Jayne Mansfield Movie and TV Spotlight April 1957 Gallery of Stars Καλλονές Κινηματογραφικά

 

Jayne Mansfield

Movie and TV Spotlight April 1957

Gallery of Stars

Καλλονές

Κινηματογραφικά

 

 

 

Jayne Mansfield

   

 

 

Return of the prodigal daughter

  by Paul Denis

 

   THERE WERE few in Hollywood who said goodbye to her when starlet Jayne Mansfield left for points East in the Fall of 1955. After all, she was just another bosomy blonde who looked well in a low-cut evening gown or bathing suit, occasionally got her picture in the papers, but had done only bit parts in a couple of films

   Hollywood was full of starlets at the time and still ix; it has seen them come and go... mostly go. And never return.

   It looked like Vera Jayne Mansfield was just another hunk of cheesecake turned sour . . . another flesh in the pan of Hollywood gold. Hollywood wasn’t interested in whether Jayne came back or not. When she asked for her release, Warners promptly gave it.

   Oddly enough, when she took her five-year-old daughter Jayne, Jr.. to Philadelphia, she worked there in a small-budget movie called "Female Jungle.” But this had little to do with the royal, red carpet, welcome back home to Hollywood given Jayne when, a year later, she stepped off a luxury flight at Los Angeles airport,

   Jayne had really lived it up during that year and was now a Somebody with a seven-year contract from 20th Century-Fox, starting at $1,500 a week and guaranteeing her star billing. She emerged from the plane as she thought a Hollywood queen should: her blonde hair held from the winds with a black silken scarf, her baby-stare hidden by butterfy-shaped goggles, her figure enveloped in a gleaming $10,000 mink coat and a handsome, headline-making boy friend at her side.

    Thin was quite unlike the Jayne who had first come to Hollywood from Texas in the summer of 1954 at the age of 21. Back in the Lone Star state she had done some modeling and appeared in a few school plays, but she soon found this wasn’t experience enough for acceptance in pictures. She had her daughter with her, as her marriage was by then falling hopelessly apart; she was over her head in debt and seemingly no relatives or friends were reaching out with the helping hand.

   When movie roles proved harder to get than she sutpected, Jayne worked in a theatre selling candy at 80 cents an hour. She also did some more modeling, this time posing for nearnude photos for $50 “because I needed the money for food.” Her measurements then were 40-23-36 as compared to the 40-21-35 1/2 on her triumphal return.

   She decided then that the best road to success lay along the same gold-strewn path as that of Marilyn Monroe, Mamie Van Doren, Marie MacDonald, and the rest of the army of Hollywood sex queens. Jayne posed and posed, using all the gimmicks.

   The powers that be in the film capital thought she was just another cornball and would soon fade out.

   Looks like our Jane was in quite a dilemma! But she wasn't beaten. She knew what she wanted and if she couldn't get it in Hollywood she was going to get it some other way-in some other town. Spurned by stardom, she gathered up her daughter and folded up her tents and silently stole away to greener pastures. Nobody noticed.

   For a while – still nobody noticed – then all of a sudden film moguls began grunting behind their morning newspapers when they read things like: “Jayne Mansfield, star of new Broadway play “Will Success Spoil Rock Hunter?” told reporters this morning, “I'm really a very serious person... but somehow it doesn’t seem to go with the rest of me.” This bon mot would be accompanied by a photo of Jayne being named Miss Negligee, Miss Goldmine, Miss Direct Mail or ‘any of a dozen other Miss Somethings.

   Then, clever Jayne remembered a few of the old axioms like "Photos speak louder than words" and "One picture is worth a thousand words.” Her plan of attack was decided upon.

   At first it was kind of hard. She earning a modest $250 a week in the show, living in a single hotel room with Jayne Jr. and worrying about her estranged husband, Paul Mansfield, contesting her divorce action. She had very little good wardrobe, and a big chunk of the cash she earned had to go for a baby sitter.

   So she went everywhere there was a crowd: cocktail parties, radio and TV interview programs, conventions, dinners, luncheons, political meetings – anywhere and everywhere. Soon, she became the most photographed girl in America. She posed for any kind of picture (well, almost any kind) . . . pecking away at a mink-covered typewriter, gazing at a live lobster, signing autographs.

   She provided columnists and reporters with terrific copy and they loved it. She made news with her daring photos and her quotable quotes. Columnists delighted in giving space to such sayings as: "I know I have big feet"… . "I've hated my figure since I was a kid, but where would I be without it? ".. . "You don’t have to ask permission to take my picture, I’m public domain" … "I like men with hair on  their chests! "

   Meanwhile, her show, which bad opened to only half-hearted notices from the critics, kept on running, mainly because of the publicity Jayne herself was getting. To show his appreciation, her producer, Jules Styne, raised her salary to $450, an action that’s as rare on Broadway as snow-flakes in Miami,

   She moved into a bigger hotel suite, hired a full-time maid named Faithful Charity (a follower of Father Divine), filled the suite with pets, plastered the walls with magazine covers and posters of herself, maintained voluminous scrapbooks of her exploits, hired a secretary to take care of her mail, and even refused to answer the phone herself.

   And the publicity went on and still on —  more and more stories about the fabulous blonde who appeared in her Broadway show clad only in a towel. Stories about how she loved animals and could never dream of loving any man who did not like her pets,

   And then there were the Jayne Mansfield jokes…  “The party isn't officially open until Jayne arrives”… “If there are not photographers here, Jayne won't show up”. .. . “Flash! Nobody took Jayne Mansfield's photo for 10 minutes yesterday.” Jane Russell popped in at a Jackie Gleason dinner at the Waldorf and announced, “I thought I'd drop in, in case you've run out of Jayne Mansfield jokes.”

   Jayne held to her course, saying, “Let them keep running my photo, that’s all, as long as they spell my name right.”

   Then her domestic problems began to make headlines when her husband charged that she was not “a proper person” to bring up their daughter. She answered, “My petticoats are clear.” Through all her headlined trouble, the press was sympathetic.

   Jayne had won. Hollywood just had to change it's opinion of her. Not that anybody thought she had suddenly become a great actress, but because Hollywood admires a publicity getter who is a sure box-office attraction. Her stock rose even higher when her producer raised her salary a second time to $750 a week.

   It was then that 20th Century-Fox decided they wanted her so much that they offered Producer Jules Styne $100,000 for movie rights to "Will Success Spoil Rock Hunter?" provided that be include Jayne. And to make impossible to refuse, Fox added a $20,000 bonus for the producer.

   Well. anyway, that's the story on why those Hollywood know-it-alls were hiding their heads in the sand of Santa Monica beaches when the mink-clad Jayne made her triumphant return to the film capital. They thought she couldn't do it-huh-? Well, she showed 'em. Never underestimate the power of a shrewd curvaceous blonde.

                               THE END

 

 

(απόδοση στα Ελληνικά):

 

Η επιστροφή της άσωτης κόρης

του Paul Denis

 

   ΛΙΓΟΙ ήταν αυτοί στο Χόλυγουντ που την αποχαιρέτησαν όταν η σταρλετίτσα Jayne Mansfield έφυγε για τα ανατολικά το φθινόπωρο του 1955. Στο κάτω-κάτω, ήταν απλώς άλλη μια ξανθιά με πληθωρικό μπούστο, που έδειχνε καλά με ένα ντεκολτέ ή μαγιό, εμφανιζόταν πού και πού στις εφημερίδες, αλλά είχε κάνει μόνο μικρούς ρόλους σε δυο-τρεις ταινίες.

   Το Χόλυγουντ ήταν γεμάτο από τέτοιες σταρλετίτσες – και ακόμα είναι. Τις είδε να έρχονται και να φεύγουν... κυρίως να φεύγουν. Και να μην επιστρέφουν ποτέ.

   Έμοιαζε πως η Vera Jayne Mansfield ήταν άλλη μια "cheesecake" φιγούρα που ξίνισε... άλλη μια σάρκα στο χρυσό τηγάνι του Χόλυγουντ. Κανείς δεν ενδιαφερόταν αν η Jayne θα ξαναγυρνούσε ή όχι. Όταν ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιό της, η Warner Bros. της το έδωσε αμέσως.

    Κι όμως, όταν πήρε την πεντάχρονη κόρη της Jayne, Jr. και πήγε στη Φιλαδέλφεια, δούλεψε εκεί σε μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού με τίτλο “Female Jungle”. Όμως αυτό δεν είχε καμία σχέση με τη βασιλική, με κόκκινο χαλί, υποδοχή που της επεφύλαξε το Χόλυγουντ, όταν, έναν χρόνο αργότερα, κατέβηκε από μια πτήση πολυτελείας στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες.

   Η Jayne είχε ζήσει τη ζωή στο έπακρο εκείνο το διάστημα και πλέον ήταν Κάποια. Είχε ένα συμβόλαιο επτά ετών με την 20th Century-Fox, που ξεκινούσε από 1.500 δολάρια την εβδομάδα και της εξασφάλιζε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κατέβηκε από το αεροπλάνο όπως πίστευε ότι θα έπρεπε να κάνει μια βασίλισσα του Χόλυγουντ: με τα ξανθά μαλλιά δεμένα με μαύρο μεταξωτό φουλάρι για τον άνεμο, τα μάτια της κρυμμένα πίσω από πεταλουδοειδή γυαλιά, τη σιλουέτα της τυλιγμένη σε ένα λαμπερό παλτό από βιζόν αξίας 10.000 δολαρίων και στο πλευρό της, ένας εντυπωσιακός φίλος που έδινε τροφή στους τίτλους των εφημερίδων.

    Αυτό απείχε πολύ από τη Jayne που είχε έρθει για πρώτη φορά στο Χόλυγουντ από το Τέξας το καλοκαίρι του 1954, σε ηλικία 21 ετών. Εκεί είχε κάνει λίγο μόντελιγκ και είχε παίξει σε σχολικές παραστάσεις, αλλά σύντομα κατάλαβε πως αυτά δεν ήταν αρκετά για να γίνει δεκτή στον χώρο του κινηματογράφου. Είχε μαζί της και την κόρη της, καθώς ο γάμος της κατέρρεε, ήταν βουτηγμένη στα χρέη και δεν υπήρχε κανένας συγγενής ή φίλος να τη βοηθήσει.

    Όταν διαπίστωσε πως οι ρόλοι ήταν πολύ πιο δύσκολο να βρεθούν απ’ ό,τι περίμενε, η Jayne δούλεψε σε θέατρο πουλούσε καραμέλες με 80 σεντς την ώρα. Συνέχισε και το μόντελιγκ, αυτή τη φορά ποζάροντας σχεδόν γυμνή έναντι 50 δολαρίων, «επειδή χρειαζόμουν χρήματα για φαγητό», όπως έλεγε. Οι αναλογίες της τότε ήταν 40-23-36, ενώ στην θριαμβευτική επιστροφή της είχαν αλλάξει σε 40-21-35½.

     Τότε αποφάσισε πως ο καλύτερος δρόμος προς την επιτυχία ήταν να ακολουθήσει την ίδια χρυσή διαδρομή με τις Marilyn Monroe, Mamie Van Doren, Marie MacDonald και τον υπόλοιπο στρατό των σεξο-βομβών του Χόλυγουντ. Η Jayne πόζαρε και ξαναπόζαρε, χρησιμοποιώντας όλα τα κόλπα.

     Οι ισχυροί του Χόλυγουντ τη θεωρούσαν άλλη μια καρικατούρα που σύντομα θα ξεθώριαζε.

    Φαίνεται πως η Jayne μας ήταν σε δίλημμα! Όμως δεν το έβαλε κάτω. Ήξερε τι ήθελε και αν δεν μπορούσε να το πετύχει στο Χόλυγουντ, θα το έβρισκε αλλού – σε άλλη πόλη. Απαρνημένη από τη δόξα, μάζεψε την κόρη της, έκλεισε τις σκηνές της και έφυγε σιωπηλά για πιο πράσινα λιβάδια. Κανείς δεν το πρόσεξε.

