alan White – ντραμς
Χαρακτηριστικά του
show:
Πολύπλοκα σκηνικά,
φωτισμοί, μηχανικά εφέ, "πλατφόρμες", και περιστρεφόμενα στοιχεία –
όλα σχεδιασμένα για να ενισχύσουν το οπτικό κομμάτι της παράστασης.
Χρόνος για σόλο
αυτοσχεδιασμούς, ειδικά στα
κομμάτια “Ritual” και “The Gates of Delirium”.
Συνδυασμός τεχνικής αρτιότητας
και θεατρικότητας, σήμα κατατεθέν της μπάντας στα μέσα των 70s.
σχόλιο 3:
Οι Pousette-Dart Band (PDB) ήταν το support act, δηλαδή το support συγκρότημα
που άνοιξε τη βραδιά πριν βγουν στη σκηνή οι Yes.
Ο όρος “Top-40 τραγούδια” αναφέρεται στα δημοφιλή
εμπορικά τραγούδια που κατατάσσονται στις πρώτες 40 θέσεις των ραδιοφωνικών ή
πωλησιακών chart, όπως το Billboard Hot 100. Συνήθως είναι πιο προσβάσιμα, μελωδικά,
σύντομα σε διάρκεια και ευχάριστα στο ευρύ κοινό.
Άρα, η φράση υποδηλώνει ότι οι Pousette-Dart
Band έπαιξε πιο ελαφριά, συμβατικά τραγούδια — πιθανόν soft rock, country rock
ή folk rock — σε αντίθεση με τον progressive rock χαρακτήρα των Yes, που είναι
πιο σύνθετος και απαιτητικός μουσικά.
Ποιοι ήταν οι Pousette-Dart Band (PDB);
Αμερικανικό soft rock /
country rock συγκρότημα.
Ενεργό κυρίως στα μέσα και τέλη της
δεκαετίας του ’70.
Ο ηγέτης τους ήταν ο Jon Pousette-Dart.
Εν ολίγοις:
Οι Pousette-Dart Band ήταν το προκαταρκτικό
σχήμα (opening act) για τη συναυλία των Yes στις 22 Ιουνίου 1976 στο Civic
Arena. Έπαιξε πιο “εμπορικό” ρεπερτόριο, κάτι που το άρθρο σχολιάζει ως κάπως
αταίριαστο με το ακροατήριο των Yes, αν και δεν ήταν “κακό”.
(φωτογραφία του άρθρου)
The Pittsburgh Press,
vol. 93, No 1, Wednesday, June 23, 1976, p. 31.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 19 Ιουλίου 2025 :
Yes
Live in Pittsburgh June 1976
The Pittsburgh Press
June 1976
Συναυλίες Εμφανίσεις Gigs
ΜΟΥΣΙΚΗ
]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου