May Britt
Epoca
magazine October 1959
Gallery of Stars
Καλλονές
Κινηματογραφικά
May Britt
η
λεζάντα της φωτο:
May Britt fu
«scoperta» nel 1952 da Carlo Ponti e Mario Soldati durante un loro giro
svedese, in Italia ebbe successo, poi fu chiamata a Hollywood, conobbe Edward
Gregson alla prima di Giovani leoni.
Ora ha chiesto il divorzio perché il marito non s'interessava più alla sua vita
d'attrice.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Η May Britt "ανακαλύφθηκε" το 1952
από τον Carlo Ponti και τον Mario Soldati κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού τους
στη Σουηδία. Στην Ιταλία είχε επιτυχία, έπειτα κλήθηκε στο Χόλυγουντ, όπου
γνώρισε τον Edward Gregson στην πρεμιέρα της ταινίας Giovani leoni. Τώρα
έχει ζητήσει διαζύγιο επειδή ο σύζυγός της δεν ενδιαφερόταν πλέον για τη ζωή
της ως ηθοποιού.
May Britt
La storia di May Britt è nota. È tutta ita¬
liana. Nella primavera del 1952, quando Carlo Ponti e Mario Soldati andarono a
Stoccolma a cercare una nuova Greta Garbo o una nuova Ingrid Bergman (ma
volevano farle interpretare Iolanda, la
figlia del Corsaro Nero), Majbritt Wilkens aveva diciotto anni e faceva la
ritoccatrice fotografica. La videro, la sottoposero a un provino, la
preferirono ad altre belle ragazze che avevano studiato alla Reale Accademia
d’Arte Drammatica.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Η ιστορία της May Britt είναι γνωστή. Είναι
όλη Ιταλίδα. Το άνοιξη του 1952, όταν ο Carlo Ponti και ο Mario Soldati πήγαν
στη Στοκχόλμη για να βρουν μια νέα Greta Garbo ή μια νέα Ingrid Bergman (αλλά
ήθελαν να την κάνουν να ερμηνεύσει την Ιολάνδα, la figlia del Corsaro Nero), η Majbritt Wilkens ήταν 18 ετών και δούλευε ως φωτογραφική
ρετουσέρ. Την είδαν, την υπέβαλαν σε δοκιμαστικό, και τη διάλεξαν από άλλες
όμορφες κοπέλες που είχαν σπουδάσει στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών.
« Non farti
illusioni », le disse la madre separandosi da lei nella casetta di Lidingò
dov’era nata. « Non è più il tempo delle favole. »
Invece, quei diavoli d’italiani ne fecero
veramente un'attrice. Incominciarono col cambiarle nome. Prima la chiamarono
Kay Wilkens, poi May Britt. La bionda svedese dagli zigomi alti, i capelli
biondi, lo sguardo freddo e ambiguo, diventò persino, nella Lupa, un’italiana del meridione. Abitava
un appartamento ai Parioli, la si diceva fidanzata a un giovane aiuto regista
col quale, quando interpretava in Guerra
e Pace la parte di Sonja, la cugina di Natascia, pareva dovesse sposarsi.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
«Μην έχεις αυταπάτες», της είπε η μητέρα
της καθώς εκείνη αποχωρούσε από το σπιτάκι της στο Lidingò, όπου είχε γεννηθεί.
«Δεν είναι πια καιρός για παραμύθια.»
Αντίθετα, αυτοί οι διάβολοι οι Ιταλοί την
έκαναν πραγματικά ηθοποιό. Άρχισαν αλλάζοντας το όνομά της. Πρώτα την είπαν Kay
Wilkens, μετά May Britt. Η ξανθιά Σουηδή με τα ψηλά ζυγωματικά, τα ξανθά
μαλλιά, το ψυχρό και αμφίσημο βλέμμα, έγινε μάλιστα, στην ταινία La Lupa,
μια Ιταλίδα από τον Νότο. Έμενε σε ένα διαμέρισμα στα Παριόλι και φημολογούνταν
ότι ήταν αρραβωνιασμένη με έναν νέο βοηθό σκηνοθέτη, με τον οποίο, όταν
υποδυόταν την Σόνια, την ξαδέλφη της Νάτασια στην ταινία Πόλεμος και Ειρήνη
(Guerra e Pace), φαινόταν πως επρόκειτο να παντρευτεί.
Niente altro.
Quieta, appartata, essa viveva ai margini della « dolce vita » romana. La
dicevano priva d’ambizioni. King Vidor la definì, in un momento di malumore, «
un bellissimo pezzo di legno che qualche volta sorride ». Non riusciva a
superare un certo senso d’impaccio, e lo comunicava agli altri. Fu più volte
sul punto di tornarsene in patria, ma tenne duro. Mancava di comunicativa;
forse si sentiva infelice. Nei cinque anni che rimase in Italia interpretò
undici film senza mai emergere realmente, senza mai diventare un « diva ».
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Τίποτα άλλο. Ήσυχη, απομονωμένη, ζούσε
στις παρυφές της «γλυκιάς ζωής» της Ρώμης. Τη έλεγαν χωρίς φιλοδοξίες. Ο King
Vidor τη χαρακτήρισε, σε μια στιγμή κακής διάθεσης, «ένα πανέμορφο κομμάτι
ξύλου που μερικές φορές χαμογελά». Δεν κατάφερνε να ξεπεράσει έναν αίσθημα
αμηχανίας και το μετέδιδε στους άλλους. Βρέθηκε πολλές φορές στο σημείο να
επιστρέψει στη χώρα της, αλλά αντέχει. Της έλειπε η επικοινωνία· ίσως ένιωθε
δυστυχισμένη. Στα πέντε χρόνια που έμεινε στην Ιταλία, συμμετείχε σε έντεκα
ταινίες χωρίς ποτέ να ξεχωρίσει πραγματικά, χωρίς να γίνει ποτέ μια «ντίβα».
Mentre Jean
Negulesco si trovava a Roma diretto in Grecia per realizzare II ragazzo sul delfino con Sophia Loren,
fu raggiunto da un telegramma di Buddy Adler, uno dei più grossi produttori di
Hollywood. Adler aveva visto Guerra e Pace
ed era rimasto colpito dal « bellissimo pezzo di legno ». Voleva un provino per
studiarne meglio le possibilità. Il risultato fu un contratto di sette anni, in
seguito al quale May Britt partì per Hollywood alla fine del marzo 1957.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Ενώ ο σκηνοθέτης Jean Negulesco βρισκόταν
στη Ρώμη καθοδόν για την Ελλάδα, προκειμένου να γυρίσει την ταινία Il
ragazzo sul delfino (Το παιδί με το δελφίνι) με τη Sophia Loren, έλαβε ένα
τηλεγράφημα από τον Buddy Adler, έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του Χόλυγουντ.
Ο Adler είχε δει την ταινία Πόλεμος και Ειρήνη και είχε μείνει
εντυπωσιασμένος από το «πανέμορφο κομμάτι ξύλου». Ήθελε να της κάνει
δοκιμαστικό για να μελετήσει καλύτερα τις δυνατότητές της. Το αποτέλεσμα ήταν
ένα συμβόλαιο επτά ετών, με το οποίο η May Britt αναχώρησε για το Χόλυγουντ στα
τέλη του Μαρτίου 1957.
Così la «
svedese di Cinecittà » diventò una delle svedesi di Hollywood e si trovò ad
affrontare una vita del tutto diversa da quella di Roma. Un impegno di sette
anni, per l’industria cinematografica americana, significa solo un impegno di
poche centinaia di dollari la settimana e l’eventualità di una chance: che la persona sotto contratto
si sveli gradita al pubblico.
Due mesi dopo il suo arrivo, May Britt ebbe
questa chance in una scena dei Giovani
leoni che la contrapponeva a MarLon Brando. Merito suo, di Brando o di
entrambi, quella scena riuscì una delle più belle del film e lo stesso regista
dei Giovani leoni, Edward Dmytryk,
cominciò a ruminare l’idea di affidarle la parte di Lola in un rifacimento
moderno dell'Angelo
Azzurro, il capolavoro di Marlene Dietrich. Una parte che sarebbe
piaciuta a Marilyn Monroe.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Έτσι, η «σουηδέζα της Cinecittà» έγινε μία
από τις Σουηδές του Χόλυγουντ και βρέθηκε να αντιμετωπίζει μια ζωή τελείως
διαφορετική από αυτή της Ρώμης. Ένα συμβόλαιο επτά ετών για τη βιομηχανία του
αμερικανικού κινηματογράφου σημαίνει απλώς μια υποχρέωση με λίγες εκατοντάδες
δολάρια την εβδομάδα και την πιθανότητα μιας ευκαιρίας: ότι το πρόσωπο κάτω από
συμβόλαιο θα γίνει αρεστό στο κοινό.
Δύο μήνες μετά την άφιξή της, η May Britt
είχε αυτή την ευκαιρία σε μια σκηνή των Giovani leoni που την έφερνε
απέναντι στον Marlon Brando. Ήταν δικό της επίτευγμα, του Brando ή και των δύο,
ότι η σκηνή αυτή έγινε μία από τις πιο όμορφες της ταινίας και ο ίδιος ο
σκηνοθέτης των Giovani leoni, Edward Dmytryk, άρχισε να σκέφτεται την
ιδέα να της αναθέσει τον ρόλο της Lola σε μια σύγχρονη εκδοχή του Angelo
Azzurro (Γαλάζιου Άγγελου), του αριστουργήματος της Marlene Dietrich. Ένας ρόλος που θα άρεσε στη Marilyn Monroe.
Ma, per il momento, Dmytryk non disse
nulla.
Le settimane che seguirono la fine della
lavorazione dei Giovani leoni furono
le più dure della vita di May Britt. A seconda del suo successo, quel film
poteva significare l’inizio di una brillante carriera hollywoodiana. O la fine.
E, intanto, la pubblicità l’ignorava, o quasi. Ce n’erano troppi prima di lei:
Brando, Montgomery Clift, Dean Martin, Hope Lange, Barbara Rush...
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Αλλά, προς το παρόν, ο Dmytryk δεν είπε τίποτα.
Οι εβδομάδες που ακολούθησαν μετά την
ολοκλήρωση της ταινίας Giovani leoni ήταν οι πιο δύσκολες στη ζωή της May Britt. Ανάλογα με την επιτυχία της, αυτή
η ταινία θα μπορούσε να σημαίνει την αρχή μιας λαμπρής καριέρας στο Χόλυγουντ. Ή
το τέλος. Και, εν τω μεταξύ, η δημοσιότητα την αγνοούσε, ή σχεδόν. Υπήρχαν
τόσοι πολλοί πριν από αυτήν: Brando, Montgomery Clift, Dean Martin, Hope Lange,
Barbara Rush...
Alla « prima » dei Giovani leoni May Britt era al braccio di Clift. Apparivano seri
ambedue, accigliati e a disagio come se aspettassero una sentenza di morte. Ma,
all’uscita, essa tentò invano di restare vicina al suo compagno. La folla li
urtò, li divise, li sommerse e in questi frangenti l’attrice si trovò a un
tratto protetta dalle braccia robuste di un giovanotto vagamente somigliante a
un Mario Lanza più giovane e meno abbondante. May Britt gli rivolse un’occhiata
di gratitudine e lo riconobbe: Edward Gregson. Lo aveva incontrato a una festa
e se n’era lasciata corteggiare.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Στην «πρεμιέρα» των Giovani leoni, η
May Britt ήταν αγκαζέ με τον Clift. Εμφανίζονταν και οι δύο σοβαροί, με το
πρόσωπο σκυθρωπό και αμήχανοι, σαν να περίμεναν μια καταδικαστική απόφαση.