    Για λίγο – και πάλι κανείς δεν το πρόσεξε – και ξαφνικά, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί άρχισαν να τρίζουν τις καρέκλες τους διαβάζοντας στην εφημερίδα: «Η Jayne Mansfield, πρωταγωνίστρια της νέας θεατρικής επιτυχίας στο Broadway “Will Success Spoil Rock Hunter?”, δήλωσε σήμερα στους δημοσιογράφους: "Είμαι στ’ αλήθεια ένα πολύ σοβαρό άτομο… αλλά κάπως αυτό δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα πάνω μου." Η δήλωση συνοδευόταν από φωτογραφία της Jayne που ανακηρυσσόταν Miss Negligee, Miss Goldmine, Miss Direct Mail ή οποιονδήποτε άλλο από μια δεκάδα τίτλους "Miss Κάτι".

    Τότε, η πανέξυπνη Jayne θυμήθηκε μερικές παλιές αρχές όπως «Οι φωτογραφίες μιλούν δυνατότερα από τα λόγια» και «Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις». Είχε αποφασίσει το πλάνο της.

    Στην αρχή ήταν δύσκολα. Έπαιρνε ένα μέτριο μισθό των 250 δολαρίων την εβδομάδα από την παράσταση, ζούσε σε ένα μονόκλινο δωμάτιο ξενοδοχείου με τη μικρή Jayne Jr., και ανησυχούσε γιατί ο αποξενωμένος σύζυγός της, Paul Mansfield, αμφισβητούσε τη διαδικασία του διαζυγίου.     Δεν είχε σχεδόν καθόλου ρούχα και μεγάλο μέρος από τα έσοδά της πήγαινε για νταντά.

Έτσι, πήγαινε παντού όπου υπήρχε κόσμος: κοκτέιλ πάρτι, εκπομπές ραδιοφώνου και τηλεόρασης, συνέδρια, δείπνα, γεύματα, πολιτικές συναντήσεις – παντού. Σύντομα έγινε το πιο πολυφωτογραφημένο κορίτσι στην Αμερική. Πόζαρε για κάθε είδους φωτογραφία (σχεδόν κάθε είδους)… να πληκτρολογεί σε γραφομηχανή καλυμμένη με βιζόν, να κοιτάζει έναν ζωντανό αστακό, να υπογράφει αυτόγραφα.

    Παρείχε στους δημοσιογράφους (στηλογράφους) και στους ρεπόρτερς υπέροχο υλικό και την λάτρευαν. Έβγαζε ειδήσεις με τις τολμηρές φωτογραφίες της και τις ατάκες της. Οι αρθρογράφοι απολάμβαναν να δίνουν χώρο σε φράσεις της όπως: «Ξέρω ότι έχω μεγάλα πόδια»… «Μισούσα τη σιλουέτα μου από παιδί, αλλά πού θα ήμουν χωρίς αυτήν;»… «Δεν χρειάζεται να μου ζητάτε άδεια για να με φωτογραφίσετε, είμαι δημόσια περιουσία»… «Μου αρέσουν οι άντρες με τρίχες στο στήθος!»

    Στο μεταξύ, η παράσταση, που είχε λάβει χλιαρές κριτικές, συνέχιζε να παίζεται – κυρίως χάρη στη δημοσιότητα που εξασφάλιζε η ίδια η Jayne. Ως αναγνώριση, ο παραγωγός της, Jules Styne, της αύξησε τον μισθό στα 450 δολάρια – μια πράξη τόσο σπάνια στο Broadway όσο και οι νιφάδες χιονιού στο Μαϊάμι.

    Μετακόμισε σε μεγαλύτερη σουίτα, προσέλαβε μια οικονόμο ονόματι Faithful Charity (οπαδό του Father Divine), γέμισε τη σουίτα με κατοικίδια, κάλυψε τους τοίχους με εξώφυλλα περιοδικών και αφίσες της, κράτησε τεράστια άλμπουμ με τις επιτυχίες της, προσέλαβε γραμματέα για την αλληλογραφία της και δεν απαντούσε καν στο τηλέφωνο η ίδια.

