Milo
Hastings
“City of Endless
Night”
novel
1920
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
κείμενο:
Τίτλος: City of Endless Night
Συγγραφέας: Milo M. Hastings
Έτος πρώτης δημοσίευσης:
Το έργο εμφανίστηκε αρχικά ως Children of Kultur το 1919 σε συνέχειες,
πριν επανεκδοθεί με τον τίτλο City of Endless Night ως βιβλίο γύρω στα 1920.
Είδος:
Δυστοπική
πρόδρομη επιστημονική φαντασία / κοινωνική φαντασία, γραμμένη καθώς ο Α’
Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις τελείωνε και αναδεικνύει ολοκληρωτικές, επιτηρούμενες
κοινωνίες.
Χρονικό Πλαίσιο στο Εσωτερικό της Ιστορίας:
Τοποθετείται στο μακρινό
μέλλον (21ο–22ο αιώνα), - άλλες εκδοχές/εκδόσεις το τοποθετούν στα 2041 άλλες στα
2151- σε μια υπόγεια πόλη που έχει εξελιχθεί σε τεράστιο κρατικό «οργανισμό»,
όπου η ζωή των κατοίκων είναι πλήρως ρυθμισμένη και ελεγχόμενη.
Το μυθιστόρημα
διαδραματίζεται σε μια μελλοντική πόλη
τύπου Βερολίνο, όπου η ανθρωπότητα, στο όνομα της ασφάλειας, της
αποδοτικότητας και της κοινωνικής σταθερότητας, έχει εγκαταλείψει την επιφάνεια της Γης και ζει σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μια τεράστια υπόγεια μητρόπολη.
Η επιφάνεια υπάρχει
ακόμη, αλλά θεωρείται επικίνδυνη, άχρηστη ή «αντιπαραγωγική». Η ζωή κάτω από τη γη είναι απολύτως
ελεγχόμενη: τεχνητός φωτισμός, τεχνητός αέρας, τεχνητός χρόνος. Η φύση έχει
εξαφανιστεί από την καθημερινότητα.
Η δυστοπική πόλη
περιγράφεται ως υπόγεια, πολυεπίπεδη μητρόπολη, παρόμοια με το Berlin, με εξαιρετικά υψηλό
πληθυσμό και πλήρη έλεγχο ζωής και σκέψης.
Η πόλη διοικείται
από ένα αόρατο, τεχνοκρατικό σύστημα
εξουσίας, όχι από έναν εμφανή δικτάτορα. Το κράτος παρακολουθεί συνεχώς
τους πολίτες (καθολική επιτήρηση),
ρυθμίζει αυστηρά την εργασία, τις μετακινήσεις και τις κοινωνικές σχέσεις, καταστέλλει
την ατομικότητα και κάθε αυθόρμητη έκφραση, οργανώνει τους ανθρώπους σαν
εξαρτήματα ενός μηχανισμού.
Οι κάτοικοι έχουν
συνηθίσει αυτή την κατάσταση· οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πια τι σημαίνει φως ημέρας, ουρανός ή ελευθερία. Η
καταπίεση δεν παρουσιάζεται ως βία, αλλά ως «ορθολογική αναγκαιότητα».
Ο Κεντρικός Ήρωας – Το Όνομά του
Στο κείμενο
εμφανίζεται η πραγματική ή υποδυόμενη ταυτότητα του αφηγητή ως Capt. Karl Armstadt.
Από απόσπασμα του κειμένου:
“Evidently I was Karl Armstadt and
very happily a chemical engineer by profession.”
ενώ ακολουθεί περιγραφή του τι δείχνουν τα στοιχεία του φακέλου ταυτότητας.
Άρα ο αφηγητής εντός
της ιστορίας λαμβάνει/υιοθετεί την ταυτότητα του Karl Armstadt, ενός χημικού μηχανικού.
Σε πολλές αναλύσεις
(όπως στην επισκόπηση της Sci Phi Journal) αναφέρεται ότι ο πρωταγωνιστής στις περισσότερες εκδόσεις συχνά δεν
κατονομάζεται ξεκάθαρα στις πρώτες σελίδες, αλλά η ταυτότητα Karl Armstadt γίνεται εμφανής στη μέση της αφήγησης όταν εξετάζονται τα αρχεία
ταυτότητας που βρίσκει μέσα στην πόλη.
Συνοπτική Υπόθεση
πριν την Ανάλυση των Ενοτήτων:
Ο κεντρικός ήρωας
φτάνει σε μια τεράστια, υποθετική υπόγεια μητρόπολη (εμπνευσμένη από το
Βερολίνο/ευρωπαϊκές μητροπόλεις), όπου η ζωή είναι πλήρως ελεγχόμενη. Στην
πορεία του εισέρχεται κατά λάθος στον υπόγειο κόσμο μέσω εγκαταλελειμμένων
ορυχείων. Υιοθετεί την ταυτότητα του Karl Armstadt για να επιβιώσει και να ανέβει στην
κοινωνική ιεραρχία της πόλης. Αντιλαμβάνεται και περιγράφει τον επιτηρούμενο
πολιτισμό, το σύστημα επιτήρησης, τη ρύθμιση ζωής, τις σχέσεις, και πολύ
αργότερα την προσωπική του αμφισβήτηση και κοινωνική κρίση.
Αναλυτική Παρουσίαση Περιεχομένου
Σε αρχικά τμήματα του κειμένου,
ο αφηγητής περιγράφει την παιδική του εμπειρία με τον θείο του και τις μαθήσεις
του για έναν κόσμο που δεν έχει βιώσει πραγματικά — μια παιδική εισαγωγή σε μια
εικόνα πολιτισμού και ελέγχου.
Αργότερα, όταν
βρίσκεται στον υπόγειο χώρο, βρίσκει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι έχει
υιοθετήσει — εσκεμμένα ή όχι — την ταυτότητα του:
“Evidently I
was Karl Armstadt and very happily a chemical engineer by profession. …
According to the record I was the ninety‑seventh child of my father…”
Αυτό δείχνει ότι
πρόκειται για έναν άνθρωπο που, προκειμένου να επιβιώσει, προσκολλάται σε μια
ταυτότητα που βρίσκει μέσα στην πόλη, και αυτό γίνεται καθοριστικό για τη θέασή
του στον υπόγειο κόσμο.
Το Υπόγειο Περιβάλλον και η Κοινωνία:
Η πόλη περιγράφεται
επανειλημμένα ως ένας λαβύρινθος εξήντα επιπέδων, απομακρυσμένων από τον ήλιο: “…the city of sixty levels…”
όπου τα διάφορα επίπεδα υπηρετούν κοινωνικές και λειτουργικές ιεραρχίες, όπως
εργάτες, επιστήμονες, διοικητικούς, και πιθανόν ελίτ.
Η έκταση του περιβάλλοντος
είναι τεράστια — μια ολοκληρωμένη υποδομή ανθρώπινης ζωής κάτω από τη γη — και
η αφήγηση εξετάζει πόσο έχει υποβαθμιστεί η ανθρώπινη εμπειρία (π.χ. στέρηση
φωτός/ήλιου).
Ο Κοινωνικός Έλεγχος και η Επιτήρηση:
Καθώς προχωρά ο
ήρωας ανάμεσα στα επίπεδα, αντιλαμβάνεται την πλήρη επιτήρηση: παρακολούθηση
κινήσεων, καταγραφή επαφών
Η λογοτεχνική κριτική
κάνει σαφές ότι η πανταχού παρουσία επιτήρησης και ο πλήρης έλεγχος της ζωής
και σκέψης είναι θεμελιώδη θέματα του έργου.
Ο Έρωτας και οι Σχέσεις ως Πόλος Σύγκρουσης:
Σε αυτό το
περιβάλλον πλήρους ελέγχου, κάθε ανθρώπινη σχέση, ακόμα και ερωτική, ρυθμίζεται
από την εξουσία του κράτους, και ερωτικά συναισθήματα καταντούν πράξη
αντίστασης. Το έργο εξετάζει πώς ακόμα και τα βασικά, ανθρώπινα συναισθήματα —
όπως η αγάπη ή η επιθυμία — παρακωλύονται ή ποινικοποιούνται από ένα
ολοκληρωτικό σύστημα.
Αναφορές υπάρχουν σε
κρίσιμες περιόδους όπου η σχέση μεταξύ του αφηγητή και μιας γυναικείας μορφής
αποτελεί παράβαση των κοινωνικών κανόνων του υπογείου κόσμου
Αποχώρηση και Επίλογος
Η τέλεια τάξη της
υπογείου πόλης, χωρίς φως ημέρας σε αντίθεση με την προσωπική ελευθερία. Η
επιθυμία του κεντρικού χαρακτήρα να δραπετεύσει ή να σκεφτεί αλλιώς.
Πρόκειται για ένα προδρομικό
δυστοπικό μυθιστόρημα που περιγράφει μια κοινωνία πλήρους επιτήρησης,
ιεραρχικής οργάνωσης και ελέγχου των ανθρώπινων ζωών.
Ο κεντρικός
αφηγητής λαμβάνει την ταυτότητα ως Karl Armstadt για να επιβιώσει, και αυτό το όνομα αναφέρεται
ρητά στο κείμενο. Η πόλη δεν είναι κυριολεκτικά η «Νέα Υόρκη» ή το «Βερολίνο»
της εποχής, αλλά μια δυστοπική, υπόγεια μητρόπολη που μοιάζει περισσότερο με
μελλοντική εκδοχή του Βερολίνου σε πολλαπλά επίπεδα.
Θεματικά, το
μυθιστόρημα προειδοποιεί για τον κίνδυνο ενός ολοκληρωτικού συστήματος που ελέγχει
ακόμα και τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Οι ήρωες στο The City of Endless Night
/ - 1. Κεντρικός ήρωας: Ο Αφηγητής Πρωταγωνιστής (χωρίς έντονα τονισμένο όνομα)
Είναι ο κεντρικός
αφηγητής και φορέας της κριτικής συνείδησης. Ζει ως «κανονικός» πολίτης της
υπόγειας πόλης. Δεν είναι αρχικά επαναστάτης ή αντιφρονών. Σταδιακά όμως βιώνει
αποξένωση, ψυχική ασφυξία, αίσθηση απώλειας του ανθρώπινου στοιχείου. Κατανοεί
πως η επιτήρηση (surveillance, monitoring) έχει εσωτερικευτεί από τον πληθυσμό της πόλης, οι άνθρωποι
αυτολογοκρίνονται, η ζωή έχει μετατραπεί σε μηχανική λειτουργία. Δεν είναι
ήρωας της δράσης αλλά της εσωτερικής ρήξης.
Το όνομά του
υποβαθμίζεται σκόπιμα, γιατί ο Hastings τον θέλει να λειτουργεί ως κάθε
άνθρωπος της μητρόπολης.
Ο αφηγητής είναι
ένας άνδρας που αρχίζει να νιώθει βαθιά
υπαρξιακή δυσφορία μέσα σε αυτό το τέλεια οργανωμένο σύστημα. Δεν είναι
αρχικά επαναστάτης· είναι ένας «κανονικός» πολίτης που σταδιακά συνειδητοποιεί την
απώλεια της ανθρώπινης εμπειρίας, την απουσία ιδιωτικότητας, την ψυχολογική
νεκρότητα των ανθρώπων γύρω του. Η αφύπνισή του δεν έρχεται από κάποιο μεγάλο
γεγονός, αλλά από μικρές ρωγμές:
αναμνήσεις, απαγορευμένες σκέψεις, επιθυμία για φως, φύση και αυθεντική ζωή.
/ - 2. Η Γυναικεία Μορφή / σύντροφος (συχνά αναφέρεται ως
Elsa σε δευτερογενείς πηγές)
Λειτουργεί ως ο συναισθηματικός
και ανθρωπολογικός αντίλογος στο σύστημα. Εκφράζει πιο καθαρά τη νοσταλγία για
φως και φύση, την επιθυμία για αυθεντική ζωή. Λειτουργεί ως καταλύτης αφύπνισης
του πρωταγωνιστή
/ - 3. Οι Τεχνοκράτες / Διαχειριστές της Πόλης (συλλογικός
χαρακτήρας)
Δεν εμφανίζονται ως
«κακοί». Δεν έχουν έντονα ονόματα ή προσωπικότητες. Εφαρμόζουν
απόλυτο έλεγχο, στατιστική λογική, απρόσωπη διοίκηση. Η
εξουσία δεν προσωποποιείται, κάτι εξαιρετικά πρωτοποριακό: δεν υπάρχει Μεγάλος
Αδελφός — υπάρχει σύστημα.
/ - 4. Οι “προσαρμοσμένοι” πολίτες (συλλογικός ρόλος)
Η κοινωνία έχει
αποδεχθεί το σύστημα. Οι πολίτες ζουν χωρίς να αμφισβητούν, φοβούνται την
επιφάνεια, θεωρούν την ελευθερία επικίνδυνη
Το μυθιστόρημα δεν
βασίζεται σε ονόματα και ηρωικές πράξεις αλλά σε εμπειρίες, στάσεις, ψυχικές
μετατοπίσεις.
Οι διαφορετικές εκδοχές
Το θέμα των
παραλλαγών των εκδόσεων στο City of Endless Night έχει να κάνει με τον ιστορικό
τύπο κυκλοφορίας και την αποδελτίωση του κειμένου.
/ - 1. Πολλαπλές εκδόσεις και παραλλαγές
Το μυθιστόρημα εκδόθηκε αρχικά στις αρχές
του 20ού αιώνα (πιθανόν 1906–1910, αναλόγως πηγής).
Αρχικά δημοσιεύθηκε σε συνέχειες: Κάποιες
πρώιμες εκδόσεις εμφανίζονταν σε περιοδικά ή εφημερίδες — έτσι ορισμένα
κεφάλαια ήταν αποσπασματικά ή συντομευμένα.
Όταν εκδόθηκε ως βιβλίο, ο εκδότης ή ο ίδιος
ο συγγραφέας έκαναν διορθώσεις ή αναδιατάξεις σε σκηνές.
Μεταγενέστερες
ανατυπώσεις:
Οι εκδόσεις του 1920–1930, και οι
ανατυπώσεις στις ΗΠΑ ή τη Βρετανία, έδιναν διαφορετικές εκδοχές διαλόγων,
περιγραφών ή και ονομάτων χαρακτήρων .
/ - 3. Παραδείγματα σχετικών παραλλαγών
Κεφάλαιο IV — Level of
Free Women:
Στην αρχική έκδοση μπορεί να εμφανίζεται
μόνο η περιγραφή του χώρου και της ψυχαγωγίας, χωρίς ονόματα γυναικών.
Στην επόμενη έκδοση εμφανίζεται η Bertha και
διαλόγοι που αναδεικνύουν την ηθική σύγκρουση του αφηγητή.
Ονόματα χαρακτήρων:
Ορισμένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν
διαφορετικά ονόματα ή αναφορές ανά έκδοση.
Όταν βλέπουμε διαφορετικά αποσπάσματα ή
αναλύσεις δεν πρόκειται για «λάθος» ή πλαστογραφία, αλλά για παραλλαγές
εκδόσεων.
Ο πυρήνας της ιστορίας παραμένει ίδιος: η
δυστοπική υπόγεια πόλη, οι κοινωνικές σχέσεις και η κριτική στάση του αφηγητή.
Η Bertha και άλλοι χαρακτήρες μπορεί να
παρουσιάζονται μόνο σε κάποιες παραλλαγές, γι’ αυτό η ανάλυση των επαφών του
αφηγητή στο Free Level μπορεί να διαφέρει ανά έκδοση.
Chapter IV
CHAPTER IV — I Go Pleasuring on the Level of Free Women and Drink Synthetic
Beer
(ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV — Πηγαίνω
για ευχαρίστηση στο επίπεδο των ελεύθερων γυναικών και πίνω συνθετική μπίρα)
Αυτό το κεφάλαιο είναι το τέταρτο από τα
συνολικά δεκατέσσερα που περιλαμβάνονται στο πρωτότυπο.
Περίληψη της Πλοκής στο Κεφάλαιο IV
Σε αυτό το κεφάλαιο ο αφηγητής, Lyman De
Forrest (ο Αμερικανός χημικός που έχει αναλάβει την ταυτότητα του Γερμανού Karl
Armstadt μέσα στην πόλη), προχωρά από τις προηγούμενες δυσάρεστες εμπειρίες του
στα «εργατικά» ή χαμηλά επίπεδα της υπόγειας κοινωνίας σε μια περισσότερο
«κοινωνική» και πιο σταθερή φάση ζωής μέσα στην πόλη.
Η κεντρική εξέλιξη του κεφαλαίου
περιλαμβάνει τα εξής κύρια σημεία:
/ - 1. Επιστροφή στη δουλειά μετά την κατάθλιψη
Μετά από μια εμπειρία στα χαμηλότερα επίπεδα
(«labour levels») που τον άφησε με μελαγχολία, ο αφηγητής επιστρέφει στο
εργαστήριό του μέσα στην πόλη για να συνεχίσει την έρευνά του. Η επιστροφή στη
δουλειά δεν είναι απλώς τεχνική· σηματοδοτεί την ψυχική του ανάκαμψη και μια
νέα κατεύθυνση.
Στο εργαστήριο:
“I had returned from my adventure on the labour levels in a mood of
sombre depression. Alone again in my apartment I found difficulty in getting my
mind back upon chemical books.”
Το παραπάνω απόσπασμα δείχνει καθαρά την
ψυχολογική κατάσταση του αφηγητή καθώς αρχίζει το κεφάλαιο.
/ - 2. Επιστημονική πρόοδος και αναγνώριση:
Συνεργαζόμενος με τον συνάδελφό του
Holknecht, ο αφηγητής επιθεωρεί και βελτιώνει προηγούμενη εργασία, συντάσσει
έκθεση για ένα χημικό πρόβλημα που του είχε ανατεθεί, κατορθώνει ένα
επιστημονικό επίτευγμα που αφορά ουσία χρήσιμη για την πόλη (π.χ. προστασία
ορυχείων/χημική ουσία).
Σύμφωνα με περιγραφή του κεφαλαίου, η
εργασία του εντυπωσιάζει τους ανώτερους χημικούς υπαλλήλους και του απονέμουν
τον βαθμό του Συνταγματάρχη (Colonel). Αυτό αποτελεί αφετηρία για άνοδο στην
κοινωνική ιεραρχία της υπόγειας πόλης και μια βελτίωση στις συνθήκες εργασίας
και διαβίωσης.
/ - 3. Κοινωνική
μετακίνηση — ελευθερία και τεχνητές απολαύσεις:
Ο τίτλος του κεφαλαίου λειτουργεί μεταφορικά,
δηλώνει μια μετάβαση σε επίπεδα της κοινωνίας όπου ο αφηγητής έχει πια κάποια
αναγνώριση, περιγράφει ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι επιδίδονται σε πιο
«κοινωνικές», σχεδόν τελετουργικές μορφές ζωής (παράδοση, τεχνητή διασκέδαση), το
ποτό που αναφέρεται είναι synthetic beer (συνθετική μπίρα), υπογραμμίζοντας ότι
και η απόλαυση στην πόλη είναι παραγόμενη/ρυθμισμένη από το σύστημα — δεν
πρόκειται για φυσική ανθρώπινη εμπειρία.
Η μεταφορά στο γιορτινό ή κοινωνικό επίπεδο
δείχνει πόσο έχει αλλάξει η ζωή σε σύγκριση με την πραγματική εμπειρία· ακόμα
και χαρά και διασκέδαση είναι τεχνητές και προκαθορισμένες από την κρατική
δομή.
/ - 4. Απομόνωση
και κοινωνική μετακίνηση:
Η άνοδος στην ιεραρχία (π.χ. η προαγωγή σε
Colonel και η αλλαγή εργαστηρίου) περιλαμβάνει και κοινωνικές συνέπειες για τον
αφηγητή. Απομακρύνεται από ανθρώπους που ήξερε προηγουμένως, μειώνεται ο
κίνδυνος να αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα
(καθώς είχε πάρει την ταυτότητα του νεκρού Karl Armstadt από προηγούμενα
επεισόδια).
Ποιο είναι το «μήνυμα» αυτού του κεφαλαίου:
Το κεφάλαιο ως σύνολο λειτουργεί αφηγηματικά
ως μεταβατικό σημείο μέσα στο μυθιστόρημα. Δείχνει ότι η επιβίωση σε αυτόν τον
υπόγειο κόσμο δεν είναι μόνο θέμα δύναμης ή φυσικής αντοχής, αλλά και «σωστής»
προσαρμογής στο σύστημα. Ακόμα και η κοινωνική ζωή και οι ανθρώπινες
σχέσεις/απολαύσεις είναι ελεγχόμενες και τεχνητές.
Στο πλαίσιο του μυθιστορήματος, η υπόγεια
πόλη είναι στρωματοποιημένη. Υπάρχουν χαμηλά επίπεδα όπου οι άνθρωποι
εργάζονται και επιβιώνουν με στερήσεις («labour levels»). Υψηλότερα επίπεδα
έχουν περισσότερη κοινωνική δραστηριότητα, ψυχαγωγία και τεχνητές απολαύσεις. Το
«Level of Free Women» φαίνεται να είναι ένα από τα ανώτερα επίπεδα, όχι
κορυφαίο αλλά αρκετά υψηλό ώστε οι κάτοικοι να έχουν κοινωνική και ψυχαγωγική
ζωή, και να ασκούν δραστηριότητες που μοιάζουν με διασκέδαση ή ερωτική εμπλοκή.
Το Level of Free Women είναι ένα από τα
υπόγεια επίπεδα της δυστοπικής μητρόπολης. Είναι κοινωνικά πιο «ανοικτό» σαν χώρος
σε σχέση με τα επίπεδα εργασίας ή διοίκησης. Παρουσιάζεται ως χώρος κοινωνικής
ζωής, ψυχαγωγίας, και σεξουαλικών σχέσεων — αλλά όχι με φυσιολογική ανθρώπινη
ελευθερία: οι γυναίκες εκεί έχουν ουσιαστικά μόνο μία επιλογή επιβίωσης (σεξ
εξαρτώμενο από χρήμα) και αναγνωρίζονται ως Free Women (Ελεύθερες Γυναίκες)
επειδή μόνο αυτό τους επιτρέπεται.
Στην περιγραφή του έργου από την ανάλυση
του Gresham College, οι γυναίκες του επιπέδου δεν είναι ανεξάρτητες με
πραγματική επιλογή, αλλά διαχωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:
/a. - Breeders
(αναπαραγωγικές γυναίκες) για όσους μπορούν να αποκτήσουν παιδιά σύμφωνα με τον
κρατικό προγραμματισμό
/b. - Painted whores /
sex‑workers (πορνεμένες) που λειτουργούν στο Level of Free Women και έχουν
«ελευθερία» μόνο για να χρεώνουν σεξουαλικές υπηρεσίες — δηλαδή η «ελευθερία»
τους είναι απολύτως οικονομική/προσωπική στρατηγική, όχι πραγματική επίγνωση ή
επιλογή.
/ - Ποιοι εμφανίζονται
και πώς αλληλεπιδρά ο αφηγητής με αυτούς στο Free Level
1. Περιήγηση στο «καρναβάλι» του Free Level
Υπάρχει ένα απόσπασμα από το Goodreads που
παραθέτει τον ακριβή τρόπο που περιγράφει ο αφηγητής τον χώρο και την εμπειρία
του:
“I wandered on through the carnival of Berlin's Level of Free Women.
Despite my longing for human companionship I found it difficult to join in this
strange recrudescent paganism with any ease or grace.”
Μετάφραση:
«Περιπλανήθηκα μέσα από το καρναβάλι του Επίπεδου των Ελεύθερων Γυναικών του
Βερολίνου. Παρά την επιθυμία μου για ανθρώπινη συντροφιά, ήταν δύσκολο να
συμμετάσχω σε αυτόν τον παράξενο αναβιωμένο παγανισμό με οποιαδήποτε άνεση ή
χάρη.»
Ο αφηγητής παρατηρεί και περιηγείται τον
χώρο — είναι σαν καρναβάλι ή πανηγύρι. Έχει επιθυμία για ανθρώπινη συντροφιά,
αλλά δεν μπορεί ή δεν θέλει να ενσωματωθεί πλήρως στο επίπεδο. Αναφέρει τη
«διέγερση και λαχτάρα», αλλά και την αίσθηση πως αυτή η μορφή κοινωνικής και
σεξουαλικής ζωής είναι ξένη, προβληματική, και «παράξενος παγανισμός».
2. Επαφή με άτομα όπως η Bertha (σύμφωνα με πηγές
ανάλυσης)
Σύμφωνα με αναλύσεις του κεφαλαίου VI που
περιγράφουν το Free Level (που συνεχίζει την εμπλοκή εκεί), ο αφηγητής έρχεται
σε επαφή με μια νεαρή γυναίκα Bertha, (αυτή η σχέση δεν εμφανίζεται σε όλες τις
εκδόσεις/εκδοχές του μυθιστορήματος). Η Bertha έχει πρόσφατα μεταφερθεί στο Free Level και αρνείται
την «εκμεταλλευτική» φύση του συστήματος.
Η Bertha δεν έχει αποδεχθεί την ιδέα ότι η
ζωή της πρέπει να περιστρέφεται γύρω από την ανταλλαγή σεξ για πόρους, επιθυμεί
αληθινή αγάπη και όχι μονομερώς εκμεταλλευτικές σχέσεις. Εξιστορεί πως ήρθε
εκεί όχι επειδή το επέλεξε, αλλά επειδή απέτυχε σε άλλους ρόλους (π.χ.
μουσικός) και δεν βρήκε άλλο τρόπο επιβίωσης. Η Bertha παρουσιάζεται καθαρά ως
άνθρωπος στο Free Level, και ο πρωταγωνιστής αλληλεπιδρά μαζί της — σε αντίθεση
με τους άλλους κατοίκους που απλώς συμμετέχουν σε επιφανειακή διασκέδαση.
Το Level of Free Women είναι συγκεκριμένο
υπόγειο επίπεδο στο City of Endless Night. Εκεί ο αφηγητής έρχεται σε επαφή με
πλήθος ανθρώπων, κυρίως με γυναίκες που είναι ουσιαστικά διαχωρισμένες στην
κοινωνία ως «Free Women» αλλά με περιορισμένη ελευθερία, όπως εκπορνευμόμενες
και «sex workers».
Ο ήρωας παρατηρεί, αμφισβητεί και συγκρίνει
αυτές τις σχέσεις με αυθεντικούς ανθρώπινους δεσμούς, επιδεικνύοντας μια
κριτική στάση απέναντι στην επιφανειακή και τεχνητή «ελευθερία».
το τέλος του μυθιστορήματος:
CHAPTER XIV
THE
BLACK SPOT IS ERASED FROM THE MAP OF THE WORLD AND THERE IS DANCING IN THE
SUNLIGHT ON THE ROOF OF BERLIN
" Berlin has shut off the Ray generators of the
defence mines. — all over the desert of German soil men are pouring forth from
the ventilating shafts — the roof of Berlin is a-swarm with a mass of men
frolicking in the sunlight — the planes of the World Patrol have alighted on
the roof and have received and flashed back the news of the abdication of the
Emperor and the capitulation of Berlin — the world armies of the mines are out
and marching forth to police the city — "
The voice of
the instrument ceased. I looked about for Marguerite and saw her not. I was up
and running through the rooms of the cottage. I reached the outer door and saw
her in the garden, robed in a gown of gossamer white, her hair streaming loose
about her shoulders and gleaming golden brown in the quivering light. She was
holding out her hands to the East, where o'er the far-flung mountain craigs the
God of Day beamed down upon his worshipper.
In a frenzy
of wild joy I called to her — " Babylon is fallen — is fallen ! The black
spot is erased from the map of the world! "
(απόδοση στα νέα
Ελληνικά):
«Το Βερολίνο έχει απενεργοποιήσει τις γεννήτριες της Ακτίνας στα
αμυντικά ορυχεία. — σε όλη την έρημη γη της Γερμανίας οι άνθρωποι ξεχύνονται
από τους αεραγωγούς εξαερισμού — η οροφή του Βερολίνου σφύζει από πλήθη
ανθρώπων που παίζουν και χαίρονται στο φως του ήλιου — τα αεροσκάφη της
Παγκόσμιας Περιπολίας έχουν προσγειωθεί στην οροφή και έχουν παραλάβει και
μεταδώσει την είδηση της παραίτησης του Αυτοκράτορα και της συνθηκολόγησης του
Βερολίνου — οι παγκόσμιοι στρατοί των ορυχείων έχουν εξέλθει και προελαύνουν
για να επιβάλουν την τάξη στην πόλη —»
Η φωνή της συσκευής σώπασε. Κοίταξα γύρω μου
για τη Μαργκερίτ, μα δεν τη είδα. Πετάχτηκα όρθιος και άρχισα να τρέχω μέσα στα
δωμάτια του εξοχικού. Έφτασα στην εξώπορτα και την είδα στον κήπο, ντυμένη με
έναν αέρινο λευκό χιτώνα, τα μαλλιά της λυτά να κυλούν στους ώμους της και να
λαμπυρίζουν χρυσοκάστανα στο τρεμάμενο φως. Άπλωνε τα χέρια της προς την
Ανατολή, όπου πάνω από τις μακρινές, απλωμένες βραχώδεις κορυφές των βουνών ο
Θεός της Ημέρας έστελνε τις ακτίνες του στον πιστό του.
Σε μια έξαλλη
έκρηξη άγριας χαράς, της φώναξα: «Η Βαβυλώνα έπεσε — έπεσε! Το μαύρο στίγμα
σβήστηκε από τον χάρτη του κόσμου!»
(από τις σελ. 345-347 της
έκδοσης του 1920).
σύνθεση πολλαπλών πηγών για την παρουσίαση
από σύντομη παρουσίαση του βιβλίου:
Ένα παράδειγμα
πρώιμης δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας, γραμμένο λίγο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο
Πόλεμο, το City of Endless Night φαντάζεται ένα μέλλον με μια πολύ
διαφορετική κατάληξη για τον Μεγάλο Πόλεμο. Τοποθετημένο στο έτος 2151 και σε
ένα υπόγειο Βερολίνο, ο πρωταγωνιστής μας είναι ο Lyman De Forrest (Λάιμαν Ντε
Φόρεστ), ένας Αμερικανός χημικός που εισέρχεται στην πόλη για να ανακαλύψει τις
κρυμμένες αλήθειες μιας απαγορευμένης μητρόπολης. Ο υπόγειος κόσμος φιλοξενεί
μια αυστηρά πειθαρχημένη κοινωνία 300.000.000 ανθρώπων στερημένων από το φως
του ήλιου. Ως ο πρώτος ξένος που εισέρχεται εκεί, φρίττει με όσα αντικρίζει —
αλλά θα καταφέρει να ολοκληρώσει την αποστολή του και να δραπετεύσει από τον
ζωντανό αυτόν τάφο;
από άλλη παρουσίαση του βιβλίου:
Το «City of Endless Night» του Milo
Hastings είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα γραμμένο στις αρχές του 20ού αιώνα. Η
ιστορία εκτυλίσσεται σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο που κυριαρχείται από έναν
απομονωμένο γερμανικό πολιτισμό, όπου μια άγνωστη καταστροφή έχει οδηγήσει στην
απομόνωση της Γερμανίας από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο πρωταγωνιστής,
ένας νεαρός χημικός που παρασύρεται μέσα σε αυτή την καταπιεστική κοινωνία,
έρχεται αντιμέτωπος με τις σκληρές πραγματικότητες ενός κόσμου που έχει
υποκύψει σε άκαμπτες ταξικές διακρίσεις, την ευγονική και τα μυστήρια της
συνθετικής ζωής.
Στην αρχή της αφήγησης, ο πρωταγωνιστής αναλογίζεται την παιδική του
εκπαίδευση και τις οικογενειακές επιρροές του, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει το
ιδιόμορφο γεωπολιτικό τοπίο της εποχής του. Η πλοκή εμβαθύνει στις μυστηριώδεις
επιπτώσεις “The “Ray” «Tης Ακτίνας», μιας επικίνδυνης δύναμης
που έχει παραλύσει την επικοινωνία με τη κάποτε πανίσχυρη Γερμανία.
Ύστερα από μια τραγική εξέλιξη,
όταν ο θείος του πεθαίνει σε ένα εργαστηριακό ατύχημα, ο πρωταγωνιστής
αποκαλύπτει μυστικά που συνδέονται με τα καταραμένα ορυχεία ποτάσας του
Στάσφουρτ. Στη συνέχεια, η ανακάλυψή του τον οδηγεί σε έναν επικίνδυνο υπόγειο
κόσμο, όπου καλείται να αντιμετωπίσει θανάσιμους κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων
συναντήσεων με τερατώδεις Γερμανούς ανθρακωρύχους, αποκαλύπτοντας σταδιακά
ανησυχητικές αλήθειες για την επιβίωση και την ανθρώπινη φύση που θέτουν υπό
αμφισβήτηση τον ίδιο τον πυρήνα της ταυτότητας και της αποστολής του.
από άλλη παρουσίαση του βιβλίου:
Το έτος είναι το
2041. Από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βερολίνο έχει μετατραπεί σε
μια τεράστια υπόγεια πόλη, κατοικημένη από 300 εκατομμύρια πολίτες που δεν
έχουν ποτέ δει τον ήλιο, και κυβερνώμενη από την αυταρχική δυναστεία των
Χοεντσόλερν. Κάθε πτυχή της ζωής είναι αυστηρά οργανωμένη: από τις ελεγχόμενες
μερίδες τροφίμων που διανέμονται με βάση την εργασία ως αντάλλαγμα για τροφή,
έως έναν Τύπο που λειτουργεί αποκλειστικά υπό την αιγίδα της Υπηρεσίας
Πληροφοριών. Ο Χριστιανισμός έχει καταργηθεί και κάθε αναπαραγωγή
πραγματοποιείται σύμφωνα με αυστηρές ευγονικές αρχές.
Ο Lyman De Forrest (Λάιμαν Ντε
Φόρεστ), ένας Αμερικανός χημικός, ανακαλύπτει έναν τρόπο να εξουδετερώσει τις
άμυνες του Βερολίνου και, υιοθετώντας την ταυτότητα ενός νεκρού Γερμανού (Karl Armstadt), εισέρχεται στην πόλη για να αποκαλύψει τις κρυφές της αλήθειες.
Ως ο πρώτος ξένος
εδώ και δεκαετίες που μπαίνει στη απαγορευμένη μητρόπολη, φρίττει αντικρίζοντας
μια κοινωνία όπου οι γυναίκες κρατούνται σε απομόνωση για αναπαραγωγή ή για την
ικανοποίηση ανδρών υψηλού κοινωνικού κύρους. Θα καταφέρει ο Ντε Φόρεστ να
δραπετεύσει από αυτόν τον ζωντανό τάφο;
Δημοσιευμένο λίγο μετά το τέλος
του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό το εντυπωσιακό δείγμα πρώιμης δυστοπικής
επιστημονικής φαντασίας θεωρείται ότι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Metropolis
του Φριτς Λανγκ.
Υπερσύνδεση:
City of Endless Night by Milo M. Hastings, Reviewed ...
City of Endless Night - Milo M. Hastings
City of endless night : Hastings, Milo, 1884-1957
ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
[ ανάρτηση 8 Ιανουαρίου 2026 :
Milo Hastings
“City of Endless Night”
novel 1920
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
ΣΚΕΨΗ ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου