Igor Stavinsky "Oedipus Rex" opera-oratorio in two acts album 1953 εποχές βινυλίου ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Igor Stravinsky

“ Oedipus Rex ”

opera-oratorio in two acts

album 1953

εποχές βινυλίου

ΜΟΥΣΙΚΗ

 

   

 

/ - το εξώφυλλο

 

 

 

 

/ - το οπισθόφυλλο

 

 

 

 

/ - το βινύλιο

Side 1

 

 

 

 

 

/ - το βινύλιο

Side 2

 

 

( οι φωτο του δίσκου από το discogs )

 

 

     

 

παρουσίαση από το περιοδικό

The New Records, May 1953.

 

 

Stravinsky:

Oedipus Rex.

(Sung in Latin).

Martha Modl (mezzo-soprano) ;

Peter Pears, Helmut Krebs (tenors);

Heinz Rehfuss (baritone);

Otto von Rohr (bass);

Cologne Radio Symphony Orchestra and Chorus

conducted by Igor Stravinsky,

with Jean Cocteau (narrator),

l'l 2" disc (*C'ML' 4644) $5.45.

 

   It was back in the glamorous Twenties (in 1925 to be exact) that Igor Stravinsky had the idea of writing a large scale work on a Latin text. He decided on Sophocles’ tragedy Oedipus Rex and then asked Jean Cocteau to collaborate with him.

    J. Cocteau “telescoped” the original Greek play into six episodes, and the entire text was rewritten into Latin. The piece is subtitled an “opera-oratorio” and, as the term indicates, is a fusion of both disparate forms. The various choruses and arias partake of the oratorio style, perhaps, more than opera; but a genuine attempt has been made to combine the two — not always successfully.

 

   The recording, under the composer’s direction and with Cocteau as Narrator may be considered definitive. The soloists, while far from being the best singers available, are well versed in the idiom and, apart from some ineffectual tenor singing by Pears, do pretty well. The chorus and the orchestra bear the brunt of the burden and both acquit themselves creditably.

 

   Musically, one must confess to being unimpressed by all the sound and fury. The nature of Oedipus Rex (and for that matter nearly all of Stravinsky’s music) has been accurately analyzed by the late Constant Lambert, who wrote “ Oedipus Rex may differ in outward shape (from previous compositions) but the mentality behind these fabrications remains the same. They are not so much music as renowned impersonations of music. Oedipus has all the paraphernalia of tragedy, and the only thing wrong with it is the complete lack of any genuine pity or genuine terror. . . .”

 

   Columbia has achieved a good technical job of recording, but to issue such a work as this, French narration and Latin text, without a complete libretto is the height of something or other — it will certainly be unintelligible to many who might otherwise be interested. As a first recording of an historical work, then, this release will have a certain interest, but will this interest last?

                                                                            W.  

(απόδοση στα Ελληνικά):

   Ήταν πίσω στις λαμπερές δεκαετίες του '20 (το 1925 για την ακρίβεια) όταν ο Igor Stravinsky είχε την ιδέα να γράψει ένα έργο μεγάλης κλίμακας πάνω σε ένα λατινικό κείμενο. Αποφάσισε να βασιστεί στην τραγωδία του Σοφοκλή Oedipus Rex και στη συνέχεια ζήτησε από τον Jean Cocteau να συνεργαστεί μαζί του.

   Ο J. Cocteau «συμπύκνωσε» το πρωτότυπο ελληνικό έργο σε έξι επεισόδια, και ολόκληρο το κείμενο ξαναγράφτηκε στα λατινικά. Το έργο φέρει τον υπότιτλο «όπερα-ορατόριο» και, όπως δείχνει ο όρος, είναι μια σύντηξη αυτών των δύο διαφορετικών μορφών. Οι διάφορες χορωδίες και άριες συμμετέχουν περισσότερο στο ύφος του ορατορίου παρά της όπερας· όμως, έγινε μια ειλικρινής προσπάθεια να συνδυαστούν τα δύο — όχι πάντα με επιτυχία.

   Η ηχογράφηση, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και με τον Cocteau ως Αφηγητή, μπορεί να θεωρηθεί οριστική. Οι σολίστες, αν και απέχουν πολύ από το να είναι οι καλύτεροι διαθέσιμοι τραγουδιστές, είναι καλά εξοικειωμένοι με το ιδίωμα και, με εξαίρεση κάποιες αδύναμες ερμηνείες του τενόρου Pears, τα καταφέρνουν αρκετά καλά. Η χορωδία και η ορχήστρα σηκώνουν το κύριο βάρος και αμφότερες ανταποκρίνονται επάξια.

    Μουσικά, πρέπει να ομολογήσει κανείς ότι δεν εντυπωσιάζεται από όλον αυτόν τον θόρυβο και τη μανία. Η φύση του Oedipus Rex (και, εν προκειμένω, σχεδόν όλης της μουσικής του Stravinsky) έχει αναλυθεί με ακρίβεια από τον αείμνηστο Constant Lambert, ο οποίος έγραψε: «Το Oedipus Rex ίσως διαφέρει εξωτερικά (από προηγούμενες συνθέσεις), αλλά η νοοτροπία πίσω από αυτές τις κατασκευές παραμένει η ίδια. Δεν είναι τόσο μουσική όσο φημισμένες απομιμήσεις μουσικής. Ο Oedipus διαθέτει όλα τα εξαρτήματα της τραγωδίας, και το μόνο που του λείπει είναι η πλήρης απουσία οποιουδήποτε γνήσιου οίκτου ή γνήσιου τρόμου...»

   Η Columbia πέτυχε μια καλή τεχνική δουλειά στην ηχογράφηση, αλλά η έκδοση ενός τέτοιου έργου, με γαλλική αφήγηση και λατινικό κείμενο, χωρίς πλήρες λιμπρέτο, είναι το αποκορύφωμα κάποιου είδους... κάτι. Θα είναι σίγουρα ακατανόητο για πολλούς που ίσως κατά τα άλλα ενδιαφέρονταν. Ως πρώτη ηχογράφηση ενός ιστορικού έργου, λοιπόν, αυτή η κυκλοφορία θα έχει κάποιο ενδιαφέρον — αλλά θα διαρκέσει αυτό το ενδιαφέρον;

                                                                               W.

   

  

The New Records, vol. 21, No 3, May 1953, p. 12.

 

 

 

 

  

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 20 Απριλίου 2025 :  

Igor Stravinsky

“ Oedipus Rex ”

opera-oratorio in two acts

album 1953

εποχές βινυλίου

ΜΟΥΣΙΚΗ ]