    Και η δημοσιότητα συνεχιζόταν – όλο και περισσότερα άρθρα για την απίθανη ξανθιά που εμφανιζόταν στη θεατρική σκηνή του Broadway φορώντας μόνο μια πετσέτα. Άρθρα για το πόσο αγαπάει τα ζώα και ότι δεν θα μπορούσε να αγαπήσει ποτέ έναν άντρα που δεν αγαπά τα κατοικίδιά της.

    Και μετά ήρθαν τα ανέκδοτα για την Jayne Mansfield… «Το πάρτι δεν ξεκινά επίσημα μέχρι να εμφανιστεί η Jayne»…
«Αν δεν υπάρχουν φωτογράφοι, η Jayne δεν θα εμφανιστεί»… «Έκτακτο! Κανείς δεν φωτογράφισε τη Jayne Mansfield για 10 λεπτά χτες!» Η Jane Russell εμφανίστηκε σ’ ένα δείπνο του Jackie Gleason στο Waldorf και δήλωσε: «Είπα να περάσω, μήπως ξεμείνατε από ανέκδοτα για την Jayne Mansfield».

    Η Jayne συνέχισε απτόητη: «Ας συνεχίσουν να δημοσιεύουν φωτογραφίες μου, αυτό θέλω, αρκεί να γράφουν σωστά το όνομά μου».

    Μετά, τα οικογενειακά της προβλήματα έγιναν πρωτοσέλιδα, όταν ο σύζυγός της την κατηγόρησε ότι δεν ήταν «κατάλληλο άτομο» για να μεγαλώσει την κόρη τους. Η απάντησή της: «Η συνείδησή μου είναι καθαρή». Παρά τα προβλήματα, ο Τύπος ήταν με το μέρος της.

    Η Jayne είχε νικήσει. Το Χόλυγουντ αναγκάστηκε να αλλάξει γνώμη για εκείνη. Όχι γιατί ξαφνικά την θεώρησαν μεγάλη ηθοποιό, αλλά επειδή στο Χόλυγουντ θαυμάζουν όποιον τραβά τη δημοσιότητα και εξασφαλίζει εισπράξεις. Οι μετοχές της ανέβηκαν ακόμη περισσότερο όταν ο παραγωγός της αύξησε τον μισθό της για δεύτερη φορά – στα 750 δολάρια την εβδομάδα.

   Ήταν τότε που η 20th Century-Fox αποφάσισε πως τη χρειαζόταν τόσο πολύ, που πρόσφερε στον Jules Styne 100.000 δολάρια για τα δικαιώματα του “Will Success Spoil Rock Hunter?”, με την προϋπόθεση ότι θα περιλάμβανε και την Jayne. Και για να γίνει ακαταμάχητη η πρόταση, πρόσθεσαν και μπόνους 20.000 δολαρίων.

    Και κάπως έτσι, να γιατί όλοι εκείνοι οι ξερόλες του Χόλυγουντ κρύβονταν στις αμμουδιές της Σάντα Μόνικα όταν η Jayne, τυλιγμένη στο βιζόν, επέστρεψε θριαμβευτικά στην κινηματογραφική πρωτεύουσα. Νόμιζαν πως δεν θα τα κατάφερνε, ε; Ε, τους έδειξε. Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη μιας έξυπνης, καμπυλωτής ξανθιάς.

                                    ΤΕΛΟΣ

 

 

 

 

 

 

η λεζάντα της φωτο:

   Success in “Rock Hunter” on Broadway put Jayne on merry-go-round of publicity that broke all coast-to-coast records.

 

(απόδοση στα Ελληνικά):

   Η επιτυχία της Jayne στο "Rock Hunter" στο Broadway την έβαλε σε έναν κυκλώνα δημοσιότητας που έσπασε κάθε ρεκόρ από άκρη σε άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

 

 

 

Movie and TV Spotlight magazine, vol. 8, No. 1, April 1957, pp. 44, 45, 72.

 

 

ύλη περιεχομένων του τεύχους

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 23 Αυγούστου 2025 :  

Jayne Mansfield

Movie and TV Spotlight April 1957

Gallery of Stars

Καλλονές

Κινηματογραφικά ]