Joan Woodburry
“Queen of The B’s:
Conversations with Joan Woodburry”
by Katherine Orrison
Cult Movies magazine 1994
Gallery of Stars
Καλλονές
Κινηματογραφικά
Joan Woodburry
Queen Of The B’s:
Conversations With JOAN WOODBURY
[Cult Movies Exclusive by Katherine Orrison ]
Joan. Daughter of the first Pasadena Tournament of Rose Parade Queen (1907). Wife of Henry Wilcoxon for 30 years. Queen of the B-movie. Tyrone Power's high-school sweetheart... The girl who taught Errol Flynn how to rumba... the woman who taught Jennifer Jones how to seduce Gregory Peck...
(απόδοση στα Ελληνικά):
Joan. Κόρη της πρώτης Βασίλισσας του Pasadena Tournament of Roses Parade (1907). Σύζυγος του Henry Wilcoxon για 30 χρόνια. Βασίλισσα των ταινιών B. Η αγαπημένη του Tyrone Power στο λύκειο... Η κοπέλα που έμαθε στον Errol Flynn πώς να χορεύει ρούμπα... Η γυναίκα που έμαθε στην Jennifer Jones πώς να αποπλανήσει τον Gregory Peck...
"Listen here," Joan declared one morning. 'Take my word for it, Ty was not a homosexual. A mama's boy like Elvis Presley maybe, but not homosexual. We dated for years. I ought to know. Don't write about all this in Henry's book, though; I'm writing my own book."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Άκου εδώ,» δήλωσε μια μέρα η Joan. «Πίστεψέ με, ο Ty (Tyron Power) δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Ίσως να ήταν ένα “μαμάκιας” όπως ο Elvis Presley, αλλά όχι ομοφυλόφιλος. Βγαίναμε για χρόνια. Θα το γνώριζα. Όμως, μη γράψεις όλα αυτά στο βιβλίο του Henry· εγώ γράφω το δικό μου βιβλίο.»
Unfortunately, for film historians and Tyrone Power fans, Joan died of TB in 1989, before she could write her book. I was lucky enough, over a five-year period of time, to spend months with her: going over Henry's autobiography and listening to her life story: Joan was the first and only child of the union of two California pioneer families. Her mother, Joan Hiedenfelt Woodbury, was 43 when Joan was born December 17, 1915 in Pasadena, California. Her father, who could trace his lineage to the founder of Woodbury, New York, was managing the Huntington Hotel at the time. It would be an understatement to say Joan's first personal appearance was a surprise. "We called them 'menopause babies' in my day," Joan informed me. (Or why the Rhythm Method didn't work.)
(απόδοση στα Ελληνικά):
Δυστυχώς, για τους ιστορικούς του κινηματογράφου και τους θαυμαστές του Tyrone Power, η Joan πέθανε από φυματίωση το 1989, πριν καταφέρει να γράψει το βιβλίο της.
Είχα την τύχη, μέσα σε μια πενταετία, να περάσω μήνες μαζί της: να εξετάζουμε την αυτοβιογραφία του Henry Wilcoxon και να ακούω την ιστορία της ζωής της.
Η Joan ήταν το πρώτο και μοναδικό παιδί της ένωσης δύο οικογενειών πρωτοπόρων της Καλιφόρνιας. Η μητέρα της, Joan Hiedenfelt Woodbury, ήταν 43 ετών όταν η Joan γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1915 στην Pasadena της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της, που μπορούσε να ανιχνεύσει τη γενεαλογία του μέχρι τον ιδρυτή του Woodbury στη Νέα Υόρκη, τότε διηύθυνε το Huntington Hotel. Θα ήταν υποτίμηση να πούμε ότι η πρώτη προσωπική εμφάνιση της Joan ήταν μια έκπληξη. «Τους λέγαμε ‘μωρά της εμμηνόπαυσης’ την εποχή μου,» με ενημέρωσε η Joan. (Ή γιατί η Μέθοδος Ρυθμού δεν λειτουργούσε.)
"One summer," Joan recalled, "Ty and I rowed out on the lake with no hats or suntan lotion and we were burned so badly we couldn't go outside for a week! Mother slathered us in Noxzema, and we lay in hammocks on the cabin porch, taking turns reading David Copperfield and A Tale Of Two Cities out loud. Ty’s mother was an acting teacher who'd coached him since childhood to assume the 'Power Mantel.' His voice was beautiful... in many ways those two weeks of sunburn and Dickens are some of my happiest girlhood memories."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Ένα καλοκαίρι,» θυμόταν η Joan, «ο Ty (Tyron Power) κι εγώ κουβαλήσαμε στη λίμνη χωρίς καπέλα ή αντηλιακό και καήκαμε τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω για μια βδομάδα! Η μητέρα μας άλειφε με Noxzema, και ξαπλώναμε σε αιώρες στο χαγιάτι της καλύβας, διαβάζοντας με τη σειρά δυνατά τα David Copperfield και A Tale Of Two Cities.
Η μητέρα του Ty ήταν δασκάλα υποκριτικής που τον είχε εκπαιδεύσει από παιδί να αναλάβει το ‘Power Mantel.’ Η φωνή του ήταν υπέροχη... Με πολλούς τρόπους, αυτές οι δύο εβδομάδες με τον ήλιο και τον Dickens είναι μερικές από τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας.»
Tyrone Power, with his father's name and reputation and his mother's training, was destined to have doors opened for him. Joan was to have a harder time after graduating from Hollywood High in 1933. "I made straight A's on my exams with one exception: an F in typing. I'd never made an F in my entire life. I was terrified of facing mother. I waited alone at home in the dark for her to return from work. My heart began to pound when I heard the bell on the Down town-to-Hollywood Red car that deposited mother on the corner. I was in tears by the time she reached the door. “I’ve failed you.” I wailed, “I've failed typing! I'm sorry. I'm sorry. I'm sorry!” 'But Joanne,' my mother said, 'you're going to be a great actress, not a secretary! What does typing matter? Maybe to type answers to your fan mail - but that's all."'
I decided I'd gotten the wrong mother after hearing Joan tell that story!
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ο Tyrone Power, με το όνομα και τη φήμη του πατέρα του και την εκπαίδευση της μητέρας του, ήταν προορισμένος να του ανοίγονται οι πόρτες. Η Joan όμως θα είχε πιο δύσκολο δρόμο μετά την αποφοίτησή της από το Hollywood High το 1933.
«Έβγαλα άριστα στις εξετάσεις μου με μια εξαίρεση: ένα F στη γραφομηχανή. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα πάρει F. Τρόμαξα στην ιδέα να αντιμετωπίσω τη μητέρα μου. Περίμενα μόνη στο σπίτι στο σκοτάδι να γυρίσει από τη δουλειά. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά όταν άκουσα το κουδούνι του τραμ Downtown-to-Hollywood που άφηνε τη μητέρα στη γωνία. Ήμουν δακρυσμένη όταν έφτασε στην πόρτα.
“Σας απογοήτευσα,” ούρλιαζα, “απέτυχα στη γραφομηχανή! Συγγνώμη,
συγγνώμη, συγγνώμη!”
‘Αλλά Joanne,’ είπε η μητέρα μου, ‘θα
γίνεις μεγάλη ηθοποιός, όχι γραμματέας! Τι σημασία έχει η γραφομηχανή; Ίσως
μόνο για να πληκτρολογείς απαντήσεις στα γράμματα των θαυμαστών σου – και
τίποτα παραπάνω.»
[σχόλιο της συνεντευξιάζουσας Katherine Orrison: Αποφάσισα πως είχα λάθος μητέρα αφού άκουσα την Joan να λέει αυτή την ιστορία!]
Starting first as a photographer's model and taking any and every acting job she could get, 1935 found her as the "Queen in the Bottle" in Bride of Frankenstein (no lines, but she looked like her mother in the ermine robe); the lead in a quickie western. Lion's Den; and as a dancing girl in The Count Of Monte Cristo and Anthony Adverse (no lines, but she sure didn't look like her mother in that scanty costume!).
(απόδοση στα Ελληνικά):
H Joan ξεκινώντας πρώτα ως μοντέλο φωτογράφου και παίρνοντας κάθε πιθανή και απίθανη δουλειά στην υποκριτική, το 1935 τη βρήκε ως την "Queen in the Bottle" στο Bride of Frankenstein (χωρίς λόγια, αλλά έμοιαζε με τη μητέρα της στην αλεπούδα εσθήτα), στον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα γρήγορο western, Lion's Den· και ως χορεύτρια στα The Count Of Monte Cristo και Anthony Adverse (χωρίς λόγια, αλλά σίγουρα δεν έμοιαζε με τη μητέρα της με εκείνο το λιτό κοστούμι!).
"It was my 20th birthday, December 17, 1935, and Anthony Adverse was a night shoot on the Warner's back lot in the valley. I was barefoot, and well-nigh bare-chested, shivering in the cold [day players got no dressing rooms] when Errol Flynn (then shooting Captain Blood retakes) offered his dressing room and the warmth of his electric heater. 'You're a wonderful dancer,' he came on, 'would you teach me how to rumba?'
"I fell for it. I taught him how to rumba - for real, never guessing it was a pick-up line. I figured free dance lessons were equal payment for a warm dressing room. He said, ‘Thank you. Ma'am,’ at the end of my instructions; having realized how naive and innocent I was, he rumbaed divinely without making a pass. That rape trial was a lie. Errol Flynn would never rape anyone. I'm living proof."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Ήταν τα 20α μου γενέθλια, 17 Δεκεμβρίου 1935, και τα γυρίσματα για το Anthony Adverse ήταν νυχτερινά στο πίσω στούντιο της Warner στην κοιλάδα. Ήμουν ξυπόλητη και σχεδόν γυμνόστηθη, τρέμοντας από το κρύο [οι κομπάρσοι δεν είχαν καμαρίνια], όταν ο Errol Flynn (που τότε γύριζε επαναλήψεις για το Captain Blood) μου πρόσφερε το καμαρίνι του και τη ζεστασιά του ηλεκτρικού καλοριφέρ του. «Είσαι υπέροχη χορεύτρια,» μου είπε, «θα μου μάθαινες να χορεύω ρούμπα;»
«Τον πίστεψα. Του έμαθα να χορεύει ρούμπα – στα σοβαρά, χωρίς να υποψιάζομαι ότι ήταν απλώς μια ατάκα φλερτ. Θεώρησα ότι τα δωρεάν μαθήματα χορού ήταν ισότιμη ανταμοιβή για το ζεστό καμαρίνι. Στο τέλος των οδηγιών μου είπε, ‘Thank you, Ma'am,’ έχοντας καταλάβει πόσο αθώα και αφελής ήμουν, χόρεψε ρούμπα θεϊκά χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση.
Εκείνη η δίκη για βιασμό ήταν ψέμα. Ο Errol Flynn δεν θα βίαζε ποτέ κανέναν. Εγώ είμαι η ζωντανή απόδειξη.»
Meanwhile, boyfriend Ty Power, after a stint away from Hollywood on the stage, wassigned by Fox and given his first big starring role in a film called Lloyds Of London.
"A movie about an insurance company?!" Power moaned to Joan over lunch at Musso & Frank's Grill. "My career's over before it's begun! And my co-star! Madeline Carroll?! She's got to be over thirty if she's a day!" (Ty may have looked 30, but was barely 21 when cast as the contemporary of George Sanders and Madeline Carroll.) First day’s shooting almost did end Power's much-anticipated stardom. Joan received a tearful phone call at only 11:00 a.m. "I've been sent home. I'm finished. I think I've killed the camera operator! Can I see you right away?"
Mr. Power arrived just behind a giant bouquet of gladioli - ordered by Ty the day before as a "Thanks for love and support."
(απόδοση στα Ελληνικά):
Εν τω μεταξύ, ο φίλος της Joan, Ty Power, μετά από μια περίοδο μακριά από το Χόλυγουντ για να δουλέψει στο θέατρο, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Fox και του δόθηκε ο πρώτος του μεγάλος πρωταγωνιστικός ρόλος σε μια ταινία με τίτλο Lloyds Of London.
«Μια ταινία για μια ασφαλιστική εταιρεία;!» αναστέναξε ο Tyron Power στην Joan κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού τους στο Musso & Frank's Grill.
«Η καριέρα μου τελείωσε πριν καν αρχίσει! Και η συμπρωταγωνίστριά μου! Η Madeline Carroll?! Πρέπει να είναι πάνω από τριάντα αν είναι μέρα!» (Ο Ty μπορεί να έμοιαζε 30, αλλά ήταν μόλις 21 όταν επιλέχθηκε για να παίξει μαζί με τον George Sanders και τη Madeline Carroll.)
Η πρώτη μέρα γυρισμάτων σχεδόν έβαλε τέλος στη λαμπερά αναμενόμενη καριέρα του Tyron Power. Η Joan έλαβε ένα κλαψιάρικο τηλεφώνημα μόλις στις 11:00 το πρωί. «Με έστειλαν σπίτι. Είμαι τελειωμένος. Νομίζω πως σκότωσα τον κάμεραμαν! Μπορώ να σε δω αμέσως;»
Ο κύριος Power έφτασε ακριβώς πίσω από ένα τεράστιο μπουκέτο γλαδιόλες – που είχε παραγγείλει ο Ty την προηγούμενη μέρα ως «Ευχαριστώ για την αγάπη και την υποστήριξη».
"They're for my own funeral now," he mourned as they put them in the only thing with water big enough to hold them: the toilet.
Joan sat on the edge of the tub, comforting her sobbing boyfriend as best she could. Not one for sentimentality, her resolute nature always took over in emergencies.
"Buck up. Fox isn't going to let their investment go down the drain. They've spent a lot of time, money and publicity on you. I'll bet they're not recasting. They have to replace the camera crew, but it wasn't your fault - it was an accident. I'm sending these flowers to Cedars and sending you home to bed. Take a nap. Wait for the studio to call. I'll bet they call before evening."
Of course, she was right. The call came at 4:00 p.m. 'You were right! I'm to be on the set at 7:00 tomorrow. Thanks, Hon."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Τα έβαλα για την κηδεία μου τώρα,» θρηνούσε καθώς τα έβαζαν στο μόνο μέρος με νερό που ήταν αρκετά μεγάλο για να τα κρατήσει: την τουαλέτα.
Η Joan καθόταν στην άκρη της μπανιέρας, παρηγορώντας τον φίλο της που έκλαιγε όσο καλύτερα μπορούσε. Όχι ιδιαίτερα συναισθηματική, η αποφασιστική φύση της πάντα αναλάμβανε στις επείγουσες καταστάσεις.
«Σήκω, θα τα καταφέρεις. Η Fox δεν θα αφήσει την επένδυσή τους να πάει χαμένη. Έχουν ξοδέψει πολύ χρόνο, χρήματα και δημοσιότητα για σένα. Στοίχημα ότι θα σε ξαναπροσλάβουν. Πρέπει να αντικαταστήσουν την ομάδα της κάμερας, αλλά δεν ήταν δικό σου λάθος – ήταν ατύχημα. Θα στείλω αυτά τα λουλούδια στα Cedars και θα στείλω εσένα σπίτι για ύπνο. Κάνε έναν υπνάκο. Πες ότι περιμένεις να σε καλέσει το στούντιο. Στοίχημα ότι θα σε καλέσουν πριν το βράδυ.»
Φυσικά, η Joan είχε δίκιο. Η κλήση ήρθε στις 4:00 το απόγευμα. «Είχες δίκιο! Πρέπει να είμαι στο σετ στις 7:00 αύριο. Ευχαριστώ, αγάπη μου.»
Joan didn't get to go to the premier. Ty had to take his mother instead. Studio-arranged "dates" were the norm. And it wasn't unusual to see him escort women ten or fifteen years older than he was to nightclubs and openings.
"Another old bag," he'd moan. "Why can't I take someone I choose - like you?"
Between pictures and on weekends, Joan and Ty played tennis, went to the beach and always wound up playing bridge Sunday evenings with Patia (Mrs. Power always insisted her son call her "Patia" instead of Mama).
(απόδοση στα Ελληνικά):
Η Joan δεν κατάφερε να πάει στην πρεμιέρα της ταινίας με τον Tyron Power. Ο Ty (Tyron Power) έπρεπε να πάρει τη μητέρα του αντί για αυτήν. Tα διακανονισμένα «ραντεβού» από το στούντιο ήταν τότε κάτι το συνηθισμένο. Και δεν ήταν ασυνήθιστο να τον βλέπεις να συνοδεύει γυναίκες δέκα ή δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερες από εκείνον σε νυχτερινά κέντρα και πρεμιέρες.
«Ακόμα μια γριά», παραπονιόταν. «Γιατί δεν μπορώ να πάρω κάποιον που επιλέγω – όπως εσένα;»
Ανάμεσα στα γυρίσματα και τα σαββατοκύριακα, η Joan και ο Ty έπαιζαν τένις, πήγαιναν στην παραλία και πάντα κατέληγαν να παίζουν μπρίτζ τα βράδια της Κυριακής με την Patia (η κυρία Power πάντα επέμενε να την αποκαλεί ο γιος της «Patia» αντί για «Mama»).
One Sunday night, according to Joan, after Ty had turned in early because of a 6:00 a.m. call the next morning, Joan and Patia locked horns.
"Now, Joanne," Patia said, knowing Joan's real name always irritated her, "it's time for you to realize Ty has a brilliant future ahead of him and you're not to be part of it. I've devoted my life to sacrificing on his behalf and training him for his career. He will be a big star. And he must only marry a big star. There is no room in Ty’s life for someone like you."
And that was that. So, what was Patia's reaction to Tyrone Power's marriage to Annabella (1939) and then re-marriage to Linda Christian? (1949-1955)
(απόδοση στα Ελληνικά):
H σύγκρουση με την υποψήφια πεθερά
Ένα βράδυ Κυριακής, σύμφωνα με την Joan, αφού ο Ty είχε ξαπλώσει νωρίς λόγω ενός καλέσματος για γύρισμα στις 6:00 το πρωί της επόμενης μέρας, η Joan και η Patia, η μητέρα του Tyrone Power, συγκρούστηκαν.
«Λοιπόν, Joanne,» είπε η Patia, γνωρίζοντας ότι το πραγματικό όνομα της Joan την εκνεύριζε πάντα, «ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι ο Ty έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά του και εσύ δεν θα είσαι μέρος αυτού. Έχω αφιερώσει τη ζωή μου στις θυσίες για χάρη του και στην προετοιμασία του για την καριέρα του. Θα γίνει μεγάλος σταρ. Και πρέπει να παντρευτεί μόνο μια μεγάλη σταρ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή του Ty για κάποιον σαν εσένα.»
Και αυτό ήταν όλο.
Λοιπόν, ποια ήταν η αντίδραση της Patia στον γάμο του Tyrone Power με την Annabella και, αργότερα, στον γάμο του με τη Linda Christian;
"Did you two remain friends after the 'Patia Incident'?"
'Yes, of course. I was always bumping into him at Fox - usually at 6:00 a.m. in the make-up department. We'd sit side-by-side under the hair dryers and exchange pictures of our children and studio gossip. Ty wasn't the first man nor the last to buckle under to his mother."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Παραμείνατε φίλοι μετά το ‘Περιστατικό με την Patia;»
«Ναι, φυσικά. Πάντα έπεφτα πάνω του στη Fox – συνήθως στις 6:00 το πρωί στο τμήμα μακιγιάζ. Καθόμασταν δίπλα δίπλα κάτω από τα στεγνωτήρια μαλλιών και ανταλλάσσαμε φωτογραφίες των παιδιών μας και κουτσομπολιά του στούντιο. Ο Ty δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος άντρας που υπέκυψε στη μητέρα του.»
And being married to Cecil B. DeMille's associate producer Henry Wilcoxon by then could only have been sweet revenge for Joan.
By 1938 Joan was making Algiers with Charles Boyer ("The loveliest man. He was madly in love with his wife. 'Have you met my Pat?' he'd ask. 'Isn't she beautiful!"') and had designs on Henry Wilcoxon...
"I saw him at Ciro's one night. On the dance floor with Lupe Velez. I was going to turn down yet another 'exotic-foreign-beauty' part in Chasing Danger until I heard I'd be co-starring with Henry Wilcoxon. 'I'll take it!' I said. We met on November 11, 1938, and we married on December 17, 1938. It was wildly romantic at the time, but I've got to say if I'd known him for six weeks before we married instead of only three weeks - I never would have gone through with it."
Henry, ten years her senior and recently divorced, knew things were doomed from the outset, but went ahead anyway.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Και το να είναι παντρεμένη πλέον με τον βοηθό παραγωγού του Cecil B. DeMille, Henry Wilcoxon, δεν μπορούσε παρά να αποτελεί μια γλυκιά εκδίκηση για την Joan.
Μέχρι το 1938, η Joan γύριζε το Algiers με τον Charles Boyer («Ο πιο υπέροχος άνθρωπος. Ήταν τρελά ερωτευμένος με τη γυναίκα του. “Γνώρισες την Pat μου;” με ρωτούσε. “Δεν είναι πανέμορφη;”») και η Joan είχε βάλει στο μάτι τον Henry Wilcoxon...
«Τον είδα στο Ciro's ένα βράδυ. Χόρευε με τη Lupe Velez. Ετοιμαζόμουν να απορρίψω ακόμη έναν ρόλο της “εξωτικής-ξένης-καλλονής” στο Chasing Danger μέχρι που έμαθα ότι θα είχα τον Henry Wilcoxon ως συμπρωταγωνιστή. “Το παίρνω!” είπα. Γνωριστήκαμε στις 11 Νοεμβρίου 1938 και παντρευτήκαμε στις 17 Δεκεμβρίου 1938. Ήταν τρελά ρομαντικό τότε, αλλά πρέπει να πω: αν τον είχα γνωρίσει για έξι εβδομάδες αντί για τρεις πριν τον γάμο – δεν θα το είχα κάνει ποτέ.»
Ο Henry, δέκα χρόνια μεγαλύτερός της και πρόσφατα διαζευγμένος, ήξερε ότι τα πράγματα ήταν καταδικασμένα από την αρχή, αλλά προχώρησε παρ’ όλα αυτά.
She went to the opera with Charlie Chan, played cowgirls, gangster molls, crusading reporters, and femme fatales. She starred opposite some of Hollywood's biggest names, either "On the way up or on the way down - that's what B-movies were all about:' place to learn or a last chance to earn.' A three-week shooting schedule was an 'epic.' Actors and actresses wrangled their own wardrobe, did their own hair, and applied their own make-up." No union dues, but no health or retirement benefits, either.
"A fourteen-hour work day was the norm. You got up in the dark - worked as long as there was light - and came home in the dark. Locations were out in Newhall or Agoura or the far reaches of Ventura County - with no studio-provided transportation; we drove ourselves. We shot six-day weeks, including holidays, no extra pay. I was in my teens and twenties – young and strong enough for the grind, but sleep was my most favorite thing in the world - after staggering into a shower to rinse the day's trail dust and make-up off.
" You had to dress for the role when you went to a casting call; those guys had no imagination. A Gypsy part? I wore boots and a Mexican skirt and blouse and lots of jewelry. An island girl? I showed up in a tight sarong and sandals. 'Brenda Starr, Reporter' saw me dressed in a suit and sensible shoes. A Spanish girl? 1 brought my scrapbook showing me dancing in Tijuana."
(απόδοση στα Ελληνικά):
Η Joan Woodburry πήγε στην όπερα με τον Charlie Chan [σειρά ασπρόμαυρων ταινιών αστυνομικού τύπου με βασικό ήρωα τον Charlie Chan], έπαιξε καουμπόϊσσες, ερωμένες γκάνγκστερ, μαχητικές ρεπόρτερ και femme fatales. Πρωταγωνίστησε δίπλα σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλυγουντ, είτε «Στο ανέβασμα είτε στο κατέβασμα – αυτό ήταν οι B-movies: ένα μέρος για να μάθεις ή μια τελευταία ευκαιρία να βγάλεις λεφτά».
Ένα γύρισμα τριών εβδομάδων θεωρείτο «έπος». Οι ηθοποιοί φρόντιζαν μόνοι
τους τα ρούχα τους, έφτιαχναν τα μαλλιά τους και έβαζαν μόνοι τους το μακιγιάζ.
Δεν υπήρχαν συνδρομές σε σωματεία, αλλά ούτε και παροχές υγείας ή
συνταξιοδότησης.
«Ημέρα εργασίας 14 ωρών ήταν ο κανόνας. Ξυπνούσες μέσα στο σκοτάδι – δούλευες όσο υπήρχε φως – και γύριζες σπίτι πάλι στο σκοτάδι. Τα εξωτερικά γυρίσματα γίνονταν στο Newhall ή στο Agoura ή στα απομακρυσμένα σημεία της κομητείας Ventura – χωρίς μεταφορά από το στούντιο· οδηγούσαμε μόνοι μας. Γυρίζαμε έξι μέρες την εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων των αργιών, χωρίς επιπλέον αμοιβή.
Ήμουν στην εφηβεία και στα είκοσί μου – αρκετά νέα και δυνατή για την καταπόνηση, αλλά ο ύπνος ήταν το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο – αφού πρώτα σερνόμουν μέχρι το ντους για να ξεπλύνω τη σκόνη και το μακιγιάζ της ημέρας.»
«Έπρεπε να ντύνεσαι ανάλογα με τον ρόλο όταν πήγαινες σε οντισιόν· αυτοί οι τύποι δεν είχαν φαντασία. Ρόλος Τσιγγάνας; Φορούσα μπότες, μεξικάνικη φούστα και μπλούζα και πολλά κοσμήματα. Κοπέλα από νησί; Εμφανιζόμουν με στενό σαρόνγκ και σανδάλια. Για τον ρόλο της 'Brenda Starr, Reporter' φορούσα ταγέρ και φλατ παπούτσια. Ισπανίδα; Έπαιρνα μαζί μου το άλμπουμ με φωτογραφίες από όταν χόρευα στην Tijuana.»
She starred in B's, but got only supporting roles in A's. "A-movies took too much time! I was bored to death. A big day was three pages - maybe. Everyone 'indulged' the star. I made a big movie in 1941 starring Ida Lupino, The Hard Way. It was hard for everyone! A whole week and no usable film - Ida was constantly crying in her dressing room and completely unable to concentrate on the set. I was called in to the front office by the producer and director. 'Can you do something with her?' they asked. 'Something’s horribly wrong but we think it's a girl-to-girl thing.'
That's putting it mildly. Ida had recently married Louis Hayward, who she was madly in love with - but to no avail. He was gay, it was evidently an arranged-type thing and they just couldn't get along sexually. I decided no one could do anything about that so we went to lunch at the commissary and I only talked business. '1 think you're great,' I said. 'You're going to be so good in this part - I'm so excited about working with you - what a role -I bet you get nominated! Let's rehearse together after lunch.'
"It worked. Ida decided the think to do was throw herself into her work. And she was a great actress."
(απόδοση στα Ελληνικά):
Η Joan Woodburry πρωταγωνίστησε σε B ταινίες, αλλά πήρε μόνο δευτερεύοντες ρόλους σε A ταινίες. "Οι A ταινίες απαιτούσαν πολύ χρόνο! Με έπιανε πλήξη μέχρι θανάτου. Μια μεγάλη μέρα ήταν τρεις σελίδες – το πολύ. Όλοι 'ικανοποιούσαν' την πρωταγωνίστρια. Έκανα μια μεγάλη ταινία το 1941 με πρωταγωνίστρια την Ida Lupino, The Hard Way. Ήταν δύσκολο για όλους! Ολόκληρη η εβδομάδα πέρασε χωρίς να έχουμε χρήσιμο υλικό – η Ida έκλαιγε συνέχεια στα καμαρίνια της και δεν μπορούσε καθόλου να συγκεντρωθεί στο γύρισμα. Με φώναξαν στο γραφείο του παραγωγού και του σκηνοθέτη. 'Μπορείς να κάνεις κάτι με αυτήν;' με ρώτησαν. 'Κάτι πάει στραβά, αλλά νομίζουμε ότι είναι θέμα μεταξύ γυναικών.'
Αυτό είναι επιεικές. Η Ida Lupino είχε παντρευτεί πρόσφατα τον Louis Hayward, τον οποίο αγαπούσε παθιασμένα – αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αυτός ήταν γκέι, προφανώς ήταν μια κανονισμένη σχέση και απλώς δεν τα πήγαιναν καλά σε σεξουαλικό επίπεδο. Αποφάσισα ότι κανείς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό, οπότε πήγαμε για μεσημεριανό στο κυλικείο και μίλησα μόνο για δουλειά.
'Νομίζω ότι είσαι καταπληκτική,' της είπα. 'Θα είσαι φοβερή σε αυτό το ρόλο – είμαι τόσο ενθουσιασμένη που θα δουλέψουμε μαζί – τι ρόλος – στοιχηματίζω ότι θα προταθείς για Όσκαρ! Ας κάνουμε πρόβες μετά το μεσημεριανό.'
"Πέτυχε. Η Ida Lupino αποφάσισε ότι το καλύτερο ήταν να ρίξει όλη της την ενέργεια στη δουλειά της. Και ήταν μια καταπληκτική ηθοποιός."
Who was her favorite co-star? I asked Joan.
Hum-m-m.
"Tim McCoy was wonderful. A great old man. I worked in a war-effort film for free for the chance to play opposite Edmund O'Brien. I toured in a play with Frances Lederer - a very serious actor. But Nelson Leigh was really something."
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ποιος ήταν ο αγαπημένος της συμπρωταγωνιστής; ρώτησα την Joan.
Χμμμ.
«Ο Tim McCoy ήταν υπέροχος. Ένας
σπουδαίος ηλικιωμένος κύριος. Δούλεψα σε μια ταινία για την πολεμική προσπάθεια
χωρίς αμοιβή, μόνο και μόνο για την ευκαιρία να παίξω απέναντι στον Edmund
O'Brien. Περιόδευσα με ένα θεατρικό μαζί με τον Frances Lederer – πολύ σοβαρός
ηθοποιός. Αλλά ο Nelson Leigh ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό.»
As a result, starting in the early 1950s, Joan turned almost exclusively to the stage: writing, directing, and running her own theater group, "The Wilcoxon Group Players," in Hollywood and then the "Valley Players Guild" in Palm Springs from the 1960s until shortly before her death. The only big film she worked on in the 1950s, however, was the grand-daddy of all spectacles: The Ten Commandments.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Ως αποτέλεσμα, αρχίζοντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Joan στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στο θέατρο: έγραφε, σκηνοθετούσε και διηύθυνε τη δική της θεατρική ομάδα, τους "The Wilcoxon Group Players", στο Χόλυγουντ, και στη συνέχεια το "Valley Players Guild" στο Palm Springs, από τη δεκαετία του 1960 μέχρι λίγο πριν από τον θάνατό της. Η μόνη μεγάλη ταινία στην οποία εργάστηκε τη δεκαετία του ’50, ωστόσο, ήταν η «μητέρα όλων των επικών ταινιών»: The Ten Commandments (Οι Δέκα Εντολές).
"Biff [Joan's nickname for Henry Wilcoxon] made up with DeMille after the war, and he'd been associate producing with him since Samson And Delilah, but DeMille would never consider me for a role, no matter how much Biff tried. I was passed over for everything: Unconquered, Samson, The Greatest Show On Earth, and, at first. The Ten Commandments too. Finally he wanted our middle daughter. Heather, then eight, to play Moses' older sister who places him in the bull rushes. That meant I would have to be on the set with her, so I was cast as well. I didn't want to do it. In fact, I was furious. 'Just give me one good reason why I should work on this movie' I demanded of Biff. And he said, 'Well, you can always tell your grandchildren you were in Cecil B. DeMille's Biggest Film.'
Heather wound up being replaced because of an eye problem, but I was stuck for weeks and weeks filming the orgy scenes on the golden calf - dying of heatstroke from the tons of hair they put us in and going home every night with torn nails, covered with scratches, bruises and cuts from being thrown around and manhandled in take after take. 'An Orgy for Sunday-school Children' is what DeMille called it; very tricky - but he was right, it's on network television every year and the orgy has never been censored."
(απόδοση στα Ελληνικά):
«Ο Biff [το παρατσούκλι της Joan για τον Henry Wilcoxon] τα ξαναβρήκε με τον DeMille μετά τον πόλεμο, και συνεργαζόταν μαζί του ως βοηθός παραγωγού από τότε που γυρίστηκε το Samson And Delilah, αλλά ο DeMille δεν με σκέφτηκε ποτέ για ρόλο, όσο κι αν προσπαθούσε ο Biff. Με προσπερνούσαν για όλα: Unconquered, Samson, The Greatest Show On Earth, και στην αρχή και για το The Ten Commandments.
Τελικά, ο DeMille ήθελε την μεσαία μας
κόρη, την Heather, τότε οκτώ χρονών, να παίξει την μεγαλύτερη αδελφή του Μωυσή,
αυτή που τον τοποθετεί στους καλάθους των καλαμιών. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να
ήμουν και εγώ στο γύρισμα μαζί της, οπότε με πήραν για ρόλο κι εμένα. Δεν ήθελα
να το κάνω. Στην πραγματικότητα, ήμουν έξω φρενών. 'Δώσε μου έναν καλό λόγο
γιατί να δουλέψω σε αυτή την ταινία,' απαίτησα από τον Biff. Και μου είπε,
'Λοιπόν, πάντα μπορείς να πεις στα εγγόνια σου ότι ήσουν στην μεγαλύτερη ταινία
του Cecil B. DeMille.'
Η Heather αντικαταστάθηκε τελικά
λόγω ενός προβλήματος με το μάτι, αλλά εγώ έμεινα κολλημένη για εβδομάδες και
εβδομάδες γυρίζοντας τις σκηνές της οργής με το χρυσό μοσχάρι – πεθαίνοντας από
την υπερθέρμανση λόγω των τόνων μαλλιών που μας φόρεσαν και γυρνώντας σπίτι
κάθε βράδυ με σπασμένα νύχια, γεμάτη γρατσουνιές, μελανιές και κοψίματα από το
να με πετούν γύρω και να με χειρίζονται από σκηνή σε σκηνή. 'Μια Οργή για τα
Παιδιά του Κατηχητικού' την έλεγε ο DeMille, πολύ πονηρό – αλλά είχε δίκιο,
παίζεται κάθε χρόνο στην τηλεόραση και η οργή δεν έχει ποτέ λογοκριθεί.»
Nineteen fifty-eight turned out to be the end of Joan's Hollywood life and career, despite her being only 42. A combination of one-two punches over a brief span of months proved too much for the Wilcoxon-Woodbury marriage and Joan in particular.
Husband Henry Wilcoxon was producing The Buccaneer (1958, pirate-war film) for DeMille and was caught between the family feud of DeMille and his son-in-law Anthony Quinn, Buccaneer's director. Millions disappeared down the drain as tempers flared, egos clashed, DeMille had a heart attack and Henry Wilcoxon worked 20-hour days on half-salary to salvage the wreck of The Buccaneer. Joan lost her voice for the eleven months of production, nursed Henry when he collapsed from nervous exhaustion, and stood in for him at the studio and openings when Buccaneer was released.
In November 1958 Tyrone Power died of a heart attack on the set of Solomon And Sheba, age 44. ("Biff and I attended the funeral at Hollywood Cemetery. It was sheer hell - I haven't attended a funeral since-not even DeMille's')
In December 1958, The Buccaneer premiered to almost unanimous critical derision. And in January 1959, Cecil B. DeMille died of a heart attack, age 77.
For the long months of Buccaneer, Joan and Henry had stayed together for the sake of appearances. [Cecil B. DeMille frowned on divorce.]
(απόδοση στα Ελληνικά):
Το 1958 αποδείχτηκε ότι ήταν το τέλος της ζωής και της καριέρας της Joan στο Χόλυγουντ, παρόλο που ήταν μόλις 42 ετών. Ο συνδυασμός διαδοχικών πληγμάτων μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα αποδείχτηκε υπερβολικός για τον γάμο των Wilcoxon-Woodbury και ιδιαίτερα για την Joan.
Ο σύζυγος της, Henry Wilcoxon, ήταν παραγωγός της ταινίας The Buccaneer (1958, ταινία με πειρατές) για τον DeMille και βρέθηκε ανάμεσα στη διαμάχη της οικογένειας DeMille και του γαμπρού του, Anthony Quinn, σκηνοθέτη του The Buccaneer. Εκατομμύρια χάθηκαν καθώς οι τόνοι ανέβηκαν, οι εγωισμοί συγκρούστηκαν, ο DeMille υπέστη καρδιακή προσβολή και ο Henry Wilcoxon δούλευε 20 ώρες την ημέρα με μισό μισθό για να σώσει τα απομεινάρια του The Buccaneer.
Η Joan έχασε τη φωνή της για τους έντεκα μήνες της παραγωγής, φρόντιζε
τον Henry όταν κατέρρευσε από νευρική εξάντληση και τον αντικαθιστούσε στο
στούντιο και στις πρεμιέρες όταν η ταινία κυκλοφόρησε.
Τον Νοέμβριο του 1958, ο Tyrone Power
πέθανε από καρδιακή προσβολή στο γύρισμα του Solomon And Sheba, σε
ηλικία 44 ετών. ("Ο Biff και εγώ παρακολουθήσαμε την κηδεία στο
Νεκροταφείο του Χόλυγουντ. Ήταν κόλαση – από τότε δεν έχω παρακολουθήσει καμία
κηδεία – ούτε καν του DeMille.")
Τον Δεκέμβριο του 1958, το The Buccaneer έκανε πρεμιέρα και δέχτηκε σχεδόν ομόφωνη κριτική αποδοκιμασία. Και τον Ιανουάριο του 1959, ο Cecil B. DeMille πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 77 ετών.
Κατά τη διάρκεια των πολλών μηνών γυρισμάτων του The Buccaneer, η Joan και ο Henry έμειναν μαζί για χάρη των προσχήματων. [Ο Cecil B. DeMille ήταν κατά του διαζυγίου.]
Despite all the trials and tribulations, Henry Wilcoxon and Joan Woodburry remained married, but separated for the next ten years. "I'd choreographed Jennifer Jones's dancing in Duel In The Sun and she really promoted me, so much so that I opened a dancing school after the war - which I continued down in Palm Springs. That grew into my being one of the founders of 'The Valley Players Guild' and led me to meeting Ray."
Ray Mitchell, a radio actor who'd started in movies as an extra in Victorville on 1939s Lost Horizon and joined Joan Woodburry in marriage in 1972, was gentlemanly, self-effacing, and quiet. Joan considered herself terribly lucky to have finally met the right man for her new life.
(απόδοση στα Ελληνικά):
Παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, ο Henry Wilcoxon και η Joan Woodburry παρέμειναν τυπικά παντρεμένοι, αλλά χωρισμένοι για τα επόμενα δέκα χρόνια.
«Είχα χορογραφήσει το χορό της Jennifer Jones στην ταινία Duel In The
Sun και εκείνη με προώθησε πραγματικά, τόσο πολύ που άνοιξα μια σχολή χορού
μετά τον πόλεμο – την οποία συνέχισα να λειτουργώ στο Palm Springs. Αυτό με
οδήγησε στο να γίνω μία από τους ιδρυτές του 'The Valley Players Guild' και με
έφερε σε επαφή με τον Ray.»
Ο Ray Mitchell, ένας ηθοποιός του
ραδιοφώνου που είχε ξεκινήσει στον κινηματογράφο ως κομπάρσος στο Lost
Horizon του 1939 στο Victorville και παντρεύτηκε την Joan Woodburry το
1972, ήταν ευγενικός, ταπεινός και ήσυχος. Η Joan θεωρούσε τον εαυτό της
απίστευτα τυχερό που είχε επιτέλους συναντήσει τον κατάλληλο άντρα για τη νέα
της ζωή.
(εδώ αποσπάσματα από το πλήρες άρθρο)
Cult Movies magazine, Hollywood, Ca, Νο. 12, 1994, pp. 68-70.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 21 Σεπτεμβρίου 2025 :
Joan Woodburry
“Queen of The B’s:
Conversations with Joan Woodburry”
by Katherine Orrison
Cult Movies magazine 1994
Gallery of Stars
Καλλονές
Κινηματογραφικά ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου