Grace Jones
“Nightclubbing”
album
1981
5th
studio album
released
on 11 May 1981
εποχές βινυλίου
ΜΟΥΣΙΚΗ
/
- το εξώφυλλο
/ - το οπισθόφυλλο
/
- το βινύλιο
Side
1
/
- Walking
In The Rain
/
- Pull Up
To The Bumper
/
- Use Me
/
- Nightclubbing
/ - το βινύλιο
Side
2
/
- Art
Groupie
/
- I’ve
Seen That Face Before (Libertango)
/
- Feel Up
/
- Demolition Man
/
- I’vd
Done It Again
Οι μουσικοί που συμμετείχαν:
/ - Grace Jones: vocals
/
- Sly Dunbar: drums
/
- Tyrone Downie: keyboards
/
- Wally Badarou: keyboards
/
- Jack Emblow: accordion
/
- Mikey Chung: guitar
/
- Barry Reynolds: guitar
/
- Monte Browne: rhythm guitar
/
- Robbie Shakespeare: bass
/
- Mel Speller: percussion, vocals
/
- Uziah Thompson: percussion
/
- Jess Roden: vocals
/
- Masai Delon: vocals
Ένας εστέτ χορευτικής υφής δίσκος που
ανέμειξε στυλ και πρόσφερε μεγάλες επιτυχίες στα κλαμπ και στα ντίσκο της εποχής
που κυκλοφόρησε, και τιμήθηκε από τους ραδιοφωνικούς διαύλους.
Όλα
τα τραγούδια του δίσκου υπάρχουν στο Y-tube.
μουσική
πρόταση: Άγγελος Κωτσάκης
/ - κυκλοφορία single “Demolition Man”
Record Mirror, February 28, 1981, p. 32
/ - διαφημιστική
καταχώρηση κυκλοφορίας του δίσκου
Record Mirror, May 16, 1981, p.
9.
δισκοκριτική Record Mirror, May 16, 1981, p. 23:
GRACE JONES: 'Nightclubbing'
By Simon Ludgate
(απόδοση στα Ελληνικά):
GRACE
JONES: ‘Nightclubbing’ (Island ILPS 9624)
Του Simon Ludgate
Μια εξαιρετική εκδοχή του τραγουδιού των Norml ‘Warm Leatherette’ ήταν η
εισαγωγή μου στο ιδιόρρυθμο ταλέντο της Grace Jones και σε μια λαμπρή σύνδεση
μεταξύ μόδας και ρέγκε, με τη βοήθεια του θρυλικού διδύμου Sly Dunbar και Robbie
Shakespeare.
Ο Sly Dunbar ξεσπά σε φανταστικά, ρυθμικά whomps στα κρουστά και ο
Robbie Shakespeare κάνει τo μπάσo να βροντά. Όπως και στο ‘Warm Leatherette’, η Grace
παίρνει ένα γνώριμο κομμάτι — αυτή τη φορά το γλυκανάλατο ‘Walking In The Rain’ — και το αναποδογυρίζει.
Το ‘Nightclubbing’ αποπνέει τη βρώμικη, σέξι γοητεία της νύχτας. Το ‘Pull
Up To The Bumper’ αναπτύσσει το αίσθημα της παρακμής — τον συνδυασμό του δρόμου
και της κομψότητας· αυτό είναι το πνεύμα του άλμπουμ.
Ο Chris Blackwell και ο Alex Sadkin έχουν κάνει ξανά εξαιρετική δουλειά
στην παραγωγή. Το φάνκι σφύριγμα-πάτημα στο ‘Bumper’ είναι μια ιδιοφυΐα που
θυμίζει τον ήχο των Parliament/Funkadelic, ένα καλούπι που νόμιζα ότι είχε
σπάσει προ πολλού.
Αυτός είναι ένας δίσκος που πρέπει να βιωθεί, όχι να περιγραφεί. Έχετε
προσπαθήσει ποτέ να πληκτρολογείτε και να χορεύετε ταυτόχρονα;
Η Grace δεν έχει μια ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη φωνή, αλλά ο χαρακτήρας
της και η αίσθηση του σουρεαλιστικού είναι οι δεσμοί που συγκρατούν το άλμπουμ
και το ανυψώνουν σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Οι όγκοι των μπλοκαρισμένων ρυθμών χτυπούν ασταμάτητα, με τη φωνή της
Grace να διαπερνά τον ογκώδη ήχο σαν ακτίνα λέιζερ.
Το ‘Nightclubbing’ καθεαυτό (ναι, είμαι σε ευχάριστη διάθεση σήμερα) στάζει
γκλάμουρ και αμαρτία. Μισό λεπτό — μόλις κατάλαβα τι μου θυμίζει η Jones: ένα
praying mantis (αλογάκι της Παναγίας). Δύσκολα πιστεύω ότι η ανδρόγυνη Grace
Jones έχει πολλά δείπνα με πρώην... εκτός αν είναι για δείπνο. Ναι, έτσι.
Το ‘Art Groupie’ είναι γραμμένο από την ίδια, πιθανώς αυτοβιογραφικό.
Δείχνει το κλειδί της δύναμης των τραγουδιών της Grace: είναι απλά στη δομή,
αφιερωμένα πλήρως στο να εγχέουν σε κάθε κομμάτι όσο το δυνατόν περισσότερη
σεξουαλική ένταση.
Το ‘Demolition Man’ είναι εξαιρετικό για την ωμή δύναμή του. Το
τελευταίο κομμάτι, ‘I’ve Done It Again’, έχει την Grace εντελώς διαφορετική,
σαν μια Joni Mitchell. Το ράγισμα στη φωνή, η μελαγχολία, η ενορχήστρωση τύπου Tom
Scott — όλα είναι εκεί. Χαίρομαι που αποδεικνύεται ακόμη πιο εκπληκτική απ’
ό,τι φανταζόμουν (έπρεπε να το πω, έτσι;). Κυρία Grace, είστε περισσότερη απ’
ό,τι περίμενα.
++++
Grace Jones
Record Mirror, May 16, 1981, p. 23.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 13 Οκτωβρίου 2025 :
Grace Jones
“Nightclubbing”
album 1981
εποχές βινυλίου
ΜΟΥΣΙΚΗ ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου