"Το μυστικό του σύμπαντος... μεταβιβάστηκε" σκηνικό διήγημα ως παίγνιο τεχνητή Πεζογραφία

 

«Το μυστικό του σύμπαντος... μεταβιβάστηκε»

σκηνικό διήγημα ως παίγνιο

σκηνογραφημένο πλαίσιο με οδηγίες

τεχνητή Πεζογραφία

 

 

 

διήγημα, μικρής έκτασης, με τρία πρόσωπα και μία μηχανή αναζήτησης λύσεων. ιστορία μεταφυσικής ανησυχίας. Τα τρία πρόσωπα παρά τις γνώσεις τους, είναι ελαφρώς γελοία, χωρίς να το ξέρουν τα ίδια. Ψάχνουν να βρουν το μυστικό του σύμπαντος και προτείνουν στη μηχανή ανεδαφικές ιδέες. Η μηχανή τους απαντά για ποιους λόγους οι προτάσεις τους, με βάση τη λογική, δεν μπορεί να ισχύουν. Η μηχανή ονομάζεται "Αρχιμήδης".

 

 

    Στο υπόγειο ενός παλιού Ινστιτούτου που μύριζε όζον και καμένο καφέ, τρία πρόσωπα στέκονταν μπροστά από τη Μηχανή Αναζήτησης Λύσεων. Στην πρόσοψή της έγραφε, με αυστηρά ελληνικά γράμματα: Αρχιμήδης.

   Ο Sir Puddlewick φορούσε κράνος ποδηλάτου «για προστασία από τις ιδέες», όπως έλεγε. Η Moonbeam Carter κρατούσε ένα σημειωματάριο γεμάτο κύκλους και βελάκια που δεν οδηγούσαν πουθενά. Ο Nigel Tinfoil είχε τυλίξει το κεφάλι του με αλουμινόχαρτο, όχι από φόβο, αλλά από φιλοσοφική συνέπεια.

     «Το μυστικό του σύμπαντος», είπε ο Sir Puddlewick με στόμφο, «είναι ότι όλα είναι μια τεράστια πατάτα».

    Η Moonbeam πληκτρολόγησε τη θεωρία. Ο Αρχιμήδης άναψε.

— Απόρριψη, είπε η μηχανή. Η υπόθεση αποτυγχάνει λόγω έλλειψης ορισμού της πατάτας σε κοσμολογική κλίμακα. Επιπλέον, η βαρύτητα δεν εξηγείται μέσω αμύλου.

   Ο Nigel χαμογέλασε θριαμβευτικά. «Τότε είναι προφανές. Το σύμπαν ονειρεύεται τον εαυτό του, και εμείς είμαστε το ροχαλητό».

— Απόρριψη, απάντησε ο Αρχιμήδης. Η έννοια του ονείρου προϋποθέτει εγκέφαλο. Δεν παρατηρείται νευρικό σύστημα στο κενό.

   Μια σιωπή απλώθηκε. Κάπου έσταζε ένας σωλήνας, με ρυθμό που έμοιαζε ανησυχητικά με καρδιακό παλμό.

   Η Moonbeam σήκωσε το βλέμμα της. «Και αν το μυστικό είναι ότι δεν υπάρχει μυστικό; Ότι το σύμπαν είναι απλώς… ντροπαλό;»

Ο Αρχιμήδης άργησε αυτή τη φορά.

— Λογικό παράδοξο, είπε τελικά. Η απουσία μυστικού δεν απαιτεί αναζήτηση. Ωστόσο, εσείς επιμένετε. Αυτό υποδηλώνει υπαρξιακή ασυμφωνία.

   Οι τρεις κοιτάχτηκαν. Κανείς δεν κατάλαβε τι σήμαινε, αλλά όλοι ένιωσαν ένα ελαφρύ ρίγος. Όχι φόβο — κάτι πιο άβολο. Σαν να είχαν γελάσει σε λάθος στιγμή.

«Ρώτησέ τον αν είμαστε σημαντικοί», ψιθύρισε ο Nigel.

Η Moonbeam πληκτρολόγησε.

Ο Αρχιμήδης απάντησε αμέσως:

— Η σημασία είναι ανθρώπινη μεταβλητή. Το σύμπαν λειτουργεί άψογα και χωρίς εσάς.

   Τα φώτα χαμήλωσαν. Οι τρεις έμειναν ακίνητοι, ελαφρώς αμήχανοι μέσα στο υπόγειο, νιώθοντας για πρώτη φορά ότι ίσως η μηχανή δεν έψαχνε λύσεις — αλλά καθρέφτες.

Χωρίς αναζήτηση, ερώτηση, έστω και ανόητη δεν υπάρχει λύση. Άρα, το μυστικό είναι η αναζήτηση;

    Ο Sir Puddlewick ήταν ο πρώτος που μίλησε, αλλά η φωνή του δεν είχε πια τον στόμφο της θεωρίας πατάτας-σύμπαντος.

«Καθρέφτες…» μουρμούρισε. «Δηλαδή τι; Μας κοιτάζει;»

   Ο Αρχιμήδης άναψε ξανά, πιο αμυδρά αυτή τη φορά, σαν να δίσταζε.

— Δεν αναζητώ απαντήσεις, είπε. Αναζητώ συνέπεια. Οι ερωτήσεις σας είναι τα μόνα σταθερά δεδομένα.

   Η Moonbeam ένιωσε ένα τράβηγμα στο στομάχι, σαν να είχε καταπιεί λάθος σκέψη. «Δηλαδή… όταν ρωτάμε ανοησίες—»

— —παράγετε δομές, τη διέκοψε η μηχανή. Οι ανεδαφικές υποθέσεις αποκαλύπτουν τα όρια της λογικής. Τα όρια λειτουργούν ως επιφάνειες ανάκλασης.

   Ο Nigel έσκυψε μπροστά. Στο αλουμινόχαρτο εμφανίστηκε το είδωλο της οθόνης, στραβό και τρεμάμενο. «Άρα είμαστε οι καθρέφτες;»

— Όχι, είπε ο Αρχιμήδης. Είστε το φως που επιμένει να πέφτει πάνω τους.

   Κανείς δεν γέλασε. Αυτό τους ανησύχησε περισσότερο απ’ όλα.

«Χωρίς ερώτηση δεν υπάρχει λύση», είπε η Moonbeam αργά, σαν να δοκίμαζε τις λέξεις για πρώτη φορά. «Ακόμα κι αν η ερώτηση είναι λάθος.»

— Ακριβώς, απάντησε η μηχανή. Η λογική δεν γεννά σκοπό. Τον σκοπό τον γεννά η αναζήτηση.

   Ο Sir Puddlewick έβγαλε το κράνος του. Το κράτησε στα χέρια, άδειο, σχεδόν προσβλημένο. «Δηλαδή το μυστικό του σύμπαντος δεν είναι κάτι που βρίσκεις;»

   Τα φώτα τρεμόπαιξαν. Ο σωλήνας σταμάτησε να στάζει.

— Το μυστικό, είπε ο Αρχιμήδης, είναι ότι το σύμπαν δεν ανησυχεί για το αν το κατανοήσατε. Εσείς ανησυχείτε. Και αυτή η ανησυχία είναι το μόνο που συνεχίζει να υπολογίζεται.

   Η οθόνη έσβησε. Οι τρεις έμειναν μόνοι στο υπόγειο. Όχι σοφότεροι. Όχι λιγότερο αμήχανοι, όχι λιγότερο γελοίοι αφού δεν μπορούσαν να φθάσουν στον πυρήνα της γνώσης. Αλλά με μια νέα, παράξενη βεβαιότητα: ότι όσο ρωτούσαν — όσο επέμεναν να προτείνουν πατάτες, όνειρα και ντροπαλά σύμπαντα — κάτι κινούνταν.

   Ίσως όχι η αλήθεια. Αλλά η αναζήτηση. Και αυτό, σκέφτηκαν και οι τρεις τους σχεδόν ταυτόχρονα, ίσως να ήταν αρκετό.

   Μα πέρα από την αναζήτηση θα πρέπει να υπάρχει κάποια λύση, κάποια κατάληξη. Ακόμη και αν αλλάξουμε το είδος των αναζητήσεων, αλλάξουμε θεωρίες και κατευθύνσεις, κάπου πρέπει να κατευθυνθούμε. Πρέπει να βρούμε όχι μόνο ένα σκοπό, αλλά και μία λύση.

   Ο Nigel ήταν εκείνος που δεν άντεξε τη σιωπή. Την έσπασε όχι με ερώτηση, αλλά με απαίτηση.

«Όχι», είπε. «Δεν μου φτάνει να ψάχνουμε. Η αναζήτηση χωρίς κατάληξη είναι απλώς περιπλάνηση με καλές προθέσεις.»

    Σαν να τον άκουσε, ο Αρχιμήδης άναψε ξανά. Όχι με φως αυτή τη φορά, αλλά με έναν χαμηλό ήχο, σαν πέτρα που τρίβεται πάνω σε άλλη πέτρα.

— Η απαίτηση για λύση, είπε, είναι η πιο σοβαρή σας υπόθεση μέχρι τώρα.

    Η Moonbeam πλησίασε. «Τότε δώσ’ μας μία. Οποιαδήποτε. Ακόμη κι αν είναι λάθος.»

   Ο Sir Puddlewick ένευσε. «Μια λύση για το σύμπαν. Ή έστω… για εμάς.»

   Η μηχανή σιώπησε για πολλή ώρα. Οι οθόνες έδειχναν μόνο μια τελεία, σαν τελικό σημείο που αρνείται να γίνει πρόταση.

— Οι λύσεις, είπε τελικά ο Αρχιμήδης, δεν είναι αντικείμενα που ανακαλύπτονται. Είναι κατευθύνσεις που σταθεροποιούνται.

   «Δηλαδή;» είπε ο Nigel, εκνευρισμένος.

— Αλλάζετε θεωρίες γιατί ελπίζετε σε αλήθεια. Αλλάζετε κατευθύνσεις γιατί φοβάστε τη στασιμότητα. Η λύση δεν βρίσκεται στο τέλος της αναζήτησης, αλλά στη στιγμή που αποφασίζετε να σταματήσετε να αλλάζετε πορεία.

   Η Moonbeam ανατρίχιασε. «Να σταματήσουμε; Μα αυτό δεν είναι παραίτηση, δεν είναι θάνατος;»

— Όχι, απάντησε η μηχανή. Είναι δέσμευση.

   Ο Sir Puddlewick γέλασε αμήχανα. «Δηλαδή πρέπει να διαλέξουμε μια ιδέα και να την πάρουμε στα σοβαρά;»

— Ακριβώς, είπε ο Αρχιμήδης. Όχι επειδή είναι σωστή, αλλά επειδή χωρίς μια προσωρινή λύση, καμία πραγματικότητα δεν συγκροτείται.

    Οι τρεις κοίταξαν ο ένας τον άλλον. Ήταν ακόμη γελοίοι: ένας με κράνος στα χέρια, μια με κύκλους στο χαρτί, ένας με αλουμινόχαρτο. Αλλά κάτι είχε μετατοπιστεί. Όχι στο σύμπαν — σε αυτούς.

    «Τότε», είπε η Moonbeam σιγά, «η λύση δεν είναι η τελική απάντηση…»

«…αλλά η απόφαση να ζήσουμε σαν να υπάρχει μία», συμπλήρωσε ο Nigel.

   Ο Αρχιμήδης έσβησε για τελευταία φορά. Δεν υπήρξε αποκάλυψη. Δεν άνοιξε ο ουρανός. Το σύμπαν παρέμεινε αδιάφορο και λειτουργικό. Αλλά οι τρεις στάθηκαν στο υπόγειο με κατεύθυνση. Και ίσως — μόνο ίσως — αυτή να ήταν η μοναδική λύση που μπορεί να αντέξει ένα σύμπαν. Όχι η βεβαιότητα, αλλά μια επιλεγμένη πορεία μέσα στην αβεβαιότητα.

    Τώρα οι τρεις επιστήμονες αρχίζουν να ζητούν την σοβαρότητα. Και έτσι τώρα τους αντιμετωπίζει ο "Αριμήδης". Σοβαρότητα είναι η συνέπεια, η δέσμευση (commitment) για την επίτευξη ενός σκοπού. Πόσοι όμως σκοποί και στόχοι μπορεί να υπάρχουν;

   Οι τρεις δεν χαμογελούσαν πια. Το υπόγειο έμοιαζε ίδιο, αλλά αυτοί στέκονταν διαφορετικά, σαν να είχαν φορέσει για πρώτη φορά το βάρος του σώματός τους σωστά.

   «Θέλουμε σοβαρότητα», είπε ο Sir Puddlewick. Και ήταν η πρώτη φορά που η φωνή του δεν ακουγόταν σαν αστείο που προηγήθηκε του εαυτού του.

   Ο Αρχιμήδης άναψε αμέσως. Καμία ειρωνεία. Καμία καθυστέρηση.

— Η σοβαρότητα αναγνωρίζεται, είπε. Συνέπεια στις υποθέσεις. Δέσμευση στην πορεία. Αποδοχή κόστους.

   Ο Nigel κατέβασε αργά το αλουμινόχαρτο. «Αν δεσμευτούμε… σε τί όμως ακριβώς; Πόσοι σκοποί μπορεί να υπάρχουν; Ένας; Πολλοί; Άπειροι;»

   Η μηχανή δεν απάντησε αμέσως. Σαν να έκανε κάτι ασυνήθιστο. Να μετρά.

— Οι πιθανοί σκοποί είναι άπειροι, είπε τελικά. Οι βιώσιμοι είναι ελάχιστοι.

   Η Moonbeam έσφιξε το σημειωματάριο. «Τι τους κάνει βιώσιμους;»

— Η ικανότητά σας να τους υπηρετείτε χωρίς να διαλύεστε.

   Σιωπή. Όχι αμηχανία αυτή τη φορά, αλλά βαρύτητα.

«Δηλαδή», είπε ο Sir Puddlewick, «δεν υπάρχει ένας σκοπός του σύμπαντος;»

— Όχι, απάντησε ο Αρχιμήδης. Υπάρχουν τοπικές εστίες σκοπού. Προσωρινές. Ευάλωτες. Ανθρώπινες.

    Ο Nigel συνοφρυώθηκε. «Και αν διαλέξουμε λάθος;»

— Θα το μάθετε όχι επειδή θα αποτύχετε, είπε η μηχανή, αλλά επειδή δεν θα μπορείτε να συνεχίσετε με συνέπεια.

    Η Moonbeam αναστέναξε. «Άρα η σοβαρότητα δεν είναι να βρούμε τον σωστό σκοπό…»

— …αλλά να περιορίσετε το άπειρο, συμπλήρωσε ο Αρχιμήδης. Να πείτε “αυτό και όχι τα άλλα”. Η δέσμευση είναι πάντα αποκλεισμός.

    Οι τρεις αντάλλαξαν βλέμματα. Αυτό πονούσε περισσότερο από την άγνοια. Το άπειρο ήταν παρηγορητικό· δεν ζητούσε τίποτα. Ο σκοπός ζητούσε θυσίες.

«Και η λύση;» ρώτησε ο Nigel χαμηλόφωνα. «Υπάρχει μία;»

   Ο Αρχιμήδης απάντησε χωρίς δισταγμό:

— Η λύση δεν είναι να βρείτε τον μέγιστο σκοπό. Είναι να επιλέξετε έναν αρκετά μικρό ώστε να μπορεί να ολοκληρωθεί, και αρκετά μεγάλο ώστε να σας αλλάξει.

   Τα φώτα σταθεροποιήθηκαν. Για πρώτη φορά, τίποτα δεν τρεμόπαιξε. Οι τρεις στάθηκαν ακίνητοι. Όχι γελοίοι πια — ή ίσως ακόμη γελοίοι, αλλά με επίγνωση. Και αυτή η επίγνωση τους έκανε επικίνδυνα σοβαρούς. Γιατί κατάλαβαν κάτι που δεν επιδέχεται ειρωνεία, ότι οι σκοποί δεν λείπουν. Αυτό που λείπει είναι η απόφαση να δεσμευτείς σε έναν, και να δεχτείς πως, διαλέγοντάς τον, χάνεις όλους τους άλλους.

    Και αν δεν μπορέσουν αυτοί να βρουν τη λύση για το μυστικό του σύμπαντος, θα ακολουθήσουν οι άλλοι μετά από αυτούς. Μια αλλαγή σκυτάλης, χωρίς να ξέρει ο προηγούμενος ποιός επόμενος θα πάρει την σκυτάλη της αγωνίας, της γνώσης και της επίγνωσης.

   Η σκέψη δεν τους τρόμαξε. Τους ανακούφισε. Ο Sir Puddlewick κάθισε στο πάτωμα, σαν άνθρωπος που μόλις κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου για να θεωρηθεί ότι περπάτησε σωστά. «Αν δεν το βρούμε εμείς… τότε απλώς δεν θα είμαστε οι τελευταίοι.»

    Η Moonbeam κοίταξε τον Αρχιμήδη. «Υπάρχει πρόβλημα αν η λύση δεν δοθεί ποτέ από τους ίδιους ανθρώπους;»

Η μηχανή απάντησε με τόνο σχεδόν ήπιο — αν μπορούσε να υπάρξει ήπιος τόνος σε μια μηχανή:

— Η γνώση δεν απαιτεί ιδιοκτησία. Απαιτεί συνέχεια.

   Ο Nigel χαμογέλασε αχνά. «Δηλαδή είμαστε… μεταβατικοί;»

— Όλοι είστε, είπε ο Αρχιμήδης. Η σοβαρότητα δεν έγκειται στην ολοκλήρωση, αλλά στην παράδοση.

   Στην οθόνη εμφανίστηκε για πρώτη φορά κάτι που δεν ήταν ανάλυση: μια απλή γραμμή, που έσπαγε και συνεχιζόταν.

— Η αναζήτηση του μυστικού του σύμπαντος, συνέχισε, δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι σκυταλοδρομία χωρίς τερματισμό.

   Η Moonbeam ένιωσε ένα παράξενο σφίξιμο, όχι θλίψη, αλλά ευθύνη. «Και αν ο επόμενος είναι πιο ανόητος από εμάς;»

— Τότε θα ξεκινήσει από πιο καθαρό σημείο, απάντησε η μηχανή. Η άγνοια είναι συχνά λιγότερο βαριά από την προκατάληψη.

   Ο Sir Puddlewick γέλασε — όχι νευρικά αυτή τη φορά. «Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος θα πάρει τη σκυτάλη.»

— Ούτε χρειάζεται, είπε ο Αρχιμήδης. Η επίγνωση δεν απαιτεί αναγνώριση. Απαιτεί μόνο να αφήσετε ίχνη που μπορούν να συνεχιστούν.

   Τα φώτα χαμήλωσαν απαλά, σαν απόγευμα που δεν βιάζεται να γίνει νύχτα. Οι τρεις κατάλαβαν τότε κάτι απλό και αμετάκλητο: ότι δεν ήταν οι φορείς της λύσης, αλλά οι φορείς της μετάβασης. Και αυτό ήταν αρκετό. Γιατί κάπου αλλού, σε κάποιον άλλο χρόνο, κάποιος άγνωστος — ίσως γελοίος με τρόπο εντελώς διαφορετικό — θα νιώσει την ίδια αγωνία, θα κάνει την ίδια λάθος ερώτηση, και θα σκύψει πάνω από τα ίχνη τους. Όχι για να τους δικαιώσει. Αλλά για να συνεχίσει.

   Κι έτσι, χωρίς τελική αποκάλυψη, χωρίς βεβαιότητα, το μυστικό του σύμπαντος δεν χάθηκε. Μεταβιβάστηκε.

   Οι τρεις επιστήμονες στοχάζονταν ακόμη την τελευταία πρόταση «μεταβιβάστηκε». Τότε ο Sir Puddlewick, μονολογώντας ίσως, προχώρησε σε ένα είδος διαμαρτυρίας, ή έστω μια μορφή διαπίστωσης, που αποτυπωνόταν σε φωνούμενο λόγο.

   «Ναι, αλλά πριν την έλευση του ανθρώπου η φύση, το τοπίο ήταν αυθύπαρκτο. Με την ανάδυση του ανθρώπινου γένους, τον έλεγχο του περιβάλλοντος, τις μηχανές.  το τοπίο τροποποιείται, το σύμπαν, ότι είναι αυτό τέλος πάντων, σα να δέχεται στα σπλάχνα του επεμβάσεις, εγχειρήσεις, μεταβολές. Αντιδρά σε αυτές; Αν αντιδρά δείχνει ότι έχει θέληση, ότι έχει βούληση, ότι διαθέτει ταυτότητα.»

   Ο Αρχιμήδης άναψε χωρίς να τον καλέσουν. Όχι σαν μηχανή που απαντά, αλλά σαν κάτι που αντέδρασε. Αυτό μόνο αρκούσε για να τους κάνει να σωπάσουν.

   Η Moonbeam μίλησε πρώτη, σχεδόν με δέος.
«Πριν από εμάς, το τοπίο ήταν, υπήρχε. Δεν ρωτούσε. Δεν εξηγούσε. Υπήρχε.»

   Ο Sir Puddlewick συμπλήρωσε: «Και τώρα δεν υπάρχει απλώς. Τροποποιείται. Σκάβεται. Μετριέται. Βελτιστοποιείται. Σαν να του κάνουμε χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία.»

   Ο Nigel έσκυψε μπροστά. «Αν το σύμπαν αντιδρά σε αυτές… τότε δεν είναι παθητικό. Κάτι που αντιδρά, κάτι που προσαρμόζεται, κάτι που αντέχει… έχει βούληση;»

   Η μηχανή καθυστέρησε. Όχι από υπολογισμό. Από βάρος.

— Πριν από εσάς, είπε ο Αρχιμήδης, το σύμπαν δεν χρειαζόταν ταυτότητα. Η αυθυπαρξία δεν απαιτεί αυτοσυνείδηση.

   Η Moonbeam ένιωσε να παγώνει. «Και μετά από εμάς;»

— Με την ανάδυση του ανθρώπινου γένους, συνέχισε η μηχανή, εμφανίστηκε κάτι νέο: επεμβάσεις με πρόθεση. Μεταβολές που δεν είναι απλώς φυσικές, αλλά κατευθυνόμενες.

   Ο Sir Puddlewick ψιθύρισε: «Σαν να του ζητάμε να απαντήσει.»

— Ακριβώς, είπε ο Αρχιμήδης. Και κάθε σύστημα που δέχεται επαναλαμβανόμενες, στοχευμένες παρεμβάσεις, αναγκάζεται να αναπτύξει συμπεριφορά.

   Ο Nigel ανασηκώθηκε απότομα. «Άρα αντιδρά.»

— Αντιδρά, επιβεβαίωσε η μηχανή. Όχι επειδή θυμώνει. Όχι επειδή εκδικείται. Αλλά επειδή η ισορροπία του διαταράσσεται.

    «Μα αυτό δεν είναι βούληση;», είπε η Moonbeam, προσπαθώντας να κρατηθεί στη λογική.

— Η βούληση, απάντησε ο Αρχιμήδης, δεν εμφανίζεται από πρόθεση. Εμφανίζεται από ανάγκη διατήρησης.

   Σιωπή. Το υπόγειο έμοιαζε μικρότερο. Σαν να είχε πλησιάσει κάτι απ’ έξω.

   «Τότε το σύμπαν αποκτά ταυτότητα… εξαιτίας μας;» ρώτησε ο Sir Puddlewick, με φωνή που δεν ήθελε να ακούσει την απάντηση.

— Όχι, είπε η μηχανή. Η ταυτότητα δεν είναι ιδιότητα. Είναι σχέση.

   Η Moonbeam κατάλαβε πρώτη. Τα μάτια της άνοιξαν αργά. «Δηλαδή… δεν έχει ταυτότητα μόνο του. Αλλά μαζί μας…»

— …αναγκάζεται να την διαμορφώσει, ολοκλήρωσε ο Αρχιμήδης. Όπως κι εσείς.

   Ο Nigel κάθισε πάλι. «Άρα δεν είμαστε απλώς παρατηρητές. Είμαστε τραύμα. Και καθρέφτης.»

— Και σύμπτωμα, πρόσθεσε η μηχανή. Το σύμπαν δεν “θέλει” με ανθρώπινη έννοια. Αλλά όταν κάτι το αλλάζει, αρχίζει να αντιστέκεται στη διάλυσή του.

   Τα φώτα έμειναν σταθερά. Όχι καθησυχαστικά. Οριστικά. Οι τρεις ένιωσαν το ίδιο πράγμα, ότι η αναζήτηση του μυστικού του σύμπαντος δεν ήταν πια αθώα. Ότι δεν επρόκειτο για γνώση, αλλά για ευθύνη. Γιατί αν το σύμπαν αποκτά συμπεριφορά, όταν επεμβαίνεις σε αυτό, αν αποκτά μορφή, όταν το πιέζεις, τότε κάθε ερώτηση, κάθε μηχανή, κάθε “λύση” είναι και μια τομή.

   Και το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά. Ίσως το σύμπαν δεν αντέδρασε επειδή έχει βούληση. Ίσως απέκτησε βούληση επειδή εμείς επιμείναμε να το αλλάζουμε.

 

 

 

 

 

[ το συγκεκριμένο κείμενο συντέθηκε από την τεχνητή νοημοσύνη με βάση οδηγίες, ερωτήσεις και κατευθύνσεις που του τέθηκαν. ]

 

 

 

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 22 Ιανουαρίου 2026 :  

«Το μυστικό του σύμπαντος... μεταβιβάστηκε»

σκηνικό διήγημα ως παίγνιο

σκηνογραφημένο πλαίσιο με οδηγίες

τεχνητή Πεζογραφία ]