ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ: Ray Pizzi "Conception" instrumental album 1977 jazz-rock εποχές βινυλίου ΜΟΥΣΙΚΗ

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2025

Ray Pizzi "Conception" instrumental album 1977 jazz-rock εποχές βινυλίου ΜΟΥΣΙΚΗ

Ray Pizzi

“Conception”

instrumental album 1977

genre: jazz, jazz-rock

εποχές βινυλίου

ΜΟΥΣΙΚΗ

/ - το εξώφυλλο

/ - το οπισθόφυλλο

( οι φωτο του δίσκου από το discogs )

/ - λεπτομέρεια από το οπισθόφυλλο

οι μουσικοί που έπαιξαν ανά πλευρά του δίσκου

συνοδεύοντας τον Ray Pizzi

Side 1

Dan Sawyer (guitar solo)

John Morell (guitar)

Greg Mathieson (piano, keyboards)

Joel Di Bartolo (electric bass)

Peter Donald (drums)

Mark Stevens (percussion)

Side 2

John Morell (guitar solo)

Dan Sawyer (guitar)

John Heard (acoustic bass)

Joel Di Bartolo (bass)

Greg Mathieson (keyboards)

Peter Donald (drums)

Mark Levine (piano, solo)

/ - το βινύλιο

Side 1

/ - CONCEPTION

/ - WILLOW CREEK

/ - THE MISSING LINK

/ - το βινύλιο

Side 2

/ - ANGEL’S CREST

/ - FRIDAY NIGHT RUSH HOUR BLUES

/ - RHAPSODIE

/ - DIGITATIONS

Ray Pizzy “Conception”

/ - Ray Pizzi (tenor, soprano sax, flute bassoom)

/ - John Morell (guitar)

/ - Dan Sawyer (guitar)

/ - Greg Mathieson (keyboards)

/ - Joel De Bartolo (bass)

/ - Peter Donald (drums)

Recorded Los Angeles September 1976

Melody Maker, September 17, 1977, column: jazz albums, p. 28.

(Η απόδοση του κειμένου στα Ελληνικά):

Να μια έκπληξη: jazz-rock από τη δισκογραφική Pablo, που συνήθως είναι αφιερωμένη στα έργα των γιγάντων της σύγχρονης jazz και swing.

Πλησίασα με επιφύλαξη, καθώς δεν είχα ξανακούσει τον Mr. Pizzi, και περίμενα μηχανικές επανεκτελέσεις από φθαρμένα παλιά μοτίβα στο στυλ των Weather Report. Αντίθετα, ένα κύμα ρυθμού και η συναρπαστική, ασυνήθιστη ορμή του Pizzi με άρπαξε κυριολεκτικά από τον σβέρκο και με πέταξε στον ποταμό Thames, που κυλά γλυκά κοντά στο MM (Melody Maker).

Ο Pizzi υπήρξε καθηγητής μουσικής στη Βοστώνη, αλλά ο πειρασμός του LA ήταν πολύ μεγάλος, και μετακινήθηκε εκεί για να δοκιμάσει την τύχη του, συνεργαζόμενος με γίγαντες όπως οι Frank Zappa, Shelly Manne, Henry Mancini, Ravi Shankar και Woody Herman.

Όχι κακό μουσικό κάλεσμα, αλλά βλέπει κανείς γιατί όλοι ζητούσαν έναν «hot Pizzi». Ο άνθρωπος έχει μεγάλο ταλέντο και, τολμώ να πω, μια εξαιρετική σύλληψη.

Εκτός της κλασικής μουσικής, δεν θυμάμαι το bassoon (φαγκότο) να έχει χρησιμοποιηθεί με τόση ευφυΐα και συναίσθημα όσο στις εντυπωσιακές συνθέσεις όπως το “Willow Creek”, μία μόνο από μια σειρά έργων του Pizzi που κάνουν αυτό το άλμπουμ μια σπάνια και απροσδόκητη απόλαυση.

Τι κρίμα που δεν θα παιχτεί στο ραδιόφωνο, ούτε θα λάβει την προωθητική ώθηση που περιμένει κανείς για οποιοδήποτε βασικό rock προϊόν.

Αλλά αν ενδιαφέρεστε για δεξιοτεχνία, ποιότητα και κάτι λίγο διαφορετικό, τότε αφιερώστε χρόνο και κόπο να ακούσετε αυτή τη θαυμάσια δουλεμένη και εξαιρετικά εκτελεσμένη μουσική.

Ο Ray Pizzi είχε παίξει στο άτυχο άλμπουμ του Dizzy Gillespie, “Dizzy’s Party”, που ήταν μια κακώς συλληφθείσα προσπάθεια να εκσυγχρονιστεί ο Diz. Εδώ, όμως, ο Pizzi απλώνει τα φτερά του και παίζει με δάγκωμα, δύναμη και πάθος. Το “The Missing Link”, για παράδειγμα, έχει tenor sax (τενόρο σαξόφωνο) περάσματα που συνδυάζουν την οργή του νέου κύματος (jazz, δηλαδή) με μια πλούσια αίσθηση της μελωδίας.

Οι συνοδευτικοί μουσικοί φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι κάτι συναρπαστικό συμβαίνει και συμμετέχουν με μερικά δυνατά rock blowing (rock φυσίματα).
Είμαι ενθουσιασμένος. — Chis Welch.