Αλλά, κατά την έξοδο, εκείνη προσπάθησε μάταια να μείνει κοντά στον σύντροφό
της. Το πλήθος τους χτύπησε, τους χώρισε, τους κατακλύισε και σε εκείνη τη
στιγμή η ηθοποιός βρέθηκε ξαφνικά προστατευμένη από τα γερά μπράτσα ενός νέου
άντρα που έμοιαζε vagamente με έναν νεότερο και λιγότερο γεμάτο Mario Lanza. Η
May Britt του έριξε ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης και τον αναγνώρισε: ήταν ο Edward
Gregson. Τον είχε συναντήσει σε ένα πάρτι και είχε αφήσει τον εαυτό της να τον
φλερτάρει.
Edward Gregson
aveva diciotto anni. Pochi mesi prima, abbandonata l’Università di Stanford,
s’era voluto dare al cinema e al teatro, senza troppa fortuna, guardato con
diffidenza dai professionisti che dietro le sue spalle vedevano le immense
ricchezze della famiglia e la villa grandiosa fatta costruire dal vecchio
Timothy Gregson, suo nonno, sulla cima d’una collina di Beverly Hills.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Ο Edward Gregson ήταν 18 ετών. Μερικούς
μήνες πριν, έχοντας εγκαταλείψει το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, είχε αποφασίσει
να αφιερωθεί στον κινηματογράφο και το θέατρο, χωρίς ιδιαίτερη τύχη, αντιμετωπιζόμενος
με καχυποψία από τους επαγγελματίες, οι οποίοι πίσω από την πλάτη του έβλεπαν
τις τεράστιες περιουσίες της οικογένειάς του και τη μεγαλοπρεπή βίλα που είχε
χτίσει ο παππούς του, ο παλιός Timothy Gregson, στην κορυφή ενός λόφου του
Beverly Hills.
Dopo questo
secondo incontro, i rapporti fra May Britt ed Edward Gregson si volsero così
rapidamente che le croniste mondane non fecero quasi a tempo ad accorgersene.
Prima che si annunciasse il « flirt » c’era già la notizia del matrimonio,
avvenuto il 22 febbraio 1958 a Tijuana, nel Messico. « Abbiamo preferito »
dissero « sposarci all’improvviso e alla chetichella per evitare le noie della
pubblicità. » La spiegazione
non
convinse
nessuno.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Μετά από αυτή τη δεύτερη συνάντηση, οι σχέσεις
μεταξύ της May Britt και του Edward Gregson εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα που οι
κοσμικές ρεπόρτερ σχεδόν δεν πρόλαβαν να το αντιληφθούν. Πριν ανακοινωθεί το
«φλερτ», είχε ήδη γίνει γνωστή η είδηση του γάμου τους, ο οποίος
πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1958 στην Τιχουάνα, στο Μεξικό.
«Προτιμήσαμε», είπαν, «να παντρευτούμε ξαφνικά και στα κρυφά για να αποφύγουμε
τα προβλήματα με τη δημοσιότητα.» Η εξήγηση αυτή δεν έπεισε κανέναν.
Poi
May
Britt
interpretò I cacciatori
e
finalmente
riaffiorò il progetto
dell’Angelo Azzurro. Hollywood spalancava le porte alla svedese dagli occhi
verdi venuta dall’Italia, e la metteva al rischio peggiore che un’attrice possa
temere: il confronto diretto con una delle più belle interpretazioni di tutti i
tempi. (Quando lo seppe, Marlene Dietrich scosse il capo con indulgenza e
Sternberg, che diresse il primo Angelo
Azzurro, commentò: « Spero sinceramente che venga un buon film. Altrimenti,
con le confusioni che di solito si fanno in questo campo, mi dispiacerebbe di
essere indicato per i prossimi dieci anni come il suo regista ».) « La chiave
del tuo personaggio è il sesso », dissero a May Britt, « non lo dimenticare
mai. Devi pensarci giorno e notte. » « Non ci sono abituata » rispose l’attrice
« ma farò del mio meglio. » Intanto Edward Gregson aveva pensato più
conveniente allontanarsi da Hollywood e riprendere gli studi.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Μετά η May Britt υποδύθηκε την I
cacciatori και τελικά επανήλθε το σχέδιο για το Angelo Azzurro (Γαλάζιο Άγγελο). Το Χόλυγουντ άνοιγε τις
πόρτες στη Σουηδέζα με τα πράσινα μάτια που ήρθε από την Ιταλία, και την έβαζε
στον πιο μεγάλο κίνδυνο που μπορεί να φοβηθεί μια ηθοποιός: την άμεση σύγκριση
με μία από τις πιο όμορφες ερμηνείες όλων των εποχών. (Όταν το έμαθε, η Marlene
Dietrich κούνησε το κεφάλι της με επιείκεια και ο Sternberg, που σκηνοθέτησε
την πρώτη ταινία Angelo Azzurro, σχολίασε: «Ελπίζω ειλικρινά να βγει μια
καλή ταινία. Αλλιώς, με τις συγχύσεις που συνήθως συμβαίνουν σε αυτόν τον
τομέα, θα με στεναχωρούσε να θεωρηθώ ο σκηνοθέτης της για τα επόμενα δέκα
χρόνια.»)
«Το κλειδί του χαρακτήρα σου είναι το σεξ»,
της είπαν, «μην το ξεχνάς ποτέ. Πρέπει να το σκέφτεσαι μέρα και νύχτα.» «Δεν
είμαι συνηθισμένη σε αυτό», απάντησε η ηθοποιός, «αλλά θα κάνω το καλύτερο που
μπορώ.»
Εν τω μεταξύ, ο Edward Gregson (ο
νεαρότερος ηλικιακά σύζυγός της) θεώρησε πιο σκόπιμο να απομακρυνθεί από το Χόλυγουντ
και να συνεχίσει τις σπουδές του.
L’idea del
divorzio maturò in questa situazione che era sbilenca da qualunque parte si
guardasse. In agosto, terminato il film, May Britt ammise il fallimento del
matrimonio. « Ci separiamo » affermò « non perché altre persone interessino me
o lui, ma perché abbiamo trovato molto difficile combinare le esigenze della
mia carriera e gli studi di mio marito con la vita matrimoniale. » Di fronte al
giudice di Santa Monica ha poi chiesto il divorzio per colpa del marito
accusandolo di aver perduto ogni interesse verso di lei e verso la sua vita
d’attrice dopo aver troncato la carriera d'attore per dedicarsi allo studio del
diritto. E il
giudice
le
ha
creduto.
D. M.
(απόδοση
στα Ελληνικά):
Η ιδέα του διαζυγίου ωρίμασε σε αυτή την
κατάσταση, που ήταν στραβή από όποια πλευρά και αν την κοιτούσε κανείς. Τον
Αύγουστο, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, η May Britt παραδέχτηκε την αποτυχία
του γάμου. «Χωρίζουμε», δήλωσε, «όχι γιατί άλλοι άνθρωποι ενδιαφέρουν εμένα ή
εκείνον, αλλά γιατί βρήκαμε πολύ δύσκολο να συνδυάσουμε τις απαιτήσεις της
καριέρας μου και τις σπουδές του συζύγου μου με τη συζυγική ζωή.»
Μπροστά στον δικαστή του Santa Monica,
ζήτησε στη συνέχεια το διαζύγιο για υπαιτιότητα του συζύγου, κατηγορώντας τον
ότι έχασε κάθε ενδιαφέρον για εκείνη και για τη ζωή της ως ηθοποιού, μετά που εκείνος
διέκοψε την καριέρα του ως φέρελπις ηθοποιός, για να αφιερωθεί στη μελέτη του
δικαίου. Και ο δικαστής την πίστεψε.
Epoca
magazine, N. 471, 11 ottobre 1959, pp. 83,
86-87.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 17 Σεπτεμβρίου 2025 :
May Britt
Epoca magazine October 1959
Gallery
of
Stars
Καλλονές
Κινηματογραφικά ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου