ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ: Τρούμπα 67 "Dark Alleys" ταινία 1967 Γρηγόρης Γρηγορίου Γιώργος Φούντας Καίτη Θεοχάρη Continental Film Review February 1969 Κινηματογραφικά

Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2025

Τρούμπα 67 "Dark Alleys" ταινία 1967 Γρηγόρης Γρηγορίου Γιώργος Φούντας Καίτη Θεοχάρη Continental Film Review February 1969 Κινηματογραφικά

Τρούμπα 67 “Dark Alleys” (1967)

σκηνοθεσία: Γρηγόρης Γρηγορίου

Οι ηθοποιοί:

Γιώργος Φούντας

Καίτη Θεοχάρη

Μπέττυ Αρβανίτη

Γιώργος Μούτσιος

Continental Film Review February 1969

Κινηματογραφικά

η λεζάντα της φωτο:

tense scene from the new Greek film, “Dark Alleys’, at the Tatler, Charing Cross Road.

(απόδοση στα Ελληνικά):

Έντονη σκηνή από τη νέα ελληνική ταινία «Σκοτεινά Σοκάκια» [Τρούμπα 67], στον κινηματογράφο Tatler, στην οδό Charing Cross.

text:

“Zorba the Greek” and “Never on Sundays” cleverly captured certain aspects of the Greek mentality and vitality and projected them onto the screen in a way that international audiences could appreciate.

But the real Greek cinema remains an enigma despite an almost frenetic production. This production, of course, is mainly low-budget and made rapidly and solely for the home market — with emphasis on the provinces. Some of the films are shown abroad, usually in the colony areas in North and South America or Australia. They are invariably melodramas with sex and violence well stirred in.

The preferred budget is around £20,000 to £30,000.

Of course there have been and are a few exceptions. Gregori made “Bitter Bread” in the fifties, a film of true Greek reality, but he could not continue in the same vein.

There is plenty of interest in the cinema in Greece. There are two film schools and many film clubs and with little television the public still has the habit of going more than once a week.

A new Greek drama is in town at the moment, “Dark Alleys”, directed by Gregori Gregorio who is the director of the School of Film Techniques in Aihens. It stars Georges Foundas, who appeared so effectively in the early Cacoyannis films, and Ketie Theochary.

Foundas plays a dock worker who takes up with a dockland cabaret singer.

Their life together is hard and in order to get more money the man agrees to dollar smuggling while the girl is bullied by her previous employer to accommodate a few of his customers and she returns to the cabaret.

The man seeks her there and becomes involved with a drug gang who are after the dollars he has smuggled in. The film closes in a chase and tragedy.

Continental Film Review, February 1969, p. 28.

(απόδοση στα Ελληνικά):

«Ο Ζορμπάς» και το «Ποτέ την Κυριακή» αποτύπωσαν έξυπνα ορισμένες πτυχές της ελληνικής νοοτροπίας και ζωντάνιας, και τις πρόβαλαν στην οθόνη με τρόπο που μπορούσε να εκτιμήσει το διεθνές κοινό.

Ωστόσο, ο πραγματικός ελληνικός κινηματογράφος παραμένει ένα αίνιγμα, παρά την σχεδόν φρενήρη παραγωγή. Αυτή η παραγωγή, φυσικά, είναι κυρίως χαμηλού προϋπολογισμού, γυρίζεται γρήγορα και αποκλειστικά για την εγχώρια αγορά — με έμφαση στην επαρχία. Ορισμένες από τις ταινίες προβάλλονται και στο εξωτερικό, συνήθως σε περιοχές με ελληνικές κοινότητες στη Βόρεια και Νότια Αμερική ή στην Αυστραλία. Πρόκειται σχεδόν πάντα για μελοδράματα, με έντονη δόση σεξ και βίας.

Ο προτιμώμενος προϋπολογισμός κυμαίνεται μεταξύ 20.000 και 30.000 λιρών.

Φυσικά, υπήρξαν και υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Ο Γρηγόρης Γρηγορίου (Gregori) γύρισε το «Πικρό Ψωμί» τη δεκαετία του ’50, μια ταινία με αυθεντικό ελληνικό ρεαλισμό, αλλά δεν κατάφερε να συνεχίσει στο ίδιο ύφος.

Στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο. Υπάρχουν δύο σχολές κινηματογράφου και πολλές κινηματογραφικές λέσχες, και με την περιορισμένη παρουσία της τηλεόρασης, το κοινό εξακολουθεί να έχει τη συνήθεια να πηγαίνει στο σινεμά περισσότερες από μία φορές την εβδομάδα.

Μια νέα ελληνική δραματική ταινία προβάλλεται αυτή την περίοδο, τα «Σκοτεινά Σοκάκια» [Τρούμπα 67], σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Γρηγορίου, διευθυντή της Σχολής Κινηματογραφικών Τεχνικών στην Αθήνα. Πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Φούντας, ο οποίος είχε ξεχωρίσει στις πρώτες ταινίες του Κακογιάννη, και η Καίτη Θεοχάρη.

Ο Φούντας υποδύεται έναν λιμενεργάτη που συνάπτει σχέση με μια τραγουδίστρια καμπαρέ από την ίδια περιοχή.

Η κοινή τους ζωή είναι δύσκολη και, για να βγάλει περισσότερα χρήματα, ο άνδρας δέχεται να εμπλακεί σε λαθρεμπόριο δολαρίων, ενώ η κοπέλα δέχεται πιέσεις από τον πρώην εργοδότη της να «εξυπηρετήσει» κάποιους πελάτες του και επιστρέφει στο καμπαρέ.

Ο άνδρας τη αναζητάει εκεί και μπλέκει με μια συμμορία ναρκωτικών που αναζητά τα δολάρια που έχει λαθραία φέρει. Η ταινία κορυφώνεται με μια καταδίωξη και κατάληξη σε τραγωδία.