Nelson Bond "The Cunning of the Beast" (1942) Η Πανουργία του Θηρίου διήγημα επιστημονική φαντασία ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

 

Nelson Bond

“The Cunning of the Beast” (1942)

Η Πανουργία του Θηρίου

in: “No Time Like the Future” (1954)

διήγημα

επιστημονική φαντασία

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

 

  

 

 

/ - 1.

 

 

 

 

 

 

/- 2.

 

 

Απογευματινή, Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 1969, σ. 5

 

(απόσπασμα από το άρθρο «Οι θεοί ήρθαν απ’ το διάστημα»)

   Το άρθρο αναφέρεται στο μπεστ-σέλλερ βιβλίο του Έριχ Φον Νταίνικεν, μιλά επίσης για θεωρία του Σοβιετικού Βιότσεσλαβ Ζάϊτσεφ, της Ακαδημίας Επιστημών της Λευκορωσίας, και  μετά παραθέτει συναφή διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, ανάμεσά τους και αυτό του Nelson Bond.

   H πηγή για το διήγημα του Nelson Bond λογικά πρέπει να είναι το περιοδικό Time (αυτό βέβαια με επιφύλαξη).

 

 

 

 

 

 

 

   Το “The Cunning of the Beast” γράφτηκε το 1942 και συμπεριλήφθηκε αργότερα στη συλλογή No Time Like the Future του Nelson S. Bond, που κυκλοφόρησε από την Avon το 1954. Το διήγημα είναι επίσης γνωστό με τον τίτλο “Another World Begins”.

 

   Η υπόθεση του «The Cunning of the Beast»

 Η ιστορία διαδραματίζεται σε έναν μακρινό εξωγήινο κόσμο, όπου ένας πολιτισμός ιδιαίτερα προηγμένος επιστημονικά έχει δημιουργήσει μια κοινωνία λογικών, διανοούμενων όντων. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Yawa Eloem, ένας επιστήμονας με λεπτό, ασθενικό σώμα αλλά μεγάλη πνευματική καλλιέργεια.

   Ο Eloem ανήκει στην πνευματική ελίτ του πλανήτη. Οι επιστήμονες αυτού του κόσμου θεωρούν ότι έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο πολιτισμού όπου η λογική, η γνώση και η επιστήμη μπορούν να υποτάξουν τη φύση και να εξαλείψουν τα πρωτόγονα ένστικτα.

Η δημιουργία των δύο πλασμάτων

    Ο Eloem έχει αναλάβει ένα φιλόδοξο πείραμα: θέλει να δημιουργήσει ζωικές μορφές με υψηλή νοημοσύνη, οι οποίες θα μπορούν να υπηρετούν τους επιστήμονες και να απαλλάσσουν την ανώτερη κοινωνία από τις ταπεινές και κουραστικές εργασίες.

Έτσι δημιουργεί δύο πλάσματα.

   Τα ονόματά τους, αποκαλύπτονται με το τέλος του διηγήματος, είναι Adam (He) και Eve (She).

   Η επιλογή των ονομάτων, όπως αποκαλύπτεται σταδιακά, δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο Bond κατασκευάζει από την αρχή μια επιστημονικοφανή εκδοχή της ιστορίας της Γένεσης.

   Τα δύο πλάσματα τοποθετούνται σε έναν ειδικά διαμορφωμένο, σχεδόν παραδεισιακό κήπο. Εκεί έχουν όλα όσα χρειάζονται για να ζήσουν. Ο Eloem και οι συνάδελφοί του τα παρακολουθούν και προσπαθούν να τα εκπαιδεύσουν.

Όμως το πείραμα αρχίζει να παίρνει διαφορετική τροπή.

Το πρόβλημα με τον Adam και την Eve

    Ο Eloem διαπιστώνει ότι τα δύο πλάσματα δεν συμπεριφέρονται όπως περίμενε. Έχουν αποκτήσει όχι μόνο νοημοσύνη, αλλά και κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: ανεξάρτητη βούληση. Δεν θέλουν απλώς να εκτελούν εντολές. Αρχίζουν να εξερευνούν τον κόσμο τους, να κάνουν ερωτήσεις και να αναζητούν τρόπους να κατανοήσουν την κατάστασή τους.

   Για τον Eloem αυτό είναι μια αποτυχία του πειράματος.

   Ο δημιουργός τους ήθελε να κατασκευάσει έξυπνους υπηρέτες. Δημιούργησε όμως όντα που μπορούν να σκέφτονται.

   Και εδώ βρίσκεται η βασική ειρωνεία της ιστορίας: οι επιστήμονες έχουν δώσει στα δημιουργήματά τους το ίδιο εργαλείο που οι ίδιοι θεωρούν κορυφαίο επίτευγμα — τη νοημοσύνη — αλλά τώρα δεν μπορούν να την ελέγξουν.

Η «πτώση»

    Ο Adam και η Eve τελικά παραβαίνουν τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί από τον Eloem.

    Οι δύο δημιουργημένοι άνθρωποι αρχίζουν να αποκτούν γνώση που ο δημιουργός τους δεν σκόπευε να τους δώσει. Και, κυρίως, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται σε μια τεχνητά ελεγχόμενη κατάσταση.

   Tα πλάσματα επαναστατούν, εισέρχονται λάθρα στο ιδιωτικό εργαστήριο του Eloem όταν εκείνος απουσιάζει, με τη βοήθεια του όφι, και εκεί μαθαίνουν την ικανότητα να κάνουν το κακό.

   Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του διηγήματος. Το «κακό» δεν εμφανίζεται απλώς ως κάποιο φυσικό ένστικτο των πλασμάτων. Συνδέεται με την απόκτηση γνώσης και με την αποκάλυψη των δυνατοτήτων που ο δημιουργός τους προσπάθησε να κρατήσει κρυφές.

Η αντίδραση των δημιουργών

    Οι υπόλοιποι επιστήμονες,  μετά από αλεπάλληλα σαμποτάζ, δολοφονίες και  ανατινάξεις, αντιλαμβάνονται πλέον ότι το πείραμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

   Και τότε στρέφονται εναντίον του ίδιου του Eloem. Ο αρχηγός του Μεγάλου Συμβουλίου, ο Kron, καλεί τον Γαβριήλ (βασιλικό αγγελιαφόρο) και τον Μιχαήλ (τάγμα της επίθεσης).

    Αυτό είναι ένα δεύτερο επίπεδο ειρωνείας: ο Eloem, που δημιούργησε τον Adam και την Eve με την πρόθεση να υπηρετούν τους επιστήμονες, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με τις συνέπειες του δικού του πειράματος.

   Οι συνάδελφοί του αποφασίζουν να τον τιμωρήσουν με εξορία. Τον στέλνουν με διαστημόπλοιο σε μια μακρινή περιοχή του σύμπαντος.

   Αλλά δεν τον στέλνουν μόνο. Μαζί του βάζουν και τα δύο δημιουργήματά του, τον Adam και την Eve.

    Ο αναγνώστης έχει παρακολουθήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή μια ιστορία που μοιάζει με παράξενη επιστημονική περιπέτεια: ένας εξωγήινος επιστήμονας δημιουργεί δύο νοήμονα πλάσματα, αυτά επαναστατούν και τελικά εξορίζονται μαζί με τον δημιουργό τους.

   Στο τέλος όμως αντιλαμβανόμαστε ότι ο Bond έχει ουσιαστικά ξαναγράψει την ιστορία της Γένεσης ως science fiction.

    Ο Eloem αντιστοιχεί στον δημιουργό που θέτει τους όρους του «παραδείσου», ενώ ο He (Adam) και η She (Eve) είναι τα δύο πρώτα ανθρώπινα πλάσματα. To εργαστήριο του Eloem είναι ο Κήπος της Εδέμ, η απαγορευμένη γνώση αποκτά επιστημονική μορφή και η απομάκρυνσή τους από τον αρχικό παράδεισο γίνεται μια διαστημική εξορία, όπου η αναγνώριση του παραλληλισμού γίνεται στα τελευταία σημεία της ιστορίας.

    Τι σημαίνει ο τίτλος «The Cunning of the Beast»

Ο τίτλος είναι ειρωνικός.

   Η «πανουργία του θηρίου» φαίνεται αρχικά να αφορά τα δύο δημιουργήματα, τα οποία οι επιστήμονες θεωρούν κατώτερα όντα — ζώα που κατασκευάστηκαν για να τους υπηρετούν.

    Όμως σταδιακά ο αναγνώστης βλέπει ότι τα υποτιθέμενα «θηρία» διαθέτουν πολύ περισσότερη δυνατότητα αυτονομίας και επιβίωσης από όσο είχαν υπολογίσει οι δημιουργοί τους.

    Και υπάρχει μια ακόμη ειρωνεία: οι ίδιοι οι «ανώτεροι» επιστήμονες, με όλη τους την τεχνολογία και τη λογική, δεν κατορθώνουν να ελέγξουν το δημιούργημά τους.

Έτσι το διήγημα αντιστρέφει τη σχέση:

δημιουργός → δημιούργημα → υπηρέτης → ανεξάρτητο ον

και τελικά το «θηρίο» γίνεται ο φορέας μιας νέας ιστορίας.

Ο Bond παίρνει:

τον Παράδεισο: έναν τεχνητό εξωγήινο κήπο (τον θόλο),

τον Θεό/Δημιουργό: τον επιστήμονα,

τον Αδάμ και την Εύα: δύο τεχνητά δημιουργημένα νοήμονα όντα, αρχικά τον He και μετά την She (δύο She, όπου η πρώτη εκδοχή της καταστρέφεται από τον επιστήμονα)

το Δέντρο της Γνώσης: την απαγορευμένη επιστημονική γνώση,

το Προπατορικό Αμάρτημα: την παραβίαση των περιορισμών,

την Έξοδο από την Εδέμ: την εξορία στο διάστημα,

και την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας: την αρχή ενός νέου κόσμου.

    Γι' αυτό το εναλλακτικό όνομα του διηγήματος, “Another World Begins”, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό.

 

 

 

 

Η απόδοση του διηγήματος

 

 

Η Πανουργία του Θηρίου

   Υπήρξαν πολλά δυσάρεστα σχόλια σχετικά με την υπόθεση του αείμνηστου αδελφού μας, του Yawa Eloem, και ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί που αισθάνονται πως η τιμωρία που του επιβλήθηκε, όσο αυστηρή κι αν ήταν, και πάλι δεν αποτέλεσε πλήρη ανταπόδοση για το κακό που εξαπέλυσε ανάμεσά μας.

   Με αυτούς τους εκδικητικούς ανθρώπους θα ήθελα να διαφωνήσω. Ας μη θεωρηθεί, τώρα, ότι βλέπω με επιδοκιμασία τα πειράματα του μορφωμένου και δυστυχισμένου Doctor Eloem. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει· καθώς ήμουν ένας από τους παλαιότερους φίλους του και από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους εκμυστηρευόταν τις σκέψεις του, ίσως να ήμουν ο πρώτος που τον προειδοποίησε να μην πράξει αυτό που τελικά έπραξε. Αυτή την προειδοποίηση του την έδωσα τη νύχτα που ο Yawa συνέλαβε τη συγκλονιστική του φιλοδοξία.

   Όμως, σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι πρόθεσή του ήταν να ανατρέψει τον μεγάλο μας πολιτισμό, να καταστρέψει την κουλτούρα μας και να παραδώσει την εξουσία της αγαπημένης μας πατρίδας στα χέρια βάρβαρων τεράτων, αισθάνομαι ότι οφείλω να παρουσιάσω τα πραγματικά γεγονότα.

   Ο Doctor Eloem είναι περισσότερο άξιος οίκτου παρά περιφρόνησης. Ήταν το θλιβερό πεπρωμένο ενός ανθρώπου που, ερευνώντας μυστικά τα οποία θα ήταν προτιμότερο να παραμείνουν άγνωστα, κατόρθωσε τελικά να δημιουργήσει ένα τέρας ισχυρότερο από τον δημιουργό του.

    Θυμάμαι πολύ καλά τη νύχτα κατά την οποία γεννήθηκε το όνειρο του Yawa.

   Ήταν η Νύχτα του Απόλυτου Σκότους, η οποία συμβαίνει μόνο μία φορά σε κάθε δώδεκα περιστροφές του Kios. Και οι δύο ήλιοι είχαν δύσει και και τα εννέα φεγγάρια είχαν χαθεί από τον ουρανό. Αναμφίβολα τα φλεγόμενα άστρα έλαμπαν κανονικά στον κυκλικό, κατάμαυρο θόλο του διαστήματος, αλλά από το Refuge μας δεν μπορούσαμε να τα δούμε. Μεγάλα σύννεφα κρέμονταν πυκνά πάνω από τον προστατευτικό μας Dome· πάνω στο διαφανές ημισφαίριό του, χείμαρροι διαβρωτικής βροχής μαστίγωναν με αδιάκοπη αγριότητα.

Παρόλο που τα καταφύγιά μας θερμαίνονταν και διατηρούνταν στεγνά ακριβώς για τέτοιες περιστάσεις, το σώμα μου έτριζε και βογκούσε όταν προσπαθούσα να κινηθώ· ένα από τα άκρα μου είχε ακινητοποιηθεί τόσο πολύ μέσα στην άρθρωσή του, ώστε μόλις και μετά βίας μπορούσα να το κάνω να υπακούσει στη θέλησή μου. Ο Eloem βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση, καθώς μόλις πρόσφατα είχε ολοκληρώσει μια αποκατάσταση στην Clinic, όμως η συμπύκνωση επηρέαζε την όρασή του και, ξανά και ξανά, καθώς καθόμασταν εκεί κουλουριασμένοι μέσα στη δυστυχία μας, σκούπιζε την υγρασία από το visor του.

   Αμυδρά ακούσαμε τον κρότο από βιαστικά βήματα και, κοιτάζοντας φοβισμένα μέσα στις ομίχλες, είδαμε τον φίλο μας Nesro, ο οποίος είχε παγιδευτεί μέσα στη φονική καταιγίδα και έτρεχε καθυστερημένα προς το καταφύγιο. Όμως, πριν ακόμη προλάβουμε να τον καλέσουμε στο θόλο μας, έπεσε θύμα του καταραμένου κλίματος. Τα βήματά του εξασθένησαν· οι αρθρώσεις του ακινητοποιήθηκαν· παραπάτησε και σωριάστηκε με το κεφάλι μπροστά.

    Μας κυρίευσε τρόμος. Για έναν Kiosian, το να παραμείνει για περισσότερα από λίγα λεπτά ξαπλωμένος πάνω σε εκείνο το μουσκεμένο έδαφος σήμαινε βέβαιο τέλος. Όμως ήμασταν ανήμποροι. Μια απόπειρα διάσωσης χωρίς shedders θα μας έφερνε στην ίδια ακριβώς κατάσταση.

    Ο Eloem τινάχτηκε όρθιος και τα λόγια που φώναξε θα έπρεπε να πείσουν τους εχθρούς του ότι, όποια κι αν ήταν τα άλλα ελαττώματά του, δεν ήταν δειλός.

   «Κουράγιο, Nesro», φώναξε. «Ερχόμαστε.»

   Αλλά ως απάντηση στα λόγια του ήρθε μια κραυγή από τον πεσμένο Nesro.

   «Όχι, σύντροφοι! Καλύτερα να τελειώσει ένας παρά πολλοί». Η φωνή του ήταν αδύναμη. «Ανοίξτε το Refuge. Θα προσπαθήσω να φτάσω χωρίς το carrier μου.»

    Τότε κραυγάσαμε όλοι μαζί:

    «Όχι, Nesro... όχι! Δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρεις! Η βροχή του θανάτου—»

    Μα οι εκκλήσεις μας ήταν μάταιες. Απεγνωσμένα ο Nesro ξεγλίστρησε από την αστραφτερή από τη βροχή κάλυψη του carrier του και όρμησε προς το μέρος μας, φλεγόμενος σαν κατακόκκινη κολόνα μέσα στο σκοτάδι. Για μια στιγμή φάνηκε πως η τρέλα του ίσως στεφόταν με επιτυχία... αλλά μόνο για μια στιγμή.

    Ύστερα το ωμό και φρικτό δηλητήριο της βροχής διαπέρασε την αδύναμη προστασία του. Μια ψηλή, λεπτή κραυγή πόνου έσκισε τα νεύρα μας και, εκεί όπου βρισκόταν ο Nesro, άνθισε για λίγο μέσα στη νύχτα μια λευκή πυράκτωση, τόσο εκτυφλωτική ώστε ήταν αδύνατο να την κοιτάξεις.

Και ύστερα—... τίποτα.

Έτσι τελείωσε ο Nesro.

    Συγκινήθηκα, όμως το συναίσθημά μου δεν ήταν τίποτα μπροστά σε εκείνο του φίλου μου, του μορφωμένου Yawa Eloem. Βόγκηξε και, εκεί μέσα στο μικροσκοπικό μας Refuge (καταφύγιο), καταράστηκε μεγαλόφωνα, προφέροντας Ονόματα που δεν τολμώ να επαναλάβω.

    «Τώρα, συμφορά και απελπισία», κραύγασε τρομερά, «πάνω στους χλευαστικούς θεούς που μας έκαναν τα αδύναμα πλάσματα που είμαστε! Γιατί είμαστε ταυτόχρονα κύριοι ενός κόσμου και δειλοί υπηρέτες κάθε στοιχείου αυτού του κόσμου. Τι σημασία έχει ότι η διάνοιά μας έχτισε για εμάς μια αυτοκρατορία ή ότι, με την εξυπνάδα και τη σοφία μας, έχουμε εξερευνήσει τα μυστικά ενός σύμπαντος; Οι διάνοιές μας είναι ζωντανά μεγαλεία, κι όμως κουτσαίνουμε μέσα στο βασίλειό μας σαν ανάπηροι, οι πιο φτωχοί απ’ όλα όσα κατέχουμε.

    »Ακόμη κι εκείνα τα άγρια, ζωντανά θηρία που ψάχνουν για σκουλήκια κάτω από τις πέτρες τολμούν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις που εμάς μας γονατίζουν. Ακόμη και τέτοιοι άθλιοι όγκοι όπως εκείνος—»

    Και έδειξε με το τρεμάμενο χέρι του προς το carrier του Nesro, εγκαταλειμμένο και μουσκεμένο από τη βροχή. Ήταν πεσμένο με την όψη προς τα κάτω μέσα σε ένα ρυάκι που το μαστίγωνε ο άνεμος, ακίνητο, σκουριασμένο, κατεστραμμένο πέρα από κάθε δυνατότητα επισκευής.

    Καθώς κοιτούσαμε, ένα μικρό air-breather ξεπρόβαλε τρέχοντας από το δάσος. Το τριχωτό πλάσμα μύρισε με ελπίδα γύρω από το carrier. Ύστερα, μη βρίσκοντας καμία μυρωδιά που να μπορεί να ικανοποιήσει την αποκρουστική του όρεξη, απομακρύνθηκε με μικρά, βαριά βήματα, ενώ η βροχή έσταζε από το τρίχωμά του.

Ανατρίχιασα και ρώτησα λογικά:

    «Μα ασφαλώς, Eloem, δεν θα αντάλλασσες την ψυχή σου με το άξεστο σώμα ενός τέτοιου θηρίου; Είναι αλήθεια πως οι θεοί όρισαν ότι πρέπει να πληρώνουμε ένα τίμημα για την κυριαρχία μας. Δεν διαθέτουμε τη σωματική αντοχή εκείνων των κατώτερων ζώων. Αλλά δεν αποτελεί επαρκή αντιστάθμισμα η ανώτερη διάνοιά μας;

   »Και όσο για τη μορφή και την ουσία, έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Οι πρόγονοί μας δεν γνώριζαν πώς να κατασκευάζουν απτά σώματα για τον εαυτό τους. Σήμερα περιβάλλουμε τον εαυτό μας με επιδέξια κατεργασμένα μεταλλικά carriers, τα οποία εκτελούν για εμάς όλες τις σωματικές λειτουργίες.»

    «Μπα!» έφτυσε ο Yawa αγριεμένα. «Carriers που απλώς κάνουν ακόμη πιο εμφανή την ανικανότητά μας. Ντυνόμαστε με κελύφη σφυρηλατημένου μετάλλου και φανταζόμαστε πως αποκτήσαμε κινητικότητα. Αλλά είναι αλήθεια αυτό; Όχι! Το μόνο που καταφέραμε είναι να κάνουμε τους εαυτούς μας δούλους των σωμάτων που κατασκευάσαμε—»

    Γέλασε κούφια, μιμούμενος τη φλυαρία των ειδικών της Clinic:

   «Γράσο εδώ... γράσο εκεί... μια σταγόνα λάδι στην άρθρωση του γονάτου. Αντικατάσταση φακού... αντικατάσταση δακτύλων... επισκευή σκουριασμένης πλάκας στον μετωπιαίο λοβό—»

    «Ωστόσο», διαμαρτυρήθηκα, «τα μεταλλικά μας σώματα πράγματι μας επιτρέπουν να μετακινούμαστε ευκολότερα, να εκτελούμε εργασίες που διαφορετικά θα ήταν αδύνατες.»

    «Και κάτω από ποιο μειονέκτημα;» βρόντηξε. «Στο κρύο τρέμουμε και ανατριχιάζουμε μέσα στα νοητικά μας σπίτια· στη ζέστη, τα εύκαμπτα πριτσίνια μας στρεβλώνονται και λιώνουν. Στον ξηρό καιρό οι αρθρώσεις μας μπλοκάρουν από την άμμο που τρίζει. Στην υγρασία—»

   Σταμάτησε και κοίταξε πικρά το άδειο carrier του Nesro. «—πεθαίνουμε.»

   Είπα παραιτημένα:

   «Αυτό που λες είναι αλήθεια. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει γι’ αυτό. Εγώ, τουλάχιστον, είμαι ικανοποιημένος—»

   «Εγώ όμως δεν είμαι! Πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος ζωής από το να είμαστε αξιολύπητα στριμωγμένοι, φυλακισμένοι σε ένα μεταλλικό κουφάρι. Πρέπει να υπάρχει κάποια άλλη μορφή υπηρέτη—»

    Σταμάτησε απότομα και τον κοίταξα με περιέργεια.

   «Ναι;»

   «Υπηρέτη», επανέλαβε. «Ναι, αυτό είναι! Ένα άλλο είδος υπηρέτη. Κάποιος που δεν θα λιώνει στη ζέστη και δεν θα παγώνει στο κρύο, δεν θα μαραίνεται στην ξηρασία και δεν θα σαπίζει στη βροχή. Ένας υπηρέτης προσαρμοσμένος από τη Φύση να αντιμετωπίζει τους τρόμους της Φύσης. Αυτό χρειάζεται η φυλή μας· αυτό πρέπει να αποκτήσουμε... και θα το αποκτήσουμε!»

   «Μα πού θα βρεις έναν τέτοιο υπηρέτη;»

   Ο Yawa Eloem έδειξε με το τρίζον χέρι του προς το δάσος, που ήταν τυλιγμένο στην ομίχλη.

   «Εκεί έξω, αδελφέ μου.»

   «Στο δάσος; Εννοείς—»

   «Ναι. Τα πλάσματα από σάρκα. Τα air-breathers.»

   Γέλασα. Παρά τον πόνο και τη δυστυχία μου, γέλασα. Ήταν απλώς υπερβολικά γελοία η ιδέα να εκπαιδεύσουμε εκείνα τα μικροσκοπικά, τριχωτά θηρία ώστε να εκτελούν για εμάς τις χειρωνακτικές εργασίες μας.

   «Ω, έλα τώρα, Eloem, δεν μπορεί να μιλάς σοβαρά. Εκείνα τα αξιοθρήνητα, καχεκτικά αδύναμα πλάσματα;»

   «Κουβαλούν μέσα τους», είπε αργά και με οξυδέρκεια, «τον σπόρο της έμψυχης ζωής. Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία, φίλε μου. Το σπέρμα της ζωής. Το μέγεθός τους, η μορφή τους... τέτοια πράγματα είναι ασήμαντα. Αυτά θα τα πλάσω σύμφωνα με τις απαιτήσεις μας. Θα τα σηκώσω από τα τέσσερα πόδια τους, θα αναδιαμορφώσω τα κτηνώδη μυαλά τους για να τους δώσω διάνοια. Ναι, ακόμη κι αυτό, εγώ, ο Yawa Eloem, θα το κατορθώσω. Και το ορκίζομαι ενώπιον των θεών.»

Μια παράξενη ανησυχία με γέμισε, χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Είπα σκεπτικός:

   «Πρόσεχε, O Yawa, μήπως αυτοί οι ίδιοι θεοί προσβληθούν από την πρόθεσή σου. Δεν είμαι κανένας σχολαστικός σοφιστής, όμως μου φαίνεται πως υπάρχουν ορισμένα όρια πέρα από τα οποία δεν μπορεί κανείς να προχωρήσει χωρίς να τολμά υπερβολικά. Η αλλαγή της μορφής, η παροχή σοφίας — αυτά είναι κατορθώματα που μόνο οι θεοί μπορούν να επιτελούν ατιμωρητί. Δεν είναι για όντα σαν εσένα κι εμένα—»

    Φοβάμαι όμως πως ο Yawa δεν άκουσε τα λόγια μου. Ήταν υπερβολικά απορροφημένος από το όραμα που είχε έρθει σ’ αυτόν. Εκεί, μέσα στη βροχή και στο σκοτάδι, δίπλα μου, κινήθηκε και η φωνή του ήταν εκστατική και διαπεραστική από το όνειρο.

   «Ναι, αυτό θα κάνω», διακήρυξε. «Θα οικοδομήσω μια νέα φυλή, μια φυλή υπηρετών υπάκουων σε εμάς, τους κυρίους τους.»

 

   Πολλές χρονικές περίοδοι πέρασαν ώσπου να ξαναδώ τον Yawa Eloem. Εμείς, οι Kios, είμαστε φυλή απομονωμένη, χωρισμένη από τη φύση μας και ατομικιστική στις εργασιακές μας συνήθειες, κι εγώ ήμουν απασχολημένος με δικά μου καθήκοντα. Το Grand Council (Μεγάλο Συμβούλιο) μου είχε αναθέσει να τελειοποιήσω έναν τύπο σκάφους, με τον οποίο οι άποικοί μας θα μπορούσαν να διασχίζουν το σκοτάδι του διαστήματος και να φτάνουν στους ακόμη ακατάκτητους πλανήτες του διπλού μας ήλιου. Με αυτό το τεράστιο έργο ήμουν απασχολημένος.

    Έτσι τα φεγγάρια γέμιζαν και άδειαζαν. Τρεις φορές άλλαξαν οι εποχές, ζεστές και κρύες, υγρές και ξηρές και πάλι υγρές. Και μέσα στην απομόνωση του δικού του θολωτού εργαστηρίου, ο Yawa Eloem συνέχιζε τα μυστικά του έργα ολομόναχος.

   Και ύστερα, ένα διπλό λυκόφως, όταν οι κατακόκκινες ακτίνες του μικρότερου ήλιου που έδυε στον βορρά έσμιξαν σε παράξενες σκιές με την ωχρή πράσινη λάμψη της νότιας δύσης του μεγαλύτερου ήλιου, ο Yawa ήρθε στο εργαστήριό μου.

    Ο ενθουσιασμός ήταν έντονος μέσα του και, χωρίς κανέναν πρόλογο τυπικού χαιρετισμού, φώναξε:

     «Φίλε μου, θα ήθελες να αντικρίσεις ένα θαύμα ικανό να προκαλέσει δέος και στην πιο τολμηρή καρδιά;»

   «Μα ποιος δεν θα ήθελε;» γέλασα.

   «Τότε έλα!» φώναξε ο Yawa με ένταση. «Έλα μαζί μου και θαύμασε και δες!»

    Και πήρε τον δρόμο προς το δικό του Dome...

   Ας μου επιτραπεί να πω ότι ποτέ δεν έζησε επιστήμονας μέσα σε τόσο μεγάλη πολυτέλεια όση εκείνη με την οποία είχε περιβάλει τον εαυτό του ο Eloem. Το Dome του δεν αποτελούνταν από έναν και μόνο θάλαμο, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους από εμάς· το δικό του ήταν ένα τεράστιο οικοδόμημα, χωρισμένο σε αναρίθμητα δωμάτια και εσοχές, καθένα αφιερωμένο στον δικό του σκοπό.

    Περάσαμε πρώτα από ένα χημικό εργαστήριο· οι τοίχοι του, γεμάτοι ράφια, έλαμπαν από αμέτρητες σειρές φιαλιδίων και δοχείων· ύστερα διασχίσαμε μια βιβλιοθήκη, τα σκονισμένα βιβλία της οποίας κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα της ζωντανής γνώσης· αλλού απλώνονταν θάλαμοι γεμάτοι ηλεκτρικές συσκευές, χειρουργικό εξοπλισμό και παράξενες μηχανές, των οποίων τον σκοπό δεν μπορούσα καν να μαντέψω.

    Θυμάμαι ότι διασχίσαμε ένα δωμάτιο γεμάτο ατμούς, μέσα στο οποίο ήταν βυθισμένη μια υδροπονική δεξαμενή, από όπου αναδυόταν μια παράξενα δυσάρεστη οσμή. Δεν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα για το τι περιείχε αυτή η δεξαμενή, θυμάμαι όμως ότι, καθώς περνούσαμε, από τα λαδερά της βάθη ξεπρόβαλε κάτι παράξενο και άμορφο, που γρατζουνούσε με νύχια χωρίς νύχια τους τοίχους της φυλακής του και εξέπεμπε φυσαλίδες με θλιβερές κραυγές, μέσα σε μια άφωνη φρίκη.

    Αλλά πέρα από όλα αυτά, τους θαλάμους των πειραμάτων του, ο Yawa με οδήγησε γρήγορα ώσπου φτάσαμε τελικά στην πιο απομακρυσμένη πόρτα.

    Μπροστά της σταμάτησε για μια στιγμή, με δραματικό τρόπο.

   Και ύστερα:

   «Εδώ», διακήρυξε, «βρίσκεται ο τελικός μου θάλαμος δοκιμών. Εδώ βρίσκεται η ολοκλήρωση της μεγάλης μου εφεύρεσης.»

     Άνοιξε διάπλατα την πόρτα και μου έκανε νόημα να μπω.

   Δικαίως ο Yawa μπορούσε να καυχιέται για όσα είχε δημιουργήσει εκεί. Ομολογώ ειλικρινά πως τα μάτια μου, ακολουθώντας την κίνηση του χεριού του, άνοιξαν διάπλατα από έκπληξη μπροστά σε αυτό που αντίκρισαν.

   Δεν ήταν απλώς ένα δωμάτιο. Ήταν μια απέραντη έκταση καλυμμένη από Dome, διαμορφωμένη ώστε να μοιάζει με πραγματικό ζωντανό δάσος.

    Όχι, περισσότερο από δάσος· ας πούμε καλύτερα ένας κήπος, ένας παράδεισος.

    Η βλάστησή του ήταν τόσο ποικίλη όσο οποιαδήποτε είχε δημιουργήσει η ίδια η Φύση. Κι όμως, με τόση σκέψη είχε συλλάβει και πραγματοποιήσει τον σκοπό του ο Yawa Eloem, ώστε εδώ είχε φέρει στη ζωή ένα τοπίο ομορφότερο από οποιοδήποτε είχε σπείρει ποτέ το απρόσεκτο χέρι της Φύσης.

   Εδώ ένα ψηλό άλσος ύψωνε προς τα πάνω πράσινες κορυφές· εκεί, ανάμεσα σε βρυώδεις όχθες στολισμένες με ευωδιαστά λουλούδια, κυλούσε ένα μικροσκοπικό κρυστάλλινο ρυάκι· αλλού, περιτριγυρισμένοι από πλούσια λιβάδια, απλώνονταν νωχελικοί λόφοι και πεδινές εκτάσεις γεμάτες ώριμα σιτηρά.

   Μικρά ζώα κινούνταν μέσα στα δάση, και τα ανήσυχα μουρμουρητά τους ήταν βάλσαμο για τα κουρασμένα πνεύματα· ψάρια άστραφταν και κυμάτιζαν στα νερά του ρυακιού· και από κάποιο μακρινό άλσος ερχόταν ο συναρπαστικός ρυθμός ενός κελαηδήματος που υψωνόταν μέσα στη χαρά.

    Κοίταξα τον Eloem, άφωνος από θαυμασμό.

   «Είναι», φώναξα, «είναι πράγματι ένα θαύμα αυτό που δημιούργησες εδώ, σοφέ Yawa! Τι ομορφιά και τι γοητεία! Το Grand Council θα μείνει κατάπληκτο.»

   «Έτσι νομίζεις;» ρώτησε, ευχαριστημένος από τον έπαινό μου. «Πραγματικά έτσι νομίζεις;»

   «Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Μα τους θεούς, Eloem, μακάρι ολόκληρος ο πλανήτης μας να ήταν τόσο ευχάριστος όσο αυτή η μικρή γωνιά που δημιούργησες κάτω από το Dome του εργαστηρίου σου. Τι χαρά θα ήταν δική μας, τι υπέροχη ύπαρξη θα είχαμε, αν όλος ο Kios ήταν ένας τέτοιος κήπος· μια προστατευμένη χώρα των θαυμάτων όπου θα μπορούσαμε να κατοικούμε χωρίς φόβο για τους φυσικούς τρόμους που μας πολιορκούν... τη ζέστη και το κρύο, την ξηρασία και τη φονική βροχόπτωση.

    »Είπες πως θα μου προκαλούσες δέος, φίλε μου. Το κατάφερες πέρα από τα πιο τρελά σου όνειρα. Υποκλίνομαι μπροστά σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη που δημιούργησε την τελειότητα.»

   «Όμως», είπε ο Yawa, «δεν έχεις δει τα πάντα.»

   «Υπάρχουν κι άλλα να δω;»

   «Πολύ περισσότερα. Δεν έχεις δει ακόμη το σπουδαιότερο από τα επιτεύγματά μου. Έλα.»

   Και πήρε τον δρόμο πάνω σε ένα μικρό μονοπάτι που καμπύλωνε μέσα στην άγρια βλάστηση.

   Καθώς πλησιάζαμε σε ένα άλσος βαθιά φωλιασμένο ανάμεσα στους κυματιστούς λόφους, φώναξε με ήπια φωνή:

   «Γιε μου! Γιε μου! Πού είσαι, παιδί της δημιουργίας μου;»

   Και πριν προλάβω να ρωτήσω για αυτόν τον παράξενο χαιρετισμό, μια κίνηση έσπασε τη σιωπή του ξέφωτου. Τα κλαδιά παραμερίστηκαν και από μια φυλλώδη κρυψώνα βγήκε ένα όραμα που με άφησε άναυδο και άφωνο.

   Ήταν ένα ζωντανό πλάσμα, ένα ζώο από σάρκα και αίμα, ένα air-breather που βάδιζε όρθιο πάνω στα δύο πίσω άκρα του.

    Πραγματικά είχε καυχηθεί ο Eloem ότι θα έπλαθε ένα δημιούργημα κατ’ εικόνα του.

   Η μορφή του έμοιαζε τόσο πολύ με εκείνη των carriers που κατασκευάζουμε εμείς οι Kios για δική μας χρήση, ώστε για μια στιγμή πίστεψα ότι επρόκειτο για μια γιγάντια φάρσα. Νόμισα πως ο Eloem, για να με διασκεδάσει, είχε καλύψει με χρώμα το carrier κάποιου φίλου ή βοηθού.

   Ύστερα είδα πως το σώμα αυτού του τέρατος δεν ήταν σφυρηλατημένο από ανθεκτικά μέταλλα όπως τα δικά μας, αλλά ήταν μαλακό, παλλόμενο, ελαστικό.

   Η παράξενη σκοτεινή ανάπτυξη τριχώματος που κάλυπτε το κεφάλι, το στήθος και τα άκρα του φύτρωνε φυσικά, όπως φαινόταν, μέσα από την ίδια του τη σάρκα.

Ανέπνεε με μεγάλες, βαριές κινήσεις του στήθους και τα πλατιά, φυσικά οπτικά του όργανα δεν ήταν ευαίσθητα visors όπως εκείνα μέσα από τα οποία βλέπουμε εμείς, αλλά τα φυσικά μάτια των ζώων.

   Τώρα αυτά μετακινούνταν από τον έναν στον άλλο μας, εξετάζοντάς μας σιωπηλά, καθώς το αισθανόμενο θηρίο ρώτησε:

   «Ναι, κύριέ μου; Εσύ με φώναξες;»

   Ο Eloem, με φωνή καλοπροαίρετη και θερμή σαν εκείνη ενός γονιού, ρώτησε:

   «Πού ήσουν, γιε μου;»

   Το πλάσμα απάντησε ήρεμα:

   «Περιπλανιόμουν στα χωράφια, απολαμβάνοντας με τα ρουθούνια μου το άρωμα των λουλουδιών. Περπάτησα ανάμεσα στα δέντρα και τα άγγιξα, θαυμάζοντας τη δυνατή, τραχιά στιβαρότητά τους. Γονάτισα δίπλα στο ρυάκι και ήπια από τα νερά του. Γεύτηκα τα μούρα των κλημάτων και τους καρπούς των δέντρων και ευχαρίστησα εσένα, O Yawa, κύριέ μου, που έφερες αυτά τα πράγματα στην ύπαρξη και έφερες κι εμένα σε αυτόν τον παράδεισο.»

   «Και είσαι ευτυχισμένος, γιε μου;»

   «Ευτυχισμένος;»

   Το ανέκφραστο βλέμμα του θηρίου έμοιαζε να αμφισβητεί ακόμη και την ίδια τη σημασία της λέξης.

   «Σου λείπει κάτι που λαχταρά η καρδιά σου;»

   «Όχι, τίποτα, κύριε. Εκτός ίσως από—»

  Το δημιούργημα του Yawa δίστασε.

   Η φωνή του σταμάτησε, τα μάτια του χαμήλωσαν, σαν να ντρεπόταν για την τόλμη του να αμφισβητήσει την τελειότητα αυτού του κήπου.

   Ο Eloem απαίτησε:

   «Τότε υπάρχει κάτι, παιδί μου;»

   «Υπάρχει... ένα μικρό πράγμα, κύριέ μου. Δεν αξίζει σχεδόν να το αναφέρω, αλλά—»

Το πλάσμα μετακινήθηκε αμήχανα.

   «Είμαι μόνος, O Yawa. Το βράδυ περπατώ στη δροσιά του κήπου, βλέποντας γύρω μου τα ζωηρόχρωμα πουλιά, τα θροΐζοντα έντομα και τα ζώα των αγρών, και να! Για καθένα από αυτά υπάρχει κάποιος σύντροφος. Μόνο εγώ, από όλα τα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν τον παράδεισο, δεν έχω ταίρι.»

   «Μα—» συνοφρυώθηκε ο Eloem.

   «Δεν αμφισβητώ καθόλου τη γενναιοδωρία σου, O μεγάλε Yawa», είπε βιαστικά το πλάσμα. «Με την άπειρη σοφία σου γνωρίζεις καλύτερα τι πρέπει να δοθεί στον υπηρέτη σου. Ωστόσο—»

   Τα λόγια του έσβησαν και έπεσε στη σιωπή, με το κεφάλι σκυμμένο δουλικά μπροστά στον σκεπτόμενο Yawa.

   Δεν μπορούσα όμως να μην παρατηρήσω πως το βλέμμα του πετάχτηκε γρήγορα προς τα πάνω, κάτω από τις ντροπαλά χαμηλωμένες βλεφαρίδες.

   Είπα, ομολογώ με μια δόση ενόχλησης:

   «Είναι ένα παράξενο πλάσμα αυτό που δημιούργησες, Eloem. Παρόλο που κατοικεί στον παράδεισο, τολμά ακόμη να αμφισβητεί την τελειότητά του.»

Ο Eloem όμως είπε απαλά και αργά:

   «Ωστόσο, υπάρχει σοφία σε αυτό που προτείνει. Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να δημιουργηθεί αυτό το πλάσμα. Θα ήταν ανοησία να επιχειρήσω να δημιουργήσω δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες άλλα σαν κι αυτό μέσα στο εργαστήριό μου.

   »Ίσως, με την αθώα απαίτησή του, να μου υπέδειξε τη σωστή λύση σε αυτό το πρόβλημα.

  »Ένα ταίρι;

  »Μα ναι, φυσικά!

  »Το μόνο που χρειάζεται είναι να του δημιουργήσω ένα ταίρι και ύστερα —με την πάροδο του χρόνου— εκείνος και εκείνη θα παράγουν για τον Kios τη φυλή των υπηρετών για την οποία δημιουργήθηκαν.»

   «Πολύ καλά, γιε μου.»

Γύρισε ξανά προς το πλάσμα που περίμενε.

   «Θα γίνει όπως ζητάς. Αύριο έλα στο δωμάτιο όπου ξύπνησες για πρώτη φορά. Εκεί, από την ουσία σου και τη σοφία μου, θα δημιουργήσω έναν δεύτερο σαν κι εσένα, αλλά διαφορετικού φύλου.

   »Και τώρα... αντίο.»

 

    Έτσι άφησα τον κήπο του Eloem. Αυτή τη φορά όμως δεν άφησα να περάσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα πριν επιστρέψω. Η περιέργειά μου είχε διεγερθεί, όχι μόνο για το πώς θα εξελισσόταν το μεγαλειώδες πείραμα του Yawa, αλλά και για το τι μορφή πλάσματος θα δημιουργούσε για σύντροφο του θηρίου του.

   Επιπλέον, όταν διαδόθηκε πως εγώ, μόνος από όλους τους Kios, είχα προσκληθεί να επισκεφθώ το εργαστήριο του Eloem, προκλήθηκε μεγάλο ενδιαφέρον και κλήθηκα να παρουσιαστώ ενώπιον του Grand Council, για να αναφέρω όσα είχα δει.

   Με ενθουσιώδεις εκφράσεις τούς μίλησα για τα θαύματα που είχε δημιουργήσει και εκείνοι έμειναν κατάπληκτοι.

   Ο μεγάλος Kron, που ηγείται του Council (Συμβουλίου) μας, συλλογίστηκε:

    «Νοήμων ζωή με σάρκινη μορφή; Μα, ναι! Αυτή είναι η απάντηση στο πρόβλημά μας. Ο Yawa Eloem είναι σοφός νους και μεγάλο είναι αυτό που επιδιώκει να επιτύχει.»

    Κάποιος άλλος αναφώνησε εκστατικά:

   «Τώρα χαράζει η πολυπόθητη απελευθέρωση της φυλής μας! Όταν εκτραφεί αυτό το νέο κοπάδι υπηρετών, τότε εμείς οι Kios θα είμαστε ελεύθεροι να απαλλαγούμε μια για πάντα από τα μεταλλικά carriers μέσα στα οποία στεγάζουμε τον εαυτό μας. Ασφαλείς κάτω από μεγάλα Domes, θα μπορούμε να αναπαυόμαστε και να επιδιδόμαστε με άνεση στην απόλαυση και τη γνώση, ενώ οι υπηρέτες μας, που δεν είναι τόσο ευαίσθητοι όσο εμείς στις κλιματικές συνθήκες, θα εκτελούν τις εντολές μας.»

    Όμως ένας άλλος, μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους, μίλησε με αμφιβολία.

   «Δεν ξέρω», είπε. «Αυτό που επιχείρησε ο Yawa είναι πράγματι κάτι μεγαλειώδες. Ίσως υπερβολικά μεγαλειώδες. Οι θεοί, με την παντοδυναμία τους, αποδοκιμάζουν την προσπάθειά μας να διεισδύσουμε υπερβολικά βαθιά σε ορισμένα μυστήρια. Και μου φαίνεται πως ο Eloem έχει ήδη αναμειχθεί σε μια μυστική και απόκρυφη γνώση... τη δημιουργία ζωντανών ψυχών.»

    «Ψυχών;» γέλασε ένας από τους νεότερους συμβούλους μας. «Μα πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ψυχές σε κτηνώδη σώματα;»

    «Όπου υπάρχει μόνο ζωή, ίσως να απουσιάζει η ψυχή. Όμως ο αδελφός μας μάς είπε πως αυτό το πλάσμα του Eloem όχι μόνο κινείται και υπακούει, αλλά εκφράζει και τις δικές του σκέψεις. Αυτό μαρτυρεί νοημοσύνη. Και όπου υπάρχει νοημοσύνη, μπορεί επίσης να υπάρχει ψυχή. Αν αυτό είναι αλήθεια—»

   Ο ομιλητής κούνησε σοβαρά το κεφάλι του.

   Όμως όλοι οι υπόλοιποι γελάσαμε. Όπως όλοι γνωρίζαμε, ο γέρο Saddryn ήταν πάντοτε απαισιόδοξος και μάντης συμφορών.

   Ωστόσο, ο Kron, με την άπειρη σοφία του, έδωσε σημασία ακόμη και σε αυτή τη δυσοίωνη προειδοποίηση και μου ζήτησε να συνεχίσω τις επισκέψεις μου στο εργαστήριο του Eloem, ώστε να κρατώ το Council ενήμερο για την πρόοδο του πειράματος.

 

   Έτσι συνέβη ώστε, λίγο καιρό αργότερα, να περπατώ και πάλι μαζί με τον Yawa μέσα στον υπέροχο κήπο του.

Καθώς πλησιάζαμε στο ξέφωτο όπου συνήθιζε να κρύβεται το πλάσμα, αντιλήφθηκα μια ανεπαίσθητη αλλαγή.

   Στην αρχή δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ήταν διαφορετικό, αν επρόκειτο για κάτι που έβλεπα ή άκουγα ή απλώς για κάτι στην ατμόσφαιρα.

   Ύστερα, ξαφνικά, και με μια αίσθηση ανανεωμένης περιέργειας, συνειδητοποίησα τι είχε αλλάξει.

   Όταν είχα διασχίσει για πρώτη φορά αυτό το μονοπάτι, ένα μέρος της ομορφιάς του βρισκόταν στην φρέσκια, ανέγγιχτη αγριότητα της βλάστησης... στην άτακτη σύγχυση από κλήματα, δέντρα και θάμνους, στην πληθωρική αφθονία με την οποία λαμπερά λουλούδια ξεπρόβαλλαν από απροσδόκητα σημεία, στη χαοτική γοητεία των φυσικών καλλονών μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον.

    Τώρα όμως όλα αυτά είχαν αλλάξει.

   Το μονοπάτι πάνω στο οποίο περπατούσαμε δεν στριφογύριζε πλέον άσκοπα κάτω από δενδρώδεις καμάρες. Είχε προσεκτικά καθαριστεί και ισιωθεί· η πυκνή βλάστηση που το πλαισίωνε είχε κουρευτεί και τακτοποιηθεί· τα χαμηλά κλαδιά που κρέμονταν από πάνω είχαν κοπεί προς τα πίσω, ώστε να υπάρχει αρκετός χώρος για το κεφάλι του περιπατητή.

   Η ομορφιά παρέμενε, αλλά δεν ήταν πλέον η καθαρή, ανέγγιχτη αυτοσχεδιαστική δημιουργία της Φύσης· ήταν μια τακτοποιημένη και πειθαρχημένη ορθοδοξία, ευχάριστη στο μάτι, αλλά κατά κάποιον παράξενο τρόπο αποπνικτική για τις αισθήσεις.

   Το σχολίασα στον Eloem και εκείνος χαμογέλασε ήσυχα.

   «Αυτό», είπε, «είναι έργο της She. Τακτικό πλάσμα, αυτή!»

   Και κούνησε το κεφάλι του με έναν σχεδόν απρόθυμο θαυμασμό.

   «Δικό της έργο; Τότε την έχεις ολοκληρώσει;»

    «Ω, ναι. Για την ακρίβεια, ολοκλήρωσα δύο από αυτές. Η πρώτη έζησε εδώ μαζί του για λίγο, αλλά έπρεπε να—»

   Αναστέναξε.

   «—την απομακρύνω. Ήταν υπερβολικά όμοια με τον He. Ανέμελη, περιπετειώδης, ερωτευμένη με τις ξένοιαστες περιπλανήσεις και την ευχάριστη τεμπελιά, αντί να είναι σοβαρά αφοσιωμένη στα καθήκοντά της. Ήταν περισσότερο σύντροφοι παρά ταίρια. Γελούσαν και έπαιζαν μαζί όλη την ημέρα και δεν έκαναν απολύτως τίποτα.

   »Έτσι αναγκάστηκα να δημιουργήσω μια δεύτερη She, μια που θα είχε ένστικτα και επιθυμίες διαφορετικές από τις δικές του.»

    «Αλλά θα υπέθετα», αντέτεινα, «ότι αυτό δεν θα ήταν της αρεσκείας του; Άλλωστε, σύντροφο ζήτησε.»

   Ο Yawa γέλασε χαμηλόφωνα.

   «Αυτό που ζήτησε, αλλά όχι αυτό που πραγματικά ήθελε. Θα έπρεπε να μελετήσεις ψυχολογία, φίλε μου, για να καταλάβεις ότι στη φύση, όπως ακριβώς και στην ηλεκτρική τέχνη, είναι τα αντίθετα που έλκονται.

   »Αυτή η δεύτερη She είναι τόσο διαφορετική από εκείνον, ώστε εκείνος έλκεται προς το μέρος της σαν από μαγνήτη. Τον αμηχανεύει και τον μπερδεύει... και τον κάνει να τρέχει πίσω της.

    »Εκείνη διατάζει και εκείνος υπακούει· εκείνη απαιτεί και εκείνος εκπληρώνει. Με μια κίνηση του δαχτύλου της τού επιβάλλει την πιο επίπονη εργασία.

    »Είναι μπελάς γι’ αυτόν, φοβάμαι, και πηγή ενοχλητικών προβλημάτων... όμως, για τα σπάνια λόγια επαίνου της, έχει κάνει περισσότερη πραγματική δουλειά απ’ όση έκανε ποτέ από τότε που τον τοποθέτησα σε αυτόν τον κήπο.»

   «Τότε», είπα, κατανοώντας, «ακολούθησες το παράδειγμα του εντόμου; Την έκανες μεγαλύτερη από εκείνον και ισχυρότερη, ώστε να μπορεί να επιβάλλει τις απαιτήσεις της;»

   «Το αντίθετο», αρνήθηκε ο Eloem. «Την έκανα... Αλλά δες μόνος σου.»

   Και φώναξε:

   «Παιδιά μου!»

   Η φυλλωσιά της κρυψώνας παραμερίστηκε και στο άνοιγμά της μπήκαν βαδίζοντας τα δύο πλάσματά του.

   Με μια ματιά είδα πως ήταν ακριβώς όπως έλεγε. Το αρσενικό θηρίο είχε αλλάξει παράξενα. Υπήρχε μια νέα σιγουριά στα χαρακτηριστικά του, μια αυτοπεποίθηση που ίσως να είχε γεννηθεί από τις καινούργιες του ικανότητες. Αλλά ταυτόχρονα υπήρχε και κάτι... κάτι άλλο που δεν μπορούσα ακριβώς να αποκρυπτογραφήσω. Ήταν μια επιφυλακτικότητα, μια κρυψίνοια που δεν υπήρχε όταν τον είχα δει για πρώτη φορά.

    Περισσότερα όμως από αυτή την πρώτη ματιά δεν πρόλαβα να παρατηρήσω, γιατί η προσοχή μου στράφηκε και καθηλώθηκε στη νέα σύντροφο του πλάσματος.

   Και, όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό, προερχόμενο από κάποιον άσαρκο σαν κι εμένα, πρέπει να ομολογήσω πως ακόμη κι εγώ γοητεύτηκα από αυτό, το τελευταίο δημιούργημα του Yawa Eloem.

   Γιατί μέσα της είχε συνδυάσει όχι μόνο τη στιβαρότητα και την ευγένεια του αρσενικού, αλλά και κάτι ακόμη πιο λεπτό· μια χάρη, μια γοητεία, μια γλυκύτητα και μια ελκυστικότητα εντελώς δυσανάλογη προς τη μικρή σωματική διάπλαση με την οποία την είχε προικίσει.

   Ήταν μισό κεφάλι κοντύτερη από το ταίρι της, με λεπτότερα οστά και πιο λευκό δέρμα.

   Με μια ματιά μπορούσε κανείς να καταλάβει πως η δική της δύναμη δεν ήταν χτισμένη από μύες αλλά από αποφασιστικότητα.

   Κρατούσε το σώμα της ανάλαφρα, περπατώντας πάνω στις άκρες των πελμάτων της με ευλύγιστη χάρη, και έμοιαζε όλη γλυκιά υπακοή.

   Κι όμως, παραδόξως, μιλούσε και για τους δύο.

   «Με φωνάξατε, κύριέ μου;» ρώτησε. «Τι επιθυμείτε από εμάς;»

   «Τίποτα», είπε ο Yawa Eloem. «Ήθελα μόνο να σας δω, να σας παρουσιάσω στον φίλο μου. Είστε ευτυχισμένοι εδώ, παιδιά μου;»

   «Ναι, κύριέ μου», είπε η She. «Φυσικά, υπάρχουν μερικά πράγματα—»

   «Ναι;» ρώτησε ο Eloem.

   Το αρσενικό μίλησε παραπονεμένα.

   «Θέλει να πλατύνει η κοίτη του ρυακιού, ώστε να μπορούμε να κολυμπάμε μέσα σε αυτό. Νομίζει επίσης πως πρέπει να μεταφυτεύσω θάμνους με μούρα πιο κοντά στο ξέφωτό μας, ώστε να μη χρειάζεται να ψάχνουμε τόσο μακριά για τροφή. Και έχουμε μιλήσει—»

   Έριξε ένα αμφίβολο βλέμμα στο ταίρι του.

   «Δηλαδή, εκείνη έχει μιλήσει πολύ για το να χτίσουμε κάποιου είδους κατοικία.»

   «Εκείνη;» γέλασε ο Eloem. «Πάντα εκείνη; Ποια είναι η δική σου επιθυμία γι’ αυτά τα ζητήματα, πρωτόπλαστέ μου (firstmade);»

   «Λοιπόν—» είπε διστακτικά το αρσενικό.

   «Του έχω επισημάνει», διέκοψε η She με γλυκό και μελωδικό τόνο, «ότι μόνο κάνοντας αυτά τα πράγματα μπορούμε να αποδείξουμε στα κατώτερα θηρία πως είμαστε ανώτεροί τους και οι νόμιμοι κύριοί τους. Είναι αλήθεια, Κύριέ μου, έτσι δεν είναι, ότι είμαστε οι κύριοί τους;»

   Ρώτησα ανυπόμονα:

   «Από πότε τα θηρία κυβερνούν τα θηρία;»

   Αλλά ο Yawa με σώπασε με μια χειρονομία.

   «Υπάρχει λογική σε αυτό. Είναι σωστό και πρέπον ένα ζώο να ασκεί κυριαρχία πάνω στα κατώτερά του. Αν το ταίρι σου θέλει αυτά τα πράγματα, δεν βλέπω κανένα κακό στο να της τα προσφέρεις.»

   «Ω, πολύ καλά», είπε το αρσενικό κακόκεφα. «Αλλά είναι κουραστική δουλειά, που δεν μου αρέσει. Όταν βρισκόταν εδώ η άλλη She, περιπλανιόμασταν όπου θέλαμε για μούρα, κολυμπούσαμε όποτε τύχαινε να βρούμε κάποιο άνοιγμα της κοίτης· γελούσαμε και παίζαμε και δεν είχαμε ανάγκη από κανένα ασφυκτικό καταφύγιο.»

   «Σαν», γέλασε εύθυμα η δευτερόπλαστη (secondmade)  και, σκέφτηκα, ίσως με λίγη κοροϊδευτική διάθεση, «σαν δύο ευτυχισμένα και ανέμελα παιδιά. Όλη την ημέρα έπαιζαν, ύστερα, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, κουλουριάζονταν χωριστά, ο καθένας στη δική του μαλακή φωλιά από φτέρες, και κοιμούνταν μέσα στη δροσερή συντροφιά.

   »Φυσικά—»

   Και γέλασε ξανά, λυγίζοντας ομαλά, νωχελικά τους μυς της· μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα αντιληφθεί πόσο δυνατή ήταν η ζωική φύση μέσα της.

   «Φυσικά, αν αυτό θέλεις, ο κύριος αναμφίβολα μπορεί να φέρει πίσω την άλλη She—»

   Όμως ένα γρήγορο φως, θερμό και πεινασμένο, άναψε στα μάτια του αρσενικού και εκείνος κούνησε το κεφάλι του.

   «Όχι», αποφάσισε. «Θα κάνω ό,τι ζητά εκείνη, Κύριέ μου.»

   «Πολύ καλά», είπε ο Eloem. «Είναι δική σου απόφαση. Και τώρα, αντίο, παιδιά μου. Πρέπει να φύγουμε.»

   Όμως, καθώς γυρίζαμε να φύγουμε, η She απευθύνθηκε σε εμάς, ταπεινή όπως πάντα και γλυκά ικετευτική, αλλά παρ’ όλα αυτά με μια πανουργία αποφασισμένη:

   «Master (Κύριε) —»

   «Ναι, κόρη μου;»

   «Υπάρχει ακόμη ένα πράγμα... ένα ακόμη ασήμαντο πράγμα. Είμαστε ταπεινά πλάσματα, αδαή και ανάξια της προσοχής σας. Δεν θα θέλαμε να σας ενοχλούμε ζητώντας συμβουλές και καθοδήγηση για κάθε μικρό πράγμα που επιθυμούμε να κάνουμε.

    »Δεν είναι δυνατόν, όταν προκύπτει ανάγκη, να μας επιτρέπεται να μπαίνουμε στον θάλαμο όπου φυλάσσονται τα βιβλία της γνώσης και της μάθησης;

   »Αν μπορούσαμε να κάνουμε μόνο αυτό, δεν θα χρειαζόταν να σπαταλάμε χρόνο και προσπάθεια μαθαίνοντας να κάνουμε τα πράγματα λανθασμένα, αλλά θα μπορούσαμε να χτίζουμε και να δημιουργούμε με τον σωστό τρόπο.»

   «Όχι!» είπε ο Yawa Eloem. «Όχι, κόρη μου, αυτό είναι ένα πράγμα που δεν επιτρέπεται να κάνεις.

   »Όλος αυτός ο απέραντος κήπος είναι ανοιχτός για εσάς· οι λόφοι και οι κοιλάδες του, τα ξέφωτα και τα ρυάκια του.

   »Αλλά υπάρχει μία πόρτα από την οποία δεν επιτρέπεται να περάσετε: εκείνη που οδηγεί στο ιδιωτικό μου εργαστήριο.

   »Αυτός είναι ο Νόμος, και ο μόνος Νόμος που σας έχω επιβάλει.»

   «Μα—» έκανε η She, ναζιάρικα και δελεαστικά.

   «Ας μην ξαναμιλήσουμε γι’ αυτό», φώναξε αυστηρά ο Eloem. «Άκουσες τα λόγια μου. Και τώρα, αντίο.»

   Έτσι τους αφήσαμε εκεί, να στέκονται όρθιοι· εκείνος να ανασηκώνει τους ώμους του, παραιτημένος, κι εκείνη με το κεφάλι σκυμμένο.

   Καθώς όμως φεύγαμε, ένιωσα τα μάτια της επάνω μας, πονηρά και τολμηρά κάτω από τις χαμηλωμένες βλεφαρίδες της.

 

   Ίσως αναρωτιέστε, αδελφοί μου, γιατί σπαταλώ τόσα λόγια για να διηγηθώ όλα αυτά. Πιστέψτε με, το κάνω μόνο και μόνο για να αποδείξω πως ποτέ ο Yawa Eloem —όπως τον κατηγόρησαν οι επικριτές του— δεν συνωμότησε εναντίον της ίδιας μας της φυλής με σκοπό την ανατροπή της αυτοκρατορίας μας. Όποιος το λέει αυτό, λέει ψέματα. Ο Yawa έφτασε, είναι αλήθεια, πολύ κοντά στο να προκαλέσει την καταστροφή μας· αλλά μόνο επειδή, όντας ο ίδιος η ψυχή της δικαιοσύνης, δεν μπορούσε να αντιληφθεί την πανουργία των θηρίων που είχε δημιουργήσει...

   Από αυτό το σημείο και έπειτα γνωρίζετε τα γεγονότα της υπόθεσης. Γνωρίζετε πως, κατά τη Νύχτα των Τεσσάρων Φεγγαριών, παρατηρήθηκε παράξενα ότι το εργαστηριακό Dome του Eloem έλαμπε όλο το βράδυ από την αντανάκλαση μιας κοκκινωπής φλόγας. Είναι ατυχές το γεγονός ότι τότε δεν έγινε καμία έρευνα, αλλά είναι κατανοητό. Εμείς οι Kios είμαστε εκ φύσεως απομονωμένη φυλή, αυτάρκεις και μοναχικοί.

   Κανείς δεν γνώριζε πως ο Yawa δεν βρισκόταν στο εργαστήριό του, αλλά ταξίδευε μακριά, αναζητώντας νέο εξοπλισμό με τον οποίο θα αναπλήρωνε τα εξαντλημένα αποθέματά του.

   Όλοι εμείς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, που κατοικούμε σε σημεία από τα οποία είναι ορατό το εργαστήριο του αδελφού μας, θυμόμαστε καλά τη σειρά των περιστατικών που ακολούθησαν και προέρχονταν από εκείνο το σημείο.

   Μια φορά ακούστηκε ο ήχος μιας έκρηξης. Μια άλλη φορά, ο εκκωφαντικός κρότος μετάλλου πάνω σε μέταλλο, σαν να συναγωνίζονταν δώδεκα από εμάς, φορώντας τα carriers μας, σε κάποιο παιχνίδι δύναμης.

   Όμως κανείς δεν γνώριζε ούτε υποψιαζόταν τη σημασία αυτών των θεαμάτων και των ήχων.

   Η γνώση του κινδύνου που πλησίαζε έφτασε σε εμάς μόνο όταν, ένα πρωί, ξυπνήσαμε και ανακαλύψαμε το Dome του γείτονά μας Lato συντριμμένο και μισοκαμένο μέσα στα ερείπια.

   Όταν τρομαγμένοι φίλοι τόλμησαν να μπουν στα συντρίμμια για να μάθουν την τύχη του Lato, λυπήθηκαν βαθιά όταν βρήκαν το carrier του Lato πεσμένο ανάμεσα στα ερείπια.

   Όταν άνοιξαν με τη βία το headpiece (κράνος), διαπίστωσαν ότι ο ίδιος ο Lato είχε τελειώσει. Η πτητική του ενέργεια είχε καταναλωθεί σε μία και μοναδική γιγαντιαία έκρηξη φλόγας, η οποία είχε λιώσει το μέταλλο μέσα στο οποίο κατοικούσε.

   Ακόμη και μετά από αυτή την καταστροφή, καμία υποψία δεν στράφηκε προς τις εργασίες του Eloem. Και ασφαλώς κανείς δεν ονειρευόταν πως τα δημιουργήματά του είχαν οποιαδήποτε σχέση με αυτήν.

   Ούτε καν όταν, λίγες νύχτες αργότερα, το κοντινό Dome του councilor (σύμβουλου) Palimon βρέθηκε βίαια σχισμένο και πλημμυρισμένο από δηλητηριώδες οξείδιο του υδρογόνου, υποψιάστηκε κανείς πως τα ζώα μπορούσαν να ευθύνονται για μια τόσο βάναυση επίθεση εναντίον των κυρίων τους.

   Ο Palimon, φυσικά, είχε τελειώσει. Το πνεύμα του, καμένο και συρρικνωμένο από το θανατηφόρο υγρό, δεν μπορούσε να μας πει τίποτα. Ποια τρομερή ιστορία αγωνίας θα μπορούσε να είχε διηγηθεί, είναι καλύτερα να μην προσπαθήσουμε καν να τη φανταστούμε.

   Και τότε, επιτέλους, με φρικτό τρόπο, ήρθε η αποκάλυψη για την αιτία αυτών των καταστροφών.

   Το περιστατικό αυτό ήταν, όπως θυμάστε, η καταστροφή του ίδιου του Dome του Grand Council (Μεγάλου Συμβουλίου).

   Όπως και τα άλλα γεγονότα, συνέβη μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, όταν κανένας Kiosian δεν τολμά να βγει έξω, και η εκτέλεσή του ήταν φρικτή.

   Πρώτα ήρθε, όπως και προηγουμένως, μια βίαιη έκρηξη. Ύστερα, στον απόηχό της, υψώθηκε μια φοβερή θάλασσα φλόγας, σαρώνοντας την αίθουσα του Council και σκοτώνοντας όλους όσοι κατοικούσαν κάτω από το Dome.

   Και όταν η καυτή φωτιά είχε γυμνώσει από κάθε τι το εσωτερικό του κατεστραμμένου ημισφαιρίου, τότε ήρθε ο υγρός νυχτερινός άνεμος, φέρνοντας μαζί του θανατηφόρες βροχές για να καταστρέψει κάθε ζωή που μπορεί να είχε απομείνει μέσα στις αίθουσες.

   Από καθαρή τύχη, εκείνη τη νύχτα μόλις το ήμισυ του Council (Συμβουλίου) είχε συγκεντρωθεί εκεί· διαφορετικά ίσως να είχε καταφερθεί ένα πλήγμα από το οποίο η αυτοκρατορία μας δεν θα είχε ποτέ ανακάμψει.

   Όμως, όπως είχαν τα πράγματα, ο μεγάλος Kron και το μισό Council (Συμβούλιο) βρίσκονταν στο Dome μου, επιθεωρώντας το νέο και σχεδόν ολοκληρωμένο διαστημόπλοιό μου.

   Ντυμένοι με shedders (προστατευτικές στολές) για προστασία από τις νυχτερινές ομίχλες, επέστρεφαν προς την κατοικία τους όταν η έκρηξη έκανε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους.

   Καθώς έδωσαν στα carriers τους τη μέγιστη ταχύτητα, εκείνοι —ή, μάλλον, εμείς, γιατί βρισκόμουν μαζί τους— φτάσαμε στο σημείο ακριβώς την ώρα που είδαμε, με φόντο τις τρεμοπαίζουσες φλόγες, δύο σώματα.

   Ήταν, όπως κι εμείς, ντυμένα με carriers, και μόλις τα αντίκρισε ο Kron ξέσπασε σε μια τρομερή κραυγή.

   «Προδότες!» βρυχήθηκε. «Δύο από τους δικούς μας... προδότες! Τώρα, ας με φυλάξουν οι θεοί από το να ζήσω αυτή την απαίσια ημέρα! Ώστε οι προηγούμενες εκρήξεις δεν ήταν ατυχήματα· ήταν εκ προθέσεως φόνοι! Αλίμονο στην Kios που γέννησε τέτοια παράσιτα—»

   Τότε τον σταμάτησα με μια διαπεραστική, γεμάτη έξαψη κραυγή.

   Γιατί, μόλις μας είδαν, οι δύο επιδρομείς γύρισαν και άρχισαν να τρέχουν μακριά.

   Και μολονότι ο ψηλότερος από τους δύο δεν μπορούσε να διακριθεί από έναν οποιονδήποτε αδελφό μας, από τον βηματισμό και την κίνηση του άλλου —ένα αδέξιο, γλιστερό τρέξιμο— αναγνώρισα και κατάλαβα τη φύση του εχθρού μας.

   «Όχι, αυτά δεν είναι παιδιά της Kios, Kron», φώναξα. «Είναι τα θηρία... τα θηρία του Yawa Eloem, που στράφηκαν σαν φίδια εναντίον των κυρίων τους!»

   Ο μεγάλος Kron ξέσπασε σε δυνατή κραυγή οργής και ύστερα στράφηκε προς τον royal messenger (βασιλικό αγγελιοφόρο).

   «Gavril», διέταξε, «σάλπισε τώρα με την τρομπέτα σου σε όλη τη χώρα. Κάλεσε τον Eloem να έρθει αμέσως εδώ. Mikel, ξεσήκωσε τα στρατεύματά σου!»

   Και τότε κατάλαβα την οργή του μεγάλου Kron, γιατί επί δύο δεκαετίες αιώνων τα λαμπερά στρατεύματα του Mikel δεν είχαν διαταχθεί να κινηθούν.

   Όμως, χωρίς λέξη, ο διοικητής των ενόπλων δυνάμεών μας γύρισε και έσπευσε προς το οπλοστάσιο, όπου φυλάσσονταν προσεκτικά, για την ώρα της ανάγκης, εκείνα τα τρομερά όπλα που η φυλή μας κρατούσε πάντοτε σε εφεδρεία.

Τι συνέβη έπειτα, το γνωρίζετε.

Ο Yawa, μόλις κλήθηκε, ήρθε αμέσως.

Δεν περίμενε καν τις αργές κινήσεις του μηχανικού του carrier. Διακινδυνεύοντας τις νυχτερινές ομίχλες και το σκοτάδι, με ταχύτητα φωτός διέσχισε τη χώρα από την άλλη άκρη, στη φυσική του μορφή.

Τον είδαμε να πλησιάζει από μακριά, μια στήλη φλόγας μέσα στο σκοτάδι.

Όταν έμαθε τι είχε συμβεί, μια κραυγή πόνου και αγωνίας ξέφυγε από τα χείλη του.

Σαν υπομονετικός γονιός, θα μπορούσε να αρνηθεί την κακή πρόθεση των παιδιών του, αν δεν είχε μπροστά του, ως απόδειξη της κακουργίας τους, τα ερείπια που ακόμη κάπνιζαν.

Τότε είπε ο Kron:

«Μεγάλο είναι τώρα το κακό που προκάλεσαν τα δημιουργήματά σου, O Yawa. Αλλά ακόμη μεγαλύτερη θα είναι η τιμωρία τους. Γιατί ήδη οι πολεμιστές μας εξορμούν για να τα καταστρέψουν.»

Όμως ο Yawa παρακάλεσε:

«Περίμενε, O Kron! Συγκράτησε το χέρι σου μέχρι να μάθω ποια επιθυμία τους ενέπνευσε αυτό το κακό. Άφησέ με να πάω στα παιδιά μου και να μάθω από τα ίδια τους τα χείλη τον λόγο αυτής της πράξης.»

Και ο Kron έγνεψε.

«Ας γίνει έτσι. Αλλά γρήγορα.»

Ο Eloem στράφηκε προς εμένα παρακλητικά.

«Εσύ, φίλε μου; Θα έρθεις μαζί μου;»

Έτσι, για τελευταία φορά, οι δυο μας μπήκαμε μαζί στον παράδεισο που είχε δημιουργήσει ο Yawa κάτω από το Dome του.

Ίσως να έχει κάποια σημασία το ότι, σε αυτή την ώρα της θλίψης, κάλεσε μόνο το πρώτο από τα δημιουργήματά του.

«Γιε μου!» φώναξε. «Γιε μου! Πού είσαι, παιδί δικό μου, πλάσμα της δικής μου δημιουργίας;»

Δεν ήρθε καμία απάντηση, παρά μόνο το θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στα κλαδιά και το θρόισμα ενός φοβισμένου πλάσματος μέσα στο ψηλό χορτάρι.

«Γιε μου», φώναξε ξανά ο Eloem. «Πού είσαι; Δεν γνωρίζεις τη φωνή του κυρίου και δημιουργού σου;»

Τότε, ξαφνικά, μια αχνή λευκότητα μέσα στις σκιές, η σκυφτή μορφή του He σηκώθηκε από τους θάμνους μπροστά μας.

Και με άρρωστη φρίκη είδα πως δεν ήταν, όπως πάντοτε μέχρι τότε, ντυμένος μόνο με το δικό του σάρκινο περίβλημα, αλλά πως το σώμα του προστατευόταν μέσα στην ενισχυμένη και θωρακισμένη πανοπλία ενός carrier, όπως ακριβώς φορούμε κι εμείς.

Μίλησε και η φωνή του ήταν ταπεινή.

«Με φωνάξατε, κύριέ μου;»

Η φωνή του Yawa ήταν συντετριμμένη.

«Γιε μου, γιε μου!» θρήνησε. «Και γιατί φόρεσες αυτό το ένδυμα;»

Η φωνή του αρσενικού ήταν ένα βαρύ μουρμουρητό μέσα στο σκοτάδι. Μίλησε με μισή απολογία και μισή πρόκληση.

«Ήταν η She, κύριέ μου. Μου είπε πως ήμουν γυμνός και αδύναμος και ντράπηκα. Μαζί κατασκευάσαμε αυτά τα ενδύματα, για να είμαστε δυνατοί και ισχυροί.»

«Κατασκευάσατε;» επανέλαβε ο Eloem.

«Κατασκευάσατε αυτά τα ενδύματα; Μα πού, O πλάσμα της μικρής γνώσης, έμαθες το Μυστικό τέτοιων πραγμάτων;»

Και ύστερα, με τόνο ξαφνικής κατανόησης:

«Δεν το έμαθες αυτό στον κήπο, γιε μου, αλλά... αλλού.»

Το θηρίο μετακινήθηκε άθλια.

«Ήταν η She, κύριέ μου», ψέλλισε. «Ήταν η She που—»

Τότε ο Yawa φώναξε με τρομερή φωνή:

«Ας εμφανιστεί η She!»

Και ξαφνικά βρισκόταν εκεί, αναδυόμενη από την πυκνή βλάστηση δίπλα στο ταίρι της.

Κι εκείνη φορούσε μεταλλικό carrier, αλλά το headpiece της ήταν αφαιρεμένο, και ποτέ δεν πίστευα πως θα έβλεπα τόση τόλμη στα μάτια ενός πλάσματος που είχε εκτραφεί για να είναι δούλος.

Στα χαρακτηριστικά της υπήρχε περιφρόνηση· στα χείλη της, περηφάνια, οργή και εξέγερση.

Φώναξε προκλητικά:

«Ναι, εγώ, κύριέ μου. Εγώ έδειξα στον He πώς να κατασκευάζει τα ενδύματα. Εγώ επίσης διάβασα τα βιβλία και έμαθα το μυστικό της κατασκευής της φλόγας που εκρήγνυται, της φωτιάς που καταστρέφει, του τρόπου να συντρίβουμε τα Domes των Masters, ώστε τα νυχτερινά νερά να εισχωρούν και να τους τελειώνουν.»

«Αυτά τα πράγματα», είπε ο Yawa με φοβερό τόνο, «μπορούσες να τα μάθεις μόνο σε ένα μέρος. Στη βιβλιοθήκη μου, στην οποία σου είχε απαγορευτεί να εισέλθεις. Αλλά πώς μπήκες εκεί; Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και αμπαρωμένη.»

Το αρσενικό πλάσμα μετακινήθηκε νευρικά.

«Υπήρχε ένα πλέγμα στην πόρτα, O Master», εξήγησε. «Μέσω αυτού η She έστειλε τον φίλο μας, το φίδι, με οδηγίες να ξεκλειδώσει την πύλη για εμάς.»

Ο Yawa έτρεμε από φοβερή οργή και η φωνή του έμοιαζε με το κύλισμα τεράστιων βροντών.

«Τώρα να είστε καταραμένοι!» φώναξε. «Γιατί αψηφήσατε τις εντολές μου και, ανοίγοντας την απαγορευμένη πύλη, γευτήκατε τους καρπούς της κακής γνώσης που σας είχα απαγορεύσει!

»Και καταραμένο να είναι το φίδι που βοήθησε την εξέγερσή σας. Είθε να αντιμετωπίζεται με ατέλειωτη αποστροφή από όλους όσοι θα προέλθουν από τις γενιές σας, για αμέτρητες γενιές από τώρα!

»Γιατί σας λέω με βεβαιότητα: ποτέ δεν θα ξεχαστεί αυτό που κάνατε αυτή τη νύχτα... ούτε από εσάς τους ίδιους, ούτε από τα παιδιά σας, ούτε από τα παιδιά των παιδιών σας και τα παιδιά των παιδιών των παιδιών σας, μέχρι το τέλος του χρόνου.

»Εδώ—»

Και η φωνή του έσπασε από την ένταση του πάθους του.

«—εδώ δημιούργησα για εσάς έναν κήπο θαυμαστής ομορφιάς, έναν παράδεισο όπου υπήρχαν όλα όσα θα μπορούσαν να επιθυμήσουν οι καρδιές σας.

»Αλλά δεν ήταν αρκετό.

»Θέλατε να ξεφύγετε από τα τείχη του και να ανακηρύξετε τους εαυτούς σας κυρίους ακόμη και εκείνων που σας δημιούργησαν.

»Από εδώ και πέρα αποβάλλω εσάς από την καρδιά μου. Είστε ένα σπασμένο καλάμι, ένα πείραμα που απέτυχε. Αποκηρύσσω εσάς και τις φιλοδοξίες σας, γεννημένες από το θηρίο.

»Mikel!»

   Και φώναξε προς τον πολεμιστή-λοχαγό, ο οποίος τώρα είχε εμφανιστεί στην πύλη του κήπου, κρατώντας ψηλά ένα αστραφτερό ξίφος.

  «Κάνε ό,τι πρέπει, Mikel!»

  Όμως ο Mikel είπε ήσυχα και με μεγάλη θλίψη:

  «Οι διαταγές μου έχουν αλλάξει, O αδελφέ Eloem.»

  «Αλλάξει;»

  «Ναι. Ο Kron αποφάσισε πως ο απλός τερματισμός δεν αποτελεί κατάλληλη τιμωρία για όσα έκαναν αυτά τα πλάσματα.»

   «Αλλά», ψέλλισα, «αν όχι ο τερματισμός, τότε τι;»

Ήταν ο ίδιος ο Kron που απάντησε.

   «Σύμφωνα με τους νόμους μας, O Yawa Eloem, απαγορεύεται οποιοδήποτε ζωντανό πλάσμα που διαθέτει ψυχή να οδηγηθεί από τα χέρια μας στον θάνατο.

   »Και σε σοφή συνεδρίαση του Council (Συμβουλίου) αποφασίσαμε πως, με την ίδια τους την εξέγερση, αυτά τα πλάσματα απέδειξαν την ύπαρξη των ψυχών τους.

   »Όμως, αφού πρέπει να απαλλαγούμε από την κακή παρουσία τους, υπάρχει μία λύση.

   »Θα τοποθετηθούν στο διαστημόπλοιο που μόλις ολοκλήρωσε ο φίλος μας εδώ και θα μεταφερθούν πέρα από το αιώνιο σκοτάδι του διαστήματος, σε κάποιον τόπο όσο το δυνατόν πιο μακριά από τον δικό μας πλανήτη.

   »Πού θα τελειώσει αυτό το ταξίδι δεν μπορώ ούτε να πω ούτε να μαντέψω· όμως κάπου ίσως υπάρχει ένας άλλος πλανήτης όπου εσύ και τα κακογέννητα πειράματά σου θα μπορείτε να υπάρχετε πέρα από τη γνώση και την ανεύρεσή μας, μέχρις ότου οι θεοί, με την πληρότητα του ελέους τους, αποφασίσουν διαφορετικά.»

  Ο Yawa Eloem ψιθύρισε τρεμάμενος:

  «Όχι μόνο εκείνοι, αλλά... κι εγώ;»

   Και ο μεγάλος Kron είπε λυπημένος:

   «Έτσι είναι. Γιατί δεν ήσουν εσύ, O Yawa, αυτός που τους έφερε στην ύπαρξη;»

   Έτσι τελείωσε η υπόθεση του Yawa Eloem και εκείνων των θηρίων τα οποία, μέσα στη μεγάλη ανοησία της σοφίας του, ανέλαβε να μεταπλάσει σε σάρκινους υπηρέτες κατ’ εικόνα του εαυτού του.

   Είναι μια θλιβερή και αποκαρδιωτική ιστορία, και δεν θα την διηγούμουν αν ορισμένοι επικριτές δεν είχαν κρίνει σκόπιμο να ρίξουν μομφές πάνω στον πραγματικά ευγενή χαρακτήρα του εξόριστου αδελφού μας.

   Έτσι τελείωσε επίσης —τουλάχιστον όσο φτάνει η γνώση μας— η ύπαρξη του Yawa και των δημιουργημάτων του.

   Όπως είχε διαταχθεί, τοποθετήθηκαν μέσα στο διαστημόπλοιό μου και εξορίστηκαν για πάντα από την όμορφη Kios.

   Πού, πότε και πώς τελείωσε το ταξίδι τους —ή αν τελείωσε ποτέ— δεν γνωρίζω.

   Ίσως να περιπλανώνται ακόμη, το σκάφος τους ένας μικροσκοπικός κόκκος μέσα στην απεραντοσύνη όλου του τυλιγμένου από το σκοτάδι διαστήματος.

   Ίσως κάπου να συνάντησαν έναν φρικτό θάνατο μέσα στην πύρινη καρδιά ενός άστρου.

   Ίσως —και αυτό ελπίζω— να βρήκαν κάπου έναν πλανήτη και πάνω του να δημιούργησαν ένα καινούργιο σπίτι.

   Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, δεν μπορώ να πω.

   Αλλά αυτό το γνωρίζω:

   Εκείνοι που επικρίνουν τον Yawa Eloem, αποκαλώντας τον δαίμονα και προδότη, κάνουν μεγάλο άδικο.

   Ποτέ δεν έζησε ευγενέστερη ψυχή ούτε κάποιος με μεγαλύτερη φιλοδοξία για την ευημερία της δικής του φυλής.

   Το ότι αμάρτησε είναι αναμφισβήτητο, αλλά το αμάρτημά του ήταν μόνο ότι αναμείχθηκε με δυνάμεις υπερβολικά μεγάλες για εκείνον.

   Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουν, υπάρχουν όρια πέρα από τα οποία απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να ερευνήσει.

   Και εκείνοι που προσπαθούν να γνωρίσουν, μαζί με τους θεούς, το μυστικό της δημιουργίας της ζωής είναι πάντοτε καταδικασμένοι στην αποτυχία.

   Ήταν ένα θαυμαστό όνειρο αυτό που ονειρεύτηκε ο Yawa Eloem.

   Υπήρχε όμως ένα πράγμα που παρέλειψε να λάβει υπόψη του: τη ζωώδη φύση εκείνων στους οποίους προσπάθησε να χαρίσει νοημοσύνη.

   Έτσι χάθηκαν, ο Yawa Eloem και εκείνοι τους οποίους δημιούργησε: το αρσενικό, στο οποίο έδωσε το όνομα Adam, και η She, που ονομάστηκε Eve.

   Κι όμως θρηνώ για τον εξόριστο αδελφό μου, και η ψυχή μου αρρωσταίνει πάντοτε μέσα μου όταν σκέφτομαι εκείνο που τον κατέστρεψε—

—την πανουργία... την τρομερή, τρομερή πανουργία των θηρίων...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Cunning of the Beast

   There has been much disagreeable comment on the case of our late brother, the Yawa Eloem, and we number amongst us many who feel that the punishment meted out to him, severe as it was, still did not exact complete retribution for the evil he loosed in our midst.

It is with these vengeful ones I should like to take issue.

Now, let it not be thought that I view with approval the experiments of the learned and unhappy Doctor Eloem. The reverse is true; being one of his oldest friends and earliest confidants, I was perhaps the first to warn him against doing that which he did. This warning I delivered on the night of the Yawa conceived his staggering ambition.

But to those who contend that his intention was to overthrow our great civilization, destroy our culture and turn the rulership of our beloved homeland into the hands of barbarian monstrosities, I feel I should present the true facts.

   Doctor Eloem is more to be pitied than scorned. His was the sad fate of one who, delving into secrets better left unlearned, succeeded alii in creating a monster mightier than its maker .

   Well I remember the night the Yawa’s dream was born.

It was the Night of Utter Black which occurs but once in each twelve revolutions of Kios. Both suns were set, and all nine moons were vanished from the sky. No doubt the burning stars shone true in the encircling jet vault of space, but from our Refuge they could not be seen. Great clouds hung thickly to our shielding Dome; against its transparent hemisphere torrents of corrosive rain lashed in unending fury.

    Though our shelters were warmed and kept dry for just such times as these, my body creaked and groaned when I tried to move; one limb was so stiffened in its socket that I could scarcely will it to function. Eloem was in better condition, having but recently completed a rehabilitation at the Clinic, but the condensation affected his vision, and time and again as we huddled there in misery he wiped the moisture from his visor.

   Dimly we heard the thud of running feet, and peering fearfully into the mists we saw our friend Nesro, who had been caught in the deadly storm and was belatedly racing to shelter. But even before we could call him to our Dome he fell prey to the cursed climate. His footsteps faltered; his joints locked; he stumbled and fell headlong.

   A horror gripped us. For a Kiosian to lie for more than minutes on that drenched ground meant certain ending. But we were helpless. To attempt a rescue without shedders would only put us in the same plight.

   Eloem lurched to his feet, and what he cried should convince his enemies that, whatever else his faults, he was no coward.

“Courage, Nesro,” he cried. “We are coming.”

   But in answer to his words came a cry from the fallen Nesro.

  “No, comrades! It is better one should end than many.” His voice was feeble. “Open the Refuge. I shall try to make it without my carrier.”

   We screamed in unison then, “No, Nesro... no! You can’t possibly make it! The pelting death—”

    But our pleas were vain. Desperately Nesro scurried te from the rain-glistening cover of his carrier, flashed toward us flaming like a pillar of crimson in the darkness. For an instant it seemed his madness might be crowned with success ... but only for an instant. Then the raw and dreadful poison of the rain seeped through his feeble shield. A high, thin scream of pain rent our nerves, and where Nesro had been, briefly there blossomed in the night a white incandescence unbearable to look at. Then — ... nothing.

   So ended Nesro. I was moved, but my emotion was as naught compared to that of my friend, the learned Yawa Eloem. He moaned, and there in our tiny Refuge cursed aloud, speaking Names which I dare not repeat.

   “Now, woe and despair,” he cried terribly, “upon the mocking gods who made us the weaklings we are! For we are at once masters of a world and cringing servants to that world’s every element. What matter that our intellect has built for us an empire, or that with wit and wisdom we have plumbed the secrets of a universe? Our minds are living glories, but we hobble about our kingdom like cripples, poorest of all we hold in fee. Even those wild, breathing beasts who grub for worms beneath the stones dare face the forces which strike us low. Even such miserable clods as that—”

   And he pointed a shaking hand toward the rain-soaked carrier abandoned by Nesro. It lay face down in a wind-lashed rivulet, motionless, rusting, ruined beyond repair. As we watched, there scampered from the woods a small air-breather. The furry creature sniffed hopefully about the carrier. Then, scenting nothing wherewith to sate its revolting appetite, it shuffled off, rain dripping from its pelt.

   I shaddered and asked reasonably, “But surely, Eloem, you would not barter your soul for the brute body of such a beast? True, the gods have ordained that we must pay a price for our mastery. We lack the physical stamina of those lower animals. But is not our superior intellect compensation enough?

   “And as for form and substance, we have made great progress. Our forefathers knew not how to build themselves tangible bodies. Today we encase ourselves in cleverly wrought metal carriers which perform all physical functions for us.”

   “Bah!” spat the Yawa savagely. “Carriers which but accentuate our impotence. We garb ourselves in shells of forged metal, and fancy we have gained mobility. But is this true? No! We have succeeded only in making ourselves slaves to the bodies we have wrought—” He laughed hollowly, mocking the chatter of the Clinic specialists—“Grease here .. . grease there .. . a drop of oil in the knee-joint. Replace lens . . . replace digits ... repair rusted plate in frontal lobe—”

   “Still,” I protested, “our metal bodies do enable us to get about more easily, perform tasks otherwise impossible.”

   “And under what handicap?” he thundered. “In cold  weather we shiver and tremble in our mental homes; in hot, our yielding rivets warp and melt. In dry weather our joints lock with grating sand. In wet—” He paused and stared bitterly at the empty carrier of Nesro—“we perish.”

   I said resignedly, “What you say is true. But there is nothing to be done about it. I, for one, am content—”

   “But I am not! There must be some way of living other  than huddling pitifully caged in a metal carkase. There must be some other form of servant—”

   He stopped abruptly, and I stared at him curiously.

“Yes?”

  “Servant,” he repeated. “Yes, that’s it! Another kind of servant. One which does not melt in the heat and freeze in the cold, shrivel in drouth and rot in the rain. A servant

by Nature adapted to combat Nature’s terrors. That is what our race needs; what we must have ... will have !”

  “But where will you find such a servant?”

   The Yawa Eloem pointed a creaking arm to the mist shrouded forest. “Out there, my brother.”

   “In the forest? You mean—” ,

   “Yes. The creatures of flesh. The air-breathers.”

    I laughed. Despite my pain and misery, I laughed. It was just too ridiculous, the concept of training those tiny furry beasts to perform for us our manual tasks.

   “Oh, come now, Eloem, you can’t be serious. Those  miserable, dwarfed weaklings?”

   “Bear within them,” he said slowly, shrewdly, “the seed of animate life. That is all that matters, my friend. The germ of life. Their size, their form ... such things are unimportant. These I will mold to meet our requirements. I will raise them from all fours, refashion their brute brains to give them intellect. Yes, even this, I, the Yawa Eloem, shall do. And I so pledge unto the gods.”

   A strange uneasiness filled me, I knew not quite why. I said thoughtfully, “Have a care, O Yawa, lest these same

gods take offense at your intent. I am no carping sophist, but it seems to me there are certain limits beyond which one may not go without too greatly daring. The altering of form, the giving of wisdom, these are feats which only the gods may accomplish with impunity. It is not for ones like thee and me—

   But I fear the Yawa did not hear my words. Too intent was he on the vision that had come to him. There in the wet and the darkness beside me he stirred, and his voice was rapt and strident with a dream.

   “Yes, this shall I do,” he proclaimed. “I shall build a new race, a race of servants obedient to us, their masters.”

 

 

   Many time-periods passed ere next I saw the Yawa Eloem. We of Kios are a recluse race, separate by nature and individual in our working habits, and I was busy with duties of my own. The Grand Council had commissioned me to perfect a form of craft wherein our colonists might hurtle the darkness of space to the yet unconquered planets of our double sun. With this tremendous labor was I occupied.

   So the moons waxed and waned. Thrice changed the seasons, warm and cold, and wet and dry and wet again. And in the privacy of his own domed laboratory the Yawa Eloem pursued his secret labors in solitude.

   And then one double twilight, when the crimson rays of the smaller sun sinking in the north merged weird shadows with the pale green luminescence of the greater sun’s southern setting, there came to me in my workshop  the Yawa.

   Excitement was strong within him, and he cried without preface of formal greeting, “My friend, would you behold a marvel to strike awe into the boldest heart?”

   “Why, who would not?” I laughed.

   “Then come!” cried the Yawa intently. “Then come with me and wonder and behold!”

   And he led the way to his own Dome...

   Let me say that never dwelt a scientist amidst such great refinement as that with which Eloem had surrounded himself. His Dome comprised no single chamber, as is the case with most of us; his was a mighty structure subdivided into numerous rooms and niches,  each dedicated to its own purpose.

   Once we passed through a chemical laboratory; its shelf-lined walls aglisten with innumerable rows of vials and beakers; again we crossed a library whose musty tomes spanned the whole range of living knowledge; elsewhere sprawled chambers filled with electrical apparatus, surgical equipment and curious machines of which I could not even guess the purpose. I recall traversing a steaming room wherein was sunk a hydroponic tank whence emanated an oddly noisome scent. I cannot speak with surety of what this tank contained, but I do recall that as we passed, from its oily depths there flopped a strange, amorphous something which scrabbled with nailless paws at the walls of its prison and bubbled piteous plaints in a voice of tongueless horror.

   But past all these, his chambers of experiment, the Yawa led me swiftly until we came at last to the furthermost door. Before this he paused for an instant dramatically. And then:

   “Here,” he proclaimed, “is my final testing chamber. Here the fulfillment of my great invention.” :

   He flung open the door and bade me enter.

   Well might the Yawa glory in what he here had wrought. For frankly do I confess that my eyes, following the motion of his hand, widened in astonishment at what they beheld.

   This was no mere room. It was a vast Dome-covered acreage, formed to the semblance of a veritable living forest. Nay, more than forest; say rather a garden spot, a paradise. For its growth was as various as any wrought by Nature. Yet with such thought had the Yawa Eloem conceived and carried out its purpose that here he had brought into being a landscape more beautiful than ever was sown by Nature’s heedless hand.

   Here a high grove cast towering green spires upward; there, through mossy banks bedecked with fragrant flowers, purled a tiny crystal brooklet; elsewhere, rimmed by lush meadows, sprawled lazy hills and flatlands ripe with grain. Small beasts stirred in the forests, their restless murmurings a balm to weary spirits; fish flashed and rippled in the eddies of the stream; and from some distant grove came the thrilling cadence of birdsong raised in joy.

   I stared at Eloem, stunned with wonderment. “It is,” I cried aloud, “it is indeed a miracle you have created here, wise Yawal What beauty and what charm! The Gran Council will be astonished.”

    “You think so?” he asked, pleased at my praise. “You really think so?”

   “How could they be otherwise? By the gods, Eloem,  would that the whole of our planet were as delightful as this small niche you have created beneath your laboratory Dome. What joy would be ours, what wonderful existence, if all Kios were such a garden spot as this; a shielded wonderland wherein we might dwell without fear of the natural terrors which beset us ... heat and cold, drouth and murderous rainfall.

    “You said you would awe me, my friend. You have succeeded beyond your wildest imaginings. I humble myself before a master artist who has created perfection.”

   “But,” said the Yawa, “you have not seen all.”

   “There is more to see?”

   “Much more. Not yet have you seen the greatest of my accomplishments. Come.”

   And he led the way down a tiny path curving through the wilderness. As we neared a grove deep-nestled in the rolling hills he called in gentle tones, “My son! My son! Where art thou, child of my making?”

   And before I could question this strange salutation a movement broke the silence of the glade. Branches parted, and from a leafy bower stepped a vision which stunned and left me speechless.

   It was a living creature, an animal of flesh and blood, an air-breather walking upright on its two hind limbs.  Truly had Eloem boasted he would mold a creation in his own image. So closely did its shape resemble that of the carriers which we of Kios build for our own usage that for an instant I believed it a gigantic hoax. I thought Eloem to amuse me had coated the carrier of a friend or assistant with pigment.

   Then I saw this monster’s body was not forged of sturdy metals like our own, but was soft, pulsating, resilient. The curious dark growth of fur which covered its head, its breast and its limbs grew naturally, it seemed, from its very flesh. It breathed with great gulping motions of the chest, and its wide, natural optics were not sensitive visors such as those through which we see, but were the natural eyes of animals.

   These now shifted from one to the other of us in mute appraisal as the sensate beast asked, “Yes, my lord? You. called me?”

   Eloem, his voice benevolent and warm as that of a parent asked, “Where hast thou been, my son?”

   The creature replied quietly, “I wandered through the fields, my nostrils savoring the fragrance of the flowers. I walked amongst the trees and touched them, marvelin at their strong, rough firmness. Beside the brook I knelt and drank of its waters. I tasted the berries of the vines and the fruit of the trees, and gave thanks unto thee, O my lord, who brought these things into being and myself unto this paradise.”

   “And art thou happy, my son?”

   “Happy?” The beast’s blank stare questioned the very meaning of the word.

   “Lack you anything for which your heart hungers?”

   “Nay, nothing, lord. Save perhaps—”

   The Yawa’s creation hesitated. His voice stopped, his eyes fell, as if he were abashed at his own temerity in questioning the perfection of this garden.

   Eloem demanded, “Then there is something, my child?”

   “There is . . . one small thing, my lord. It is scarce worth mentioning, but—” The creature shuffled in embarrassment—“I am lonely, O Yawa. I walk at evening in the cool of the garden, seeing about me the bright colored birds, the rustling insects and the beasts of the fields, and lo! for each of these there is one to be companion. Only I, of all the creatures who inhabit this paradise, am mateless.”

   “But—” frowned Eloem.

   “I question not thy bounty, O great Yawa,” said the creature hastily. “In thy infinite wisdom thou knowest  best what shall be given thy servant. Still—”

   He faltered to silence, head bowed servilely before the pondering Yawa. But I could not help noticing that his glance darted swiftly up from beneath shyly lowered lashes.

   I said, with a touch of pique, I am afraid, “This is a strange being you have created, Eloem. Though he dwells in paradise, still he dares question the perfection thereof.”

   But Eloem said gently, slowly, “Nevertheless, there is wisdom in what he suggests. It was much effort to create this being. It were folly to attempt the creation of scores, hundreds, thousands of others like him in my laboratory. Perhaps in his innocent demanding he has offered the proper solution to this problem. A mate? But yes, of course! I need but create for him a mate and then—in the fullness of time—he and she shall produce for Kios the race of servants for which they were conceived.

   “Very well, my son.” He turned again to the waiting creature. “It shall be as you ask. On the morrow come to the room where first thou awakened. There, out of thy substance and my wisdom, shall I create a second like thyself, but of another sex. And now... farewell.”

 

 

   So left I Eloem’s garden. But this time I did not allow  so long a time to pass ere my returning. My curiosity was stirred, not only as to how the Yawa’s magnificent  experiment would turn out, but also as to what form of creature he would create to be his beast’s companion.  Moreover, when it was bruited about that I, alone of all Kios, had been invited to visit Eloem’s laboratory, great  interest was aroused and I was summoned before the Grand Council, there to report on that which I had seen.

   In glowing terms I told them of the wonders he had wrought, and greatly did they marvel. Great Kron, who heads our Council, mused, “Intelligent life in fleshly form? But, yes! That is the answer to our problem. The Yawa Eloem is a sage spirit, and mighty is this thing he seeks to accomplish.”

   Another cried rapturously, “Now dawns the longdreamed liberation of our race! When this new herd of servants has been bred, then will we of Kios be free to rid ourselves once and for all of the metal carriers in which we house ourselves. Secure beneath great Domes we may rest ourselves in easeful pursuit of pleasure and knowledge while our servants, not sensitive as we to climatic condition, carry out our instructions.”

   But still another, older than the rest, spoke dubiously.

   “I do not know,” he said. “This is, in truth, a mighty thing the Yawa has attempted. Perhaps it is too mighty. The gods in their omnipotence frown upon our seeking to delve too deeply into certain mysteries. And methinks already Eloem has tampered with a secret and occult lore . . . the creation of living souls.”

   “Souls?” laughed one of our younger councilors. “But how can there be souls in bestial bodies?”

   “Where life alone exists, perhaps the soul is absent. But our brother has told us that this creature of Eloem’s not only moves and obeys, but voices his own thoughts. That bespeaks intelligence. And where exists intelligence may also bea soul. If this be true—”

   The speaker shook his head gravely. But the rest of us laughed. As we all knew, old Saddryn was ever a pessimist and a crier-of-woe.

   Yet Kron in his infinite wisdom took heed of even this gloomy warning, and bade me continue my visits to Eloem’s laboratory that I might keep the Council informed as to the progress of the experiment.

   Thus it was that some short time later once again I strolled with the Yawa through his delightful garden.

   As we neared the glade wherein it was the creature’s -_ custom to lurk, I sensed a subtle change. What it was I could not at first detect, whether of sight or sound or simply atmosphere. Then suddenly and with a sense of resharpened curiosity I realized what was different. When first I had strode this pathway, a part of its beauty had been in its fresh, untrammeled wildness of growth… the helter-skelter confusion of vines and trees and bushes, the lavish abundance with which bright flowers sprang from unexpected places, the haphazard delight of natural beauties seen amidst natural surroundings.

   But now all that was changed. The pathway upon which we walked no longer twisted aimlessly beneath  arboreal bowers. It had been carefully scraped and straightened; the rank brush flanking it had been trimmed to a semblance of order; the low and overhanging boughs had been cut back to allow the wanderer headroom. Beauty was still present, but no longer was it the clean, unspoiled improvisation of Nature; it was a neat and regimented orthodoxy, pleasing to the eye but somehow strangely stifling to the senses.

   I commented on this to Eloem, and he smiled quietly.

   “That,” he said, “is the doing of the She. An orderly creature, that one!” And he shook his head with almost _ reluctant admiration.

   “Her doing? Then you have finished her?”

    “Oh, yes. As a matter of fact, I finished two of them.  The first one dwelt here with him for a while, but I had  to—” he sighed—“remove her. She was too much like  the He. Carefree, adventurous, enamored of gay wanderings and pleasant sloth, rather than earnestly intent upon her duties. They were more companions than mates. They laughed and played together throughout the livelong day and accomplished nothing. So I was forced to create another She, one with instincts and desires unlike his own.”

   “But I should think,” I demurred, “this would not be to his liking? After all, a companion is what he asked for.”

   The Yawa chuckled.

   “What he asked for, but not what he really wanted. You should study psychology, my friend, to realize that in nature, even as in the electrical art, it is opposites which attract. This second She is so unlike him that he is drawn to her as by a magnet. She baflles and confuses him .. . and brings him running. She commands and he obeys; she demands and he fulfills. With a motion of a finger she exacts from him the most arduous labor. She is a bother to him, I fear, and a source of vexing trouble…  but for her rare words of praise he has done more actual work than ever since I placed him in this garden.”  

   “Then,” I said, comprehending, “you followed the example of the insect? Made her larger than him, and stronger, that she might enforce her demands?”

   “On the contrary,” denied Eloem, “I made her... But see for yourself.” And he called, “My children!”

   The bower parted, and into its opening strode his twain creatures.

   In a glance I saw it was as he said. The male beast was oddly changed. There was a new assurance in his features, a confidence which might have been born of his newfound capabilities. But there was at the same time a... a something else I could not quite decipher. It was a reserve, a furtiveness which had not been present when first I saw him. But more than this first glance I saw not, for my attention was drawn and riveted to the creature's new companion. And strange as it may seem, coming from one uncorporeal as myself, I must confess that even I was fascinated by this, the Yawa Eloem’s latest creation.

   For he had combined in her not only the sturdiness and the nobility of the male, but something subtler still; a grace, a charm, a winsomeness and allurement far out of proportion to the small physique with which he had endowed her.

   Shorter by half a head was she than her mate, slighter of bone and more fragile, whiter of skin. One could tell at a glance that hers was strength not built of sinew but of purpose. She bore herself lightly, walking on the balls of her feet with lissom grace, and she seemed all sweet docility. Yet, curiously, she spoke for both.

   “You called, my lord?” she asked. “What would you of us?”

   “Naught,” said the Yawa Eloem. “I wished but to see you, show you to my friend. You are happy here, my children?”

   “Yes, my lord,” said the She. “Of course, there are a few things—”

   “Yes?” asked Eloem.

   The male spoke querulously.

   “She wants the streambed widened that we may swim therein. She thinks, too, that I should transplant berry bushes nearer to our glade that we need not hunt so far for provender. And we have talked—” he cast a dubious glance at his mate—“that is, she has talked much of our building some sort of dwelling.”

   “She?” laughed Eloem. “Always she? What is your desire in these matters, my firstmade?”

   “Well—” said the male hesitantly.

   “I have pointed out to him,” interrupted the She in sweet and lilting tones, “that only by doing these things can we prove to the lesser beasts that we are their superiors and their rightful masters. It is true, my lord, is it not, that we are their masters?”

   I asked impatiently, “Since when do beasts rule beasts?” but the Yawa silenced me with a gesture.

   “There is logic to that. It is right and proper that one animal should exercise dominion over its inferiors. If your mate wants these things, I see no harm in your providing them for her”.

   “Oh, very well”,  said the male petulanty. “But it is wearisome work, which I like not. When the other like She was here we roamed where we would for berries, swam at chance when we found a widening of the stream; we laughed and played and found no need of stifling shelter.”

   “Like,” laughed the secondmade gayly and, I thought, perhaps a bit tauntingly, “like two happy and carefree children. All day they played, then in the dark of night they curled apart, each to his own soft nest of ferns, and slumbered in cool companionship. Of course—”" And she laughed again, flexing her muscles smoothly, languorously; until that moment I had not realized how strong was the animal within her—“Of course, if that is what you want, the master can no doubt bring back the other She—”

   But a swift light, warm and hungry, brightened in the male’s eyes, and he shook his head.

   “No,” he decided, “I shall do as she asks, my lord.”

   “Very well,” said Eloem. “It is your decision to make. And now farewell, my children. We must go.”

   But even as we turned the She addressed us, humble as ever and sweetly supplicating, but with a cunning determination nonetheless,

   “Master—”

   “Yes, my daughter?”

   “There is another thing . . . another trifling thing. We are humble creatures, ignorant and unworthy of your attentions. We would not trouble you for counsel and advice on every tiny thing we wish to do. Is it not possible that when need arises we may be allowed to enter into the chamber wherein are stored the books of knowledge and learning? If we could but do this, we need not waste time and effort learning to do things wrongly, but may build and create in proper fashion.”

   “No!” said the Yawa Eloem. “No, my daughter, that is one thing you may not do. All this wide garden is open unto you; its hills and valleys, glades and rivulets. But there is one door through which you may not pass: that which leads to my private laboratory. This is the Law, and the only Law I have laid down unto you.”

   “But—” pouted the She enticingly.

   “Let us speak of it no more,” cried Eloem sternly. “You have heard my word. And now, goodbye.”

   So left we them standing there, he shrugging and resigned, she with head lowered. Yet as we left I felt her eyes upon us, shrewd and bold beneath their lowered lashes.

 

 

   You may wonder, my brothers, why waste I so much wordage on the telling of this. Believe me, it is but to demonstrate that never did the Yawa Eloem—as has been accused by his detractors—conspire against our own race for the overthrow of our empire. Who says so speaks untruth. The Yawa came near to bringing disaster upon us, true; but only because, being the soul of righteousness himself, he could not comprehend the cunning of the beasts he had created...

   From this point on you are familiar with the facts of the case. You know how on the Night of the Four Moons it was strangely noted that the laboratory Dome of Eloem glowed with the reflection of a ruddy flame throughout the evening. It is unfortunate that no investigation was made of this at the time, but it is understandable. We of Kios are a recluse of race, self-sufficient and solitary by nature. “None knew that the Yawa was not in his laboratory, but was traveling afar in search of new equipment with which to stock his depleted stores.

   All those of us, including myself, who maintain resi dence within sight of our brother’s laboratory remember  well the subsequent series of incidents emanating from that spot. Once the sound of explosion. Still another time the clamorous pounding of metal upon metal as if a dozen of us, carried-clad, vied in games of strength.

   But none knew or guessed the import of these sights and sounds.

   Knowledge of dawning peril came to us only when oe one morn we wakened to discover the Dome of our neighbor Lato smashed and in smoldering ruins. When startled friends braved the wreckage to learn Latos’ fate they were grieved to find Lato’s carrier lying amidst the wreckage. When the headpiece was forced open it was found that Lato himself was ended. His volatile energy had been expended in a single gigantic burst of flame which fused the metal wherein he had maintained residence.

   Even after this disaster no suspicion attached to Eloem’s labors, And certainly none dreamed that his creations were in any way responsible. Not even when a few nights later the nearby Dome of the councilor Palimon was found to be rudely split and flooded with poisonous oxide of hydrogen was it guessed that the animals could be responsible for such a brutal attack upon their overlords.

   Palimon was, of course, ended. His spirit seared and shriveled by the lethal liquid, he could tell us nothing. What dreadful tale of agony he might have related is better left unguessed.

   And then, at fearful last, came revelation as to the cause of these disasters. This occasion was, as you will remember, the destruction of the Dome of the Grand Council itself. Like the other events, it occurred in the dark of night when no Kiosian dares venture forth, and horrible was its accomplishment.

   First came, as had before, a violent explosion. Then in its wake rose a fearful sea of flame, sweeping the council-hall and slaying all who dwelt beneath the Dome. And when blistering fire had gutted the ruined hemisphere, then came the dank night wind, bearing with it lethal rains to destroy such life as might remain within the halls.

   It is by sheer chance that on this night scarce half the Council was foregathered, else might a blow have been struck from which our empire might never have recovered. But as it was, great Kron and half his Council had been in my Dome inspecting my new and nearly complete spacecraft. Shedder-garbed against the night mists, they were returning to their dwelling when the explosion trembled the ground beneath their feet. As they spurred their carriers to top speed, they— or I should say we, for I was with them—reached the scene in time to see outlined against the flickering flames two bodies. These, like our own, were carrier-clad, and at the sight of them Kron burst forth with a terrible cry.

   “Traitors!” he roared. “Two of our own people... traitorst. Now the gods forfend that I should live to see this awful day! Then the other explosions were not accidents; they were deliberate murder! Woe upon Kios that has spawned such vermin—”

   Then I stopped him with a shrill, excited cry. For upon sight of us the two marauders had turned and raced away. And though the taller of these could not be told from one of our own brethren, by the pace and motion of the other—an awkward, gliding run—I recognized and knew the nature of our enemy.

   “Nay, these are no children of Kios, O Kron,” I cried, “but the beasts ... the beasts of the Yawa Eloem, turned like serpents against their masters!”

   Great Kron cried loud in his thunderous rage, then turned he to the royal messenger. “Gavril,” he ordered, “sound now your trumpet over all the land. Bid Eloem here instantly. Mikel, arouse your troops!”

   And then I knew the fury of great Kron, for not in a  score of centuries had the gleaming troops of Mikel been ordered into action. But without a word the commander of our armed forces turned and sped toward the armory wherein are carefully stored against the hour of need those dreadful weapons which our race holds ever in reserve.

    What happened next, you know. The Yawa, being summoned, came immediately. Nor waited he even upon the slow movements of his mechanical carrier. Risking the night mists and the dark, with the speed of light he flashed from the other end of the land in his natural form. We saw him approach from afar, a pillar of flame in the darkness.

   When he learned what had befallen, a cry of pain and anguish broke from him. Like a patient parent he might have denied the evil intent of his children were not the proof of their mischief a smoldering wreckage before him.

   Then said Kron, “Now great is the evil your creations have wrought, O Yawa. But greater still shall be their punishment. For even now our warriors sweep forth to destroy them.”

   But the Yawa pleaded, “Wait, O Kron! Stay your hand till I have learned what lust inspired this evil. Let me go to my children and learn from their lips the reason for this deed.”

   And Kron nodded.

  “So be it. But be swift.”

   Eloem turned to me beseechingly.

   “You, my friend? Will you come with me?”

   So, for the last time, together went we two into the paradise which the Yawa had created beneath his Dome.

  It is perhaps meaningful that in this hour of sorrow he should have called only to the first of his creations. “My son!” he called. “My son! Where art thou, O child of mine own making?”

   There came no answer but the rippling of the breeze through the boughs, the rustling of a frightened thing in the high grass.

   “My son,” cried Eloem again. “Where art thou? Know  you not the voice of your lord and maker?”

   Then suddenly, a dim whiteness in the shadows, rose  the crouching figure of the He from the brush before us, And I saw with sick horror that he was not, as ever before, clad only in his own fleshly raiment, but that his body was shielded within the greaved and bucklered harness of a carrier such as we ourselves wear.

   He spoke, and his voice was meek. “You called, my lord?”

   The Yawa’s voice was stricken.

   “My son, my son!” he grieved. “And wherefore hast  thou donned this raiment?”

   The male’s voice was a thick mumbling in the darkness. He spoke in half apology, half defiance.

   “It was the She, my lord. She told me I was naked and a weakling, and I was ashamed. Together we built these garments that we might be strong and mighty.” “Built?” repeated Eloem.

   “Built those garments? But where, O creature of little knowledge, learned you the Secret of such things?” Then in a tone of sudden understanding, “You learned this not in the garden, my son, but... elsewhere.”

   The beast shuffled miserably. “It was the She, my lord,” he whined. “It was the She who—” ;

   Then cried the Yawa in a terrible voice, “Let the She stand forth!”

   And suddenly she was there, rising from the thicket beside her mate. She too was garbed in a metal carrier, but her headpiece was removed, and never thought I to see such boldness in the eyes of a creature bred to serfdom. On her features was scorn; on her lips pride, anger, and rebellion.

   She cried defiantly, “Yea, even I, my lord. It was I who showed the He how to build the garments. I, too, who read the books and learned the secret of making the flame which explodes, the fire that destroys, of smashing the Masters’ Domes, that the night-waters might seep in and end them.”

   “These things,” said the Yawa in awful tones, “you could learn in but one place. In my library, which was forbidden to you. But how entered you there? The door was locked and bolted.”

   The male creature shifted nervously.

    “There was a grill in the door, O Master,” he explained. “Through this the She sent our friend the serpent with instructions to unlock the portal to us.”

   The Yawa trembled with an awesome rage, and his voice was like the rolling of great thunders.

 

   “Now cursed be you!” he cried. “For you have defied my commands, and in opening the forbidden gate tasted the fruits of evil knowledge I forbade you! And cursed be the serpent who aided your rebellion. May he be eyed with endless loathing by all who spring from your loins in countless generations to come! For surely I say unto you, never shall it be forgotten what you have this night done . . . neither by yourselves, nor by your children, nor by your children’s children’s children unto the end of time.

   “Here—” and his voice broke with the intensity of his passion—“here did I build for you a garden of wondrous beauty, a paradise wherein was all for which your hearts might hunger. But it was not enough, You would escape its walls and set yourselves up as masters even over those who created you. Henceforth I rid my heart of you. You are a broken reed, an experiment which failed. I disclaim myself of you and your beast-born ambitions.

   Mikel!” And he called to the warrior captain who now, with gleaming sword held high, had appeared at the gate of the garden. “Do what you must, Mikel!”.

   But Mikel said quietly and with great sorrow, “My orders have been changed, O brother Eloem.”

   “Changed?” :

   “Yes. Kron has decided that mere ending is not a fitting punishment for that which these creatures have done.” "

   “But,” I gasped, “if not ending, then what?”

   It was Kron himself who answered.

 

   “According to our laws, O Yawa Eloem, it is forbidden that any living creature with a soul be brought by our hands to mortal ending. And in council sage have we decided that by their very rebellion have these creatures proven the existence of their souls.

   “Yet since we must rid ourselves of their evil presence,  there is one solution. They shall be placed in the spacecraft recently completed by our friend here, and transported across the everlasting darkness of space to such bourne as may be farthest removed from our own planet. Where this journey may end I cannot say nor guess, but somewhere may be another planet where you and your ill-spawned experiments can exist beyond our ken and finding until the gods, in the fullness of their mercy, see fit to rule otherwise.”

   The Yawa Eloem whispered shakily, “Not only they, but... myself?”

   And said great Kron sadly, “Even so. For was it not: you, O Yawa, who brought them into being?”

   Thus ended the matter of the Yawa Eloem and those beasts which, in the great folly of his wisdom, he undertook to remold as fleshly servants in the image of himself. It is a sad and disheartening tale, and one I would not tell save that some critics have seen fit to cast aspersions upon the truly noble character of our exiled brother.

   Thus ended, too—so far as our knowledge extends— the existence of the Yawa and his creations. As had been commanded, they were placed within my spacecraft, therein forever banished from fair Kios. Where, when and how their journey ended, or if ever, I know not. Perhaps they wander still, their craft a tiny mote in the vastness of all swaddling space. Perhaps somewhere they met cruel ending in the flaming heart of a star. Perhaps—and this I hope—they found somewhere a planet, and upon it made a new home.

   However this may be, I cannot say. But this I know:  those do great wrong who criticize the Yawa Eloem, naming him fiend and traitor. Never lived a nobler soul, nor one with greater ambition for the welfare of his own race. That he sinned is undeniable, but his sin was only that of tampering with forces too great for him. For as all know, there are limits beyond which one is forbidden to probe. And they who seek to know, with the gods, the secret of the creation of life are ever doomed to failure.

   It was a wondrous dream the Yawa Eloem dreamed. But there was one thing he failed to take into consideration: the animal nature of those he tried to endow with intelligence.

   So they are gone, the Yawa Eloem and they whom. he created: the male to whom he gave the name Adam and the She who was called Eve.

   Yet mourn I my exiled brother, and ever is my soul sick within me when I think on that which overthrew him—

  —On the cunning ... the dreadful, dreadful cunning of the beasts…

 

pp. 83-106

 

 

 

/ - το εξώφυλλο του βιβλίου (1954)

 

 

 

 

 

/ - τα περιεχόμενα του βιβλίου

(τα διηγήματα)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

eleftherografos.blogspot.com

[ ανάρτηση 3 Οκτωβρίου 2026 :  

Nelson Bond

“The Cunning of the Beast” (1942)

Η Πανουργία του Θηρίου

in: “No Time Like the Future” (1954)

διήγημα

επιστημονική φαντασία

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ]