ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΡΑΦΟΣ: Sebastian 1968 spy movie Starring Dirk Bogarde Time magazine January 1968 Κινηματογραφικά

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Sebastian 1968 spy movie Starring Dirk Bogarde Time magazine January 1968 Κινηματογραφικά

Sebastian

1968 spy movie

Starring:

Dirk Bogarde

Susannah York

Time magazine January 1968

Κινηματογραφικά

Dirk Bogarde in: “Sebastian” (1968)

Sebastian

1984 impinges on 1968—in the aluminum fagades of antiseptic buildings, in the whir of computers, and in the human automatons who face their drab jobs with all the relish of zombies That at least seems to be the view of Sebastian, a film that attempts to analyze the mind-numbing effects of a Pentagonal bureaucracy on a brilliant civil servant,

An Oxford don, Sebastian (Dirk Bogarde) is whacking bad at human relations but so cracking good at puzzle solving that the government employs him to find a cure for the common code used by enemy agents. When hiring new girls for his staff, Sebastian confronts them with questions like “How many words can you make from thorough?” And “What is Naitsabes spelled backward?” A Queeg in mufti, he compulsively fingers a rubber ball as he orders his overworked underlings to “switch your gorgeous minds to overdrive.” From time to time, Sebastian mutters anti-heroic clichés to himself, like “I'm a septic tank for the world’s ugly secrets.”

One of Bogarde’s pretty code crackers (Susannah York) warms to her maniacal boss and entices him into bed. The affair becomes the scandal of Whitehall, and Bogarde eventually slinks back to Oxford in disgrace. A year later, though, the old boys need him again and all is forgiven. Bogarde and York rejoin forces—he mechanically holding the solution to the Reds’ most recent conundrum in his mind, she tenderly holding their illegitimate son in her arms.

In the title role, Bogarde provides added proof that he is a film actor with an extraordinary range of sensibillties. He is immensely aided by a strong supporting cast, notably Lilli Palmer as a sad-eyed, burned-out leftist, and the omnipresent John Gielgud as Sebastian’s chief. But good actors need more than each other in order to make a film work, and in the end Naitsabes spelled backward is only a promising idea mishandled. Dab wohs.

Time magazine, January 26, 1968, column: Cinema, p. 78.

απόδοση στα Ελληνικά:

Ο Sebastian

Το 1984 εισβάλλει στο 1968 — στις αλουμινένιες προσόψεις αποστειρωμένων κτιρίων, στο βουητό των υπολογιστών και στα ανθρώπινα αυτόματα που αντιμετωπίζουν τις μουντές δουλειές τους με όλη τη ζωντάνια ζόμπι. Αυτή, τουλάχιστον, φαίνεται να είναι η οπτική του Sebastian, μιας ταινίας που επιχειρεί να αναλύσει τα αποχαυνωτικά αποτελέσματα μιας γραφειοκρατίας του Πενταγώνου πάνω σε έναν λαμπρό δημόσιο λειτουργό.

Ένας οξφορδιανός πανεπιστημιακός, ο Sebastian (Dirk Bogarde), είναι απελπιστικά κακός στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά καταπληκτικά καλός στη λύση γρίφων, τόσο που η κυβέρνηση τον επιστρατεύει για να βρει τη θεραπεία του κοινού κώδικα που χρησιμοποιούν οι εχθρικοί πράκτορες. Όταν προσλαμβάνει καινούργια κορίτσια για το προσωπικό του, ο Sebastian τα φέρνει αντιμέτωπα με ερωτήσεις όπως «Πόσες λέξεις μπορείς να σχηματίσεις από τη λέξη thorough;» και «Τι είναι το Naitsabes (δηλ. Sebastian) γραμμένο ανάποδα;».

Ένας Queeg με πολιτικά (:ένας Captain Queeg χωρίς στολή — δηλαδή ένας γραφειοκράτης με στρατιωτική νοοτροπία, εμμονές και νευρικά τικ, αλλά σε πολιτικό περιβάλλον. O Sebastian παρουσιάζεται ως ένας ιδιοφυής αλλά τυραννικός, ψυχαναγκαστικός τύπος που διοικεί σαν στρατιωτικός, παρότι βρίσκεται σε γραφείο), πιάνει καταναγκαστικά μια λαστιχένια μπάλα καθώς διατάζει τους καταπονημένους υφισταμένους του να «βάλετε τα υπέροχα μυαλά σας σε υπερλειτουργία». Κατά διαστήματα, ο Sebastian μουρμουρίζει στον εαυτό του αντιηρωικά κλισέ, όπως «Είμαι μια σηπτική δεξαμενή για τα άσχημα μυστικά του κόσμου».

Μία από τις όμορφες αποκρυπτογράφους του Bogarde (Susannah York) ζεσταίνεται απέναντι στο μανιακό αφεντικό της και τον παρασύρει στο κρεβάτι. Η σχέση γίνεται σκάνδαλο στο Whitehall (κυβερνητικούς κύκλους) και ο Bogarde τελικά επιστρέφει κρυφά στην Oxford, στιγματισμένος. Έναν χρόνο αργότερα, όμως, οι παλιοί φίλοι τον χρειάζονται ξανά και όλα συγχωρούνται. Ο Bogarde και η York ενώνουν πάλι τις δυνάμεις τους — εκείνος κρατώντας μηχανικά στο μυαλό του τη λύση του πιο πρόσφατου αινίγματος των Reds (κόκκινων, σοβιετικών), εκείνη κρατώντας τρυφερά στην αγκαλιά της τον νόθο γιο τους.

Στον ομώνυμο ρόλο, ο Bogarde προσφέρει ακόμη μία απόδειξη ότι είναι κινηματογραφικός ηθοποιός με εξαιρετικό εύρος ευαισθησιών. Τον βοηθά ουσιαστικά ένα ισχυρό καστ δεύτερων ρόλων, ιδίως η Lilli Palmer ως μια θλιμμένη, εξουθενωμένη αριστερή, και ο πανταχού παρών John Gielgud ως ο προϊστάμενος του Sebastian. Όμως οι καλοί ηθοποιοί χρειάζονται περισσότερα από τον εαυτό τους για να λειτουργήσει μια ταινία, και τελικά το Naitsabes γραμμένο ανάποδα δεν είναι παρά μια πολλά υποσχόμενη ιδέα κακοδιαχειρισμένη.

Dab wohs (: slow bad, λογοπαίγνιο, δηλαδή κακή δουλειά, αποτυχία, κακή ταινία).

Time magazine, 26 Ιανουαρίου 1968, στήλη: Cinema, σ. 78.

Sebastian (a.k.a. Mr. Sebastian)

British spy film

σκηνοθεσία David Greene

μουσική: Jerry Goldsmith

έγχρωμον

διάρκεια: 100 λεπτά

Oι ηθοποιοί:

Dirk Bogarde (Mr. Sebastian)

Susannah York (Becky Howard)

Lilli Palmer (Elsa Shahn)

John Gielgood (Head of Intelligence)

Nigel Davenport (general Phillips)

Janet Munro (Carol Fancy)

Ronald Fraser (Toby)

John Ronane (Jameson)

Donald Sutherland (Ackerman)

Margaret Johnston (Miss Elliott)

Ann Beach (Pamela)

Ann Sidney (Naomi)

Veronica Clifford (Ginny)

Alan Freeman (TV Chairman)

Hayward Morse (Gavin)

κριτική από το The Monthly Film Bulletin:

"David Greene revealed both a strong visual imagintation and a talent for atmoshperic scene-setting.

‘Sebastian’ confirms that promise, but here again Greene's direction is undercut by a script which toys with an interesting idea and then abandons it for a string of anti-heroic platitudes and a scrappily engineered conclusion. ... Disappointingly, the clichés soon begin to crowd in, and even Bogarde looks unhappy with lines like "I'm a kind of septic tank for all the world's ugly secrets".

Characters are introduced and then abruptly abandoned before they have had a chance to establish themselves ... ideas which begin to look interestingly enigmatic soon resolve themselves into spy thriller conventions ...

Nevertheless, David Greene has an eye for detail which makes the film always attractive to look at ... and he gets a solidly intelligent performance from Bogarde and spirited support from Susannah York."

(πηγή: Wikipedia)

απόδοση στα Ελληνικά:

Ο David Greene αποκάλυψε τόσο μια ισχυρή οπτική φαντασία όσο και ένα ταλέντο στη δημιουργία ατμοσφαιρικών σκηνικών. Το «Sebastian» επιβεβαιώνει αυτή την υπόσχεση, όμως και εδώ η σκηνοθεσία του Greene υπονομεύεται από ένα σενάριο που φλερτάρει με μια ενδιαφέρουσα ιδέα και κατόπιν την εγκαταλείπει, αντικαθιστώντας την με μια σειρά από αντιηρωικές κοινοτοπίες και ένα πρόχειρα κατασκευασμένο φινάλε. Απογοητευτικά, τα κλισέ αρχίζουν σύντομα να συσσωρεύονται, και ακόμη και ο Bogarde δείχνει να δυσφορεί με ατάκες όπως «I’m a kind of septic tank for all the world’s ugly secrets».
Χαρακτήρες παρουσιάζονται και στη συνέχεια εγκαταλείπονται απότομα, προτού προλάβουν να εδραιωθούν… ιδέες που αρχικά μοιάζουν αινιγματικά ενδιαφέρουσες καταλήγουν τελικά σε συμβάσεις του κατασκοπευτικού θρίλερ…

Παρ’ όλα αυτά, ο David Greene διαθέτει μάτι για τη λεπτομέρεια, κάτι που κάνει την ταινία διαρκώς ελκυστική οπτικά… και αποσπά μια στιβαρά ευφυή ερμηνεία από τον Bogarde, καθώς και ζωηρή υποστήριξη από τη Susannah